อัปเดตล่าสุด 2021-07-21 08:31:48

เวลา 6.00 น.

ณ โรงเรียนมัธยมประจำจังหวัดแห่งหนึ่งในประเทศไทย มักจะมีรถกระบะสีเขียวมาส่งลูกสาวหน้าโรงเรียนทุกวัน และเวลาเช้าอย่างนี้มักจะไม่มีใครมานอกจากภารโรง

"นั่งตรงนี้แล้วกัน" สาวน้อยตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มชื่อ นุ่มนิ่ม กำลังหาที่นั่งใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อนั่งรอเวลาเพื่อน ๆ มากันพร้อมหน้า 

การรอคอยในเวลาเช้าทำให้เธอต้องหาห้องน้ำเข้า เธออยากเข้าห้องน้ำในตึกแต่ประตูทางเข้ายังไม่เปิด จึงตัดสินใจไปเข้าห้องน้ำหลังหอประชุมแทน 

ถึงจะเช้าแต่บรรยากาศน่าวังเวงเอามาก ๆ ในเวลาแบบนี้เธอคงไม่สนใจบรรยากาศ ถึงแม้ในใจนึกกลัวสิ่งที่มองไม่เห็นอยู่บ้างก็ตาม

 

"เข้าห้องนี้แล้วกัน" เธอมองห้องน้ำที่เหมือนไม่ได้ใช้งานมานานแต่ยังคงสะอาดอยู่ แล้วตัดสินใจปลดทุกข์

"ฮื้อ ๆ"

"ฮื้อ ๆ"

เสียงร้องเบา ๆ ที่ทำให้เธอต้องขนลุกชันแต่ไม่สามารถร้องหรือทำสิ่งใด ๆ ได้

"ฮื้อ ๆ"

"ฮื้อ ๆ"

"แย่แล้วสิ" เธอไม่รู้ว่าเป็นเสียงอะไร ได้แต่รีบทำธุระของตนเองให้เสร็จก่อนที่จะเจอบางอย่างที่ไม่ควร

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเธอไม่สามารถตั้งตัวได้ทัน ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองข้างบนหรือแอบมองเงาคนจากข้างล่างเลยสักนิด

"ฮื้อ ๆ"

แต่เดี๋ยวก่อน ผีไม่มีเงา!

"เธอ เป็นอะไรหรือเปล่า" ใจดีสู้ผี แม้จะไม่ใช่แต่ก็คาดหวังว่าจะเป็นคน

"เธอคุยกับฉันเหรอ" เสียงสะอื้นหายไป

"ชะ...ใช่สิ อยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ตกใจหมดเลย"

"ฉันโดนเพื่อนแกล้งและออกจากห้องน้ำไม่ได้ เธอช่วยเปิดประตูให้ฉันทีได้ไหม"

"อ้อ ได้สิ รอแป็บนึงนะ"

นุ่มนิ่มรีบทำธุระและออกจากห้องน้ำเพื่อไปดูประตูห้องน้ำที่อยู่ถัดจากห้องที่เธอเข้า น่าแปลกทำไมตอนเข้ามาไม่เห็นจะมีเก้าอี้หรือกล่องและไม้ถูพื้นขวางเหมือนตรงหน้า

"เร็วเข้า ช่วยฉันที" 

"จ้า ๆ รอแป็บนะ" นุ่มนิ่มรีบเอาของที่ขวางประตูทั้งหมดออกเพื่อให้สาวน้อยที่ติดอยู่ในห้องน้ำได้ออกมา

ประตูห้องน้ำค่อย ๆ เปิด เผยให้เห็นสาวน้อยน่ารักไว้ผมยาวสีน้ำตาลหน้าตาออกไปโซนลูกครึ่ง กำลังร้องไห้ตาบวมแดงก่ำ

"ทำไมเธอถึงถูกเพื่อนแกล้งได้ล่ะ"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันเพิ่งย้ายมาจากอังกฤษตามคุณพ่อมา"

"โห...เธอเป็นคนอังกฤษเหรอ" นุ่มนิ่มตื่นเต้น เป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักคนต่างชาติ

"ไม่ใช่หรอก ฉันเกิดที่ไทยแต่ว่าพ่อฉันเป็นคนอังกฤษน่ะ"

"มิน่าล่ะ เธอถึงพูดไทยชัดเจนขนาดนี้"

"ขอบใจนะ ฉันต้องรีบไปเข้าเรียน ว่าแต่เธอชื่ออะไร" สาวน้อยผมน้ำตาลถาม

"ฉันชื่อนุ่มนิ่ม เธอล่ะ"

"ชื่อโรส ยินดีที่ได้รู้จักนะ แล้วเจอกัน"

เป็นคำพูดที่น่ารักสำหรับนุ่มนิ่ม เธอรู้สึกดีมากที่ได้เจอกับเพื่อนใหม่

"วันนี้เธอเป็นอะไร" เพื่อนสนิทของนุ่มนิ่มชื่อแตง ถามขึ้น

"ทำไมอ่ะ" นุ่มนิ่มแปลกใจที่จู่ ๆ เพื่อนของเธอได้ถามแบบนี้ได้

"ก็ดูเธอจะระรื่นผิดปกตินะสิ ปกติเธอไม่ใช่คนแบบนี้นี่น่า เจออะไรดี ๆ มาหรือยังไงถึงทำหน้าตามีความสุขขนาดนี้กัน" แตงสาวน้อยพูดมาก วัน ๆ นอกจากเรียนหนังสือแล้ว งานอดิเรกอีกอย่างของเธอคือการจับผิดนุ่มนิ่ม

"ก็ไม่มีอะไรสักหน่อย แค่เจอเพื่อนใหม่เป็นเด็กนอกลูกครึ่งเท่านั้นเอง"

"ฮือ...ที่โรงเรียนเรามีลูกครึ่งกับเขาด้วยหรือ เป็นไปไม่ได้หรอกนะ ที่นี่มีกฎไม่รับเด็กนอกเข้ามา"

"ทำไมล่ะ แต่คนที่ฉันเจอเมื่อเช้าเขาบอกมาจากอังกฤษนะ" นุ่มนิ่มแปลกใจ ทำไมโรงเรียนถึงไม่รับเด็กนอกแล้วเด็กคนนั้นมาเรียนได้ยังไงกัน

"เป็นไปไม่ได้หรอก เธอไม่รู้ประวัติของโรงเรียนหรือไง บางทีฉันว่านะ เธอน่าจะอ่านบอร์ดโรงเรียนหรือเข้ากลุ่มไลน์ของโรงเรียนบ้างก็ดีนะ จะได้หูตาสว่างขึ้น" 

ที่แตงพูดมาก็ถูก บางทีโรงเรียนนี้อาจจะมีอะไรลึกลับที่เราไม่รู้อีกมาก

ตกดึกคืนนั้น เธอจึงทำตามเพื่อนสาวบอก บางทีอาจจะเจอเธอคนนั้นอีกก็เป็นได้

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงไม่เห็นมีอะไรแปลก ส่วนมากก็มักจะเป็นเรื่องงานโรงเรียนเสียมากกว่า แตงคงเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ

เช้าวันรุ่งขึ้นนุ่มนิ่มมาเรียนตามปกติและนั่งพักรอห้องเรียนเปิดอย่างเคย 

"ทำไมมานั่งคนเดียว" เสียงเล็ก ๆ กับรอยยิ้มที่สดใสทำให้นุ่มนิ่มรู้สึกดีที่ได้เจอกันอีกครั้ง

"สวัสดีโรส สบายดีไหม"

"สบายดี ทำไมวันนี้ขอบตาคล้ำจัง"

"แฮะ ๆ พอดีนั่งหาอะไรเพลินไปหน่อย" ไม่น่าบ้าจี้ตามเจ้าแตงมันเลย เล่นทำให้เกือบนอนไม่ตื่น ดีนะแม่ขุดจากเตียงตอนเช้าได้ ไม่อย่างนั้นคงมาโรงเรียนสายแน่

"หาอะไรหรือคะ" โรสค่อย ๆ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้

"คือว่า...ฉันได้ข่าวมาว่าโรงเรียนไม่รับเด็กนอกแต่ทำไมเธอถึงเข้ามาเรียนได้ล่ะ" 

"คือเรื่องนั้น..." ยังไม่ทันที่โรสจะพูดอะไรต่อเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"แป็บนะโรส" นุ่มนิ่มรีบรับสายของเพื่อนตัวแสบที่โทรมาขัดจังหวะการคุยกับเพื่อนใหม่

"นิ่ม เธอได้อ่านบอร์ดยัง มีคนขุดข่าวของโรงเรียนที่ปิดไว้ด้วยนะ"

"บ้าบอ เมื่อคืนฉันก็นั่งหาตั้งหลายชั่วโมงมีแต่เรื่องไร้สาระ ไม่เห็นมีอะไรบันเทิงใจเลยสักนิด น่าเบื่อ"

"แต่นี่ไม่ใช่เถอะ ข่าวที่หายไปนานหลายปีเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่โรงเรียนไม่รับเด็กนอกเพราะอะไร เธอต้องอ่านนะ"

"อืม ๆ เข้าใจแล้ว แค่นี้ก่อน ฉันคุยกับเพื่อนอยู่" นุ่มนิ่มรีบวางสายเสียก่อนที่แตงจะขัดขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่อยากเสียเวลาคุยกับเพื่อนใหม่

"โรส...อ้าว" เรียกหาคนที่ควรยืนอยู่ข้างหลัง แต่กลับหายตัวไปเสียได้ คงไม่อยากรอเราคุยโทรศัพท์เลยรีบไปก่อน

 

ตลอดคาบเรียนของวันนี้ แตงเพื่อนจอมจุ้นคอยแต่ถามว่าเพื่อนใหม่คือใคร และเกี่ยวกับเด็กนอกที่เคยพูดถึงหรือเปล่า จนนุ่มนิ่มเวียนหัว ที่สำคัญแตงรบเร้าให้เธออ่านบอร์ดที่มีคนลงข่าวเก่า ๆ ของโรงเรียนให้ได้ 

"อย่าลืมนะ ต้องไปอ่าน" แตงกำชับอีกครั้งก่อนที่จะกลับบ้าน

"น่าสงสัยจริง ๆ" นุ่มนิ่มบ่นพึมพำกับท่าทางแปลกประหลาดของเพื่อน จะว่าไปข่าวเก่า ๆ เกี่ยวกับโรงเรียนที่หายไปนานแล้ว ทำไมจู่ ๆ ถึงมีขึ้นอีก

ตกดึกคืนนั้น เธอได้เปิดคอมพิวเตอร์เพื่อเข้าบอร์ดของโรงเรียนและตามหาหัวข้อที่เพื่อนอยากให้อ่าน จึงเจอหัวข้อที่สะดุดตาเข้า

"ฮืออ...เด็กผมทองถูกขังในห้องน้ำตายศพเน่า" 

คงไม่เกี่ยวกับเพื่อนน่ารักของเธอเพราะโรสผมสีน้ำตาล เมื่อเธอได้อ่านข่าวที่ว่าก็รู้สึกโกรธแทนเด็กผมสีทองนั่น ทำไมเพื่อนในห้องของเธอถึงแกล้งเธอกัน หลอกขังและปล่อยทิ้งจนถูกลืมในขณะที่โรงเรียนปิดเทอมด้วยซ้ำ แต่เดี๋ยวก่อน!

นุ่มนิ่มชะงักกับภาพเหตุการณ์เก่า ๆ ที่ถูกถ่ายไว้จนน่าขนลุก กลับเป็นสถานที่ที่เธอไปเข้าห้องน้ำเมื่อสองวันก่อน และปัจจุบันถูกปิดตายไปนานแล้ว แล้วทำไมเธอถึงเข้าได้แถมได้เจอกับโรสอีก

ความสงสัยถูกเก็บไว้จนเช้าวันต่อมา

"ไง...เธอได้อ่านบอร์ดของโรงเรียนยัง" แตงเข้ามาทักเมื่อนุ่มนิ่มวางกระเป๋าตรงที่นั่ง

"อ่านแล้ว ไม่เห็นมีอะไรเลย ก็แค่คนโดนขังตายเท่านั้น" ถึงนุ่มนิ่มจะรู้สึกขนลุกชันยังไง สำหรับเธอเรื่องอดีตก็คืออดีตไม่เกี่ยวอะไรกับชีวิตประจำวันของเธอหรอกนะ

"มันไม่ธรรมดานะสิ ข่าวนั้นถูกลบออกไปอย่างรวดเร็วแค่สองวันที่นำมาขึ้นบนบอร์ด แล้วเธอรู้ไหม เพื่อน ๆ ในห้องของผู้หญิงผมทองคนนั้นเป็นยังไงต่อ"

"เป็นยังไง"

"ตายกันหมดนะสิ"

"บ้าหรือไง คนตั้งหลายคนจะไปตายได้ยังไง"

"หึ...ก็รถคว่ำไง รถที่ไปทัศนศึกษาของโรงเรียน มีแต่ครูประจำชั้นเท่านั้นที่รอดจากเหตุการณ์วันนั้นมาได้" แตงเล่าอย่างจริงจัง

นุ่มนิ่มคิดและเริ่มสงสัยอะไรมากขึ้น หรือว่าจะเกี่ยวกับโรสกันแน่

เย็นวันนั้น ขณะนั่งรอพ่อมารับ เธอคิดทบทวนเรื่องต่าง ๆ ว่าจะเกี่ยวกับเพื่อนใหม่ของเธอหรือไม่ จึงตัดสินใจไลน์ไปถามแตงถึงครูที่อยู่ในเหตุการณ์ครั้งนั้นว่าอยู่ที่ไหน จะไปหาและถามอะไรบางอย่าง

คำตอบของเพื่อนแตงคือ ตอนนี้ครูคนนั้นรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในเมืองเมื่อวานเพราะตกบันไดแขนหัก นุ่มนิ่มจึงโทรหาพ่อของเธอ ว่าจะไปเยี่ยมครูที่โรงพยาบาลก่อนและจะกลับบ้านเอง

"ห้อง 402 อยู่ไหนนะ" นุ่มนิ่มเดินตามหาหมายเลขห้องตามที่เพื่อนแตงบอกมา

"เจอแล้ว..." เมื่อเธอเคาะประตูก็ได้เปิดเข้าไปทันที แต่ต้องตกใจเพราะเจอกับคนที่ไม่คาดคิด

"แตง...เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง" ทำไมเพื่อนของเธอถึงมาอยู่กับครูคนนี้ได้

"เข้ามาก่อน อย่าเพิ่งส่งเสียงดังไป" แตงรีบดึงนุ่มนิ่มเข้าห้องทันที ยิ่งทำให้นุ่มนิ่มสงสัยมากขึ้นกับท่าทางแปลก ๆ ของเพื่อน

"สวัสดีค่ะคุณครู" นุ่มนิ่มรีบยกมือไหว้ แต่เพื่อนของเธอนี่สิรีบพูดก่อนที่ครูจะเอ่ยสิ่งใด

"เธอสงสัยสินะว่า เรามาอยู่ที่นี่ได้ไง"

"อืม ใช่..." เป็นใคร ใครก็ต้องสงสัย จู่ ๆ เพื่อนสนิทกลับมาอยู่กับครูที่เธอกำลังตามหาอยู่

"ครูแดงเป็นพี่สาวเราเอง" แตงบอก

นุ่มนิ่มพยักหน้าและคิดตามเพื่อน ว่าไปแล้วถ้าดูดี ๆ สองคนนี้หน้าตาคล้ายกัน ก็ไม่แปลกที่จะเป็นพี่น้องกัน

"ครูเห็นเรากำลังคุยอยู่กับผู้หญิงผมสีทอง" จู่ ๆ ครูแดงก็พูดขึ้น เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง โดยมีแตงคอยพยุงและปรับหัวเตียงให้

"แต่หนูไม่ได้คุยกับเพื่อนผมสีทองนะ เธอผมสีน้ำตาล" นุ่มนิ่มรีบแก้ทันที เธอไม่เชื่อว่าโรสจะเป็นเด็กผมทองอย่างที่ออกข่าว เธอไม่สามารถยอมรับได้ว่าสิ่งที่เธอเห็นเป็นเพียงวิญญาณ แต่เธอสัมผัสได้ว่าโรสไม่มีจิตคิดทำร้ายเธอแน่นอน

"เพราะเขาไม่อยากให้เธอเห็นว่าผมของเขาเป็นสีทองยังไงล่ะ" ครูแดงพูดขึ้น

นุ่มนิ่มไม่เข้าใจได้แต่ขมวดคิ้วงุนงง

"มานั่งใกล้ ๆ สิ ครูจะเล่าให้ฟัง" ครูแดงเรียกให้นุ่มนิ่มมานั่งใกล้ ส่วนแตงขยับมาชิดพี่สาวเพื่อตั้งใจฟังเช่นเดียวกัน ถึงแม้ว่าแตงจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้วก็ตาม

เมื่อนุ่มนิ่มลากเก้าอี้เพื่อมานั่งข้างเตียงและตั้งใจฟังสิ่งที่ครูแดงจะเล่าอย่างใจจดใจจ่อ ครูแดงได้ย้อนกลับไปตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ชวนสลดหดหู่ในคราวนั้น

เมื่อหลายปีก่อน โรงเรียนแห่งนี้เป็นโรงเรียนที่รับนักเรียนแลกเปลี่ยนให้เข้ามาศึกษาร่วมกับนักเรียนไทย แต่เหตุการณ์บางอย่างก็มักจะเกิดขึ้นเสมอถ้าเด็กคนนั้นดูเด่นและแตกต่างจากผู้อื่น โดยเฉพาะสีผมที่เป็นจุดดึงดูดและเป็นจุดที่เพื่อนจะไม่ค่อยพอใจ มักมองว่าประหลาดในสายตาคนอื่น เด็กคนนั้นคือ โรส เธอเป็นเด็กน่ารักทั้งในสายตาครูและคนที่ได้พบเจอ แต่ทว่าความเด่นจนเกินไปทำให้เป็นเหตุ ตอนนั้นครูแดงเป็นครูประจำชั้น ถึงแม้จะคอยดูแลเด็กทุกคนเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่สามารถห้ามการกลั่นแกล้งของเด็กในห้องได้ กลุ่มนักเรียนกลุ่มหนึ่งในห้องต่อต้านโรสที่มีผมสีทองจึงหาโอกาสขังไว้ในห้องน้ำที่ลับตาผู้คนผลสุดท้ายก็ถูกขังลืมเพราะเป็นช่วงปิดเทอม และโรสถูกทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียวเนื่องจากพ่อกับแม่ของโรสต้องออกไปทำงานต่างจังหวัดบ่อยครั้ง จึงมักฝึกลูกให้ดูแลตนเอง ด้วยเหตุนี้ไม่มีใครสังเกตหรือสงสัย แม้เวลาจะผ่านไปเป็นเดือน ๆ ความแค้นของเด็กที่ต้องถูกทอดทิ้งจึงกลายเป็นวิญญาณที่ไม่ไปสู่ภพภูมิปกติ เธอจึงแก้แค้นด้วยการทำให้รถคว่ำช่วงทัศนศึกษานั่นเองส่วนคนที่อยู่ในเหตุการณ์และรอดมาได้ก็คือ ครูแดง

ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุคราวนั้น ครูแดงก็มักจะเห็นโรสเสมอ เธออยากให้โรสไปเกิดใหม่หรือไปอยู่ภพภูมิที่ดีขึ้น แต่เจ้าตัวไม่ยอมไปจนมาเจอเข้ากับนุ่มนิ่ม ทุกครั้งที่เธอเห็นโรสไม่ใช่ภาพที่สวยงามอย่างที่นุ่มนิ่มเห็น ส่วนใหญ่ภาพที่เห็นจะเป็นภาพที่เน่าเปื่อยและส่งกลิ่นเหม็นเน่า พอเธอเข้าไปห้ามก็เลยโดนผลักตกบันไดจนมาอยู่ในสภาพที่เห็น ณ ปัจจุบัน

"ดังนั้น ครูจึงเอาเรื่องที่ทุกคนลืมมาลงในบอร์ดเพื่อเตือนเรา" ครูแดงอยากให้นุ่มนิ่มเข้าใจ

"จริง ๆ นะนิ่ม พี่แดงเป็นห่วงเธอมากจึงให้ฉันช่วย" แตงช่วยพูดอีกแรง เธอก็เป็นห่วงนุ่มนิ่มไม่แพ้พี่สาวของเธอ

"ไม่จริง หนูไม่เชื่อที่คุณครูพูดมา" ถึงนุ่มนิ่มจะตั้งใจฟัง เธอก็ไม่อยากเชื่อว่าโรสจะเป็นผีไปได้ ไม่มีผีที่ไหนจะออกมาดูดีขนาดนี้ ไหนจะพูดคุยกับเธออย่างคนปกติอีก เป็นไปไม่ได้ เธอไม่มีทางเชื่อ ทุกคนคงเล่นตลกกับเธอแน่ ๆ

นุ่มนิ่มรีบวิ่งออกจากห้องเพื่อกลับบ้านไปตั้งหลัก เธอไม่อยากรับฟังสิ่งใด ๆ และมั่นใจว่าโรสเป็นคน

เช้าวันต่อมาเธอไปเรียนตามปกติ และเดินผ่านสถานที่ที่ได้เจอกับโรสเป็นครั้งแรก

"ฮื้อ ๆ"

"ฮื้อ ๆ"

"โรสหรือเปล่า" นุ่มนิ่มชะงักกับเสียงร้องไห้และคิดว่าต้องเป็นโรสแน่นอน

"ฮื้อ ๆ" 

"ฮื้อ ๆ"

เธอไม่รอช้าเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปทันที และต้องปิดปากเดินถอยหลังกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า ทำให้นุ่มนิ่มต้องยืนนิ่ง ร่างกายของสาวน้อยผมสีทองค่อย ๆ บวมและส่งกลิ่นเหม็น ตามตัวมีหนอนชอนไชจนเริ่มเปื่อยเน่า ความน่ารักที่นุ่มนิ่มวาดฝันไว้กลับไม่มีอยู่จริง นี่เธอเจอกับตัวจริงแล้วสินะ เพียงเวลาไม่นานภาพตรงหน้าก็หายไป

"นิ่ม" เสียงเบา ๆ ชวนหลอนดังมาจากข้างหลัง ทำให้คนที่ถูกเรียกชื่อต้องสะดุ้งหันมอง

"ระ...โรส" นุ่มนิ่มมองเพื่อนที่เธอคิดว่าน่ารัก นอกจากผมสีทองที่แตกต่างจากเดิมแล้ว ปากและสีผิวตามร่างกายก็ขาวซีด บ่งบอกว่าสิ่งที่มองเห็นตรงหน้าไม่ใช่คน

"ขอโทษนะที่โกหก ฉันตายไปแล้ว ขอบใจที่เป็นเพื่อนฉันมาตลอด ตั้งแต่มีชีวิตอยู่จนตายก็เหงา พอมีเธอเป็นเพื่อนก็เลยรู้สึกดี" โรสก้มหน้านิ่ง เธอกำลังค่อย ๆ หายตัวไป

"เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไปสิ เราดีใจนะที่ได้รู้จักเธอ" 

"ขอบใจนะ ถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้ว ขอให้โชคดีเพื่อนรักของฉัน" โรสส่งยิ้มอย่างมีความสุขก่อนที่จะหายตัวไป เป็นรอยยิ้มที่สวยงามที่สุดที่คนอย่างนุ่มนิ่มได้เห็น

ความมืดมิดได้ดึงร่างของสาวน้อยจมดิ่งลงไปเรื่อย ๆ ความทรงจำต่าง ๆ ที่ได้รู้จักกับโรสทำให้เธอรู้สึกดี จบสิ้นแล้วสินะ เราคงไม่ได้พบเจอกันอีกแล้ว น้ำตาหยดน้อยค่อย ๆ ไหลอาบแก้มจากเปลือกตาที่ยังคงปิดสนิท

"เฮือก!" ความรู้สึกที่ตื่นตกใจกับความฝันที่ไม่สามารถหวนกลับคืนมา ทำให้ต้องลืมตาตื่นขึ้น

"ที่นี่ที่ไหน"

"นิ่ม...ตื่นแล้ว" แตงร้องเรียกอย่างดีใจพร้อมกับน้ำตาและรีบเดินไปเรียกหมอกับพยาบาลให้เข้ามาดูอาการของคนที่สลบไปหนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ

นุ่มนิ่มไม่ได้พูดสิ่งใด เธอกลับรู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก ต่อไปนี้คงไม่มีเพื่อนที่ชื่อโรสอีกต่อไปแล้วสินะ

เวลาผ่านพ้นไปไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ จนกระทั่งวันสุดท้ายของการปิดภาคเรียนและเธอต้องย้ายไปเรียนที่อื่นตามความต้องการของพ่อแม่

เท้าทั้งสองหยุดยืนตรงตึกที่ได้พบกับโรสครั้งแรก ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงคิดถึงอยู่ตลอดเวลา

"ไม่ว่าเธอจะน่าเกลียดยังไงฉันก็ยังเป็นเพื่อนเธออยู่นะ" 

ก่อนจะจากโรงเรียนนี้ไปก็ขอเก็บเกี่ยวความทรงจำดี ๆ เสียก่อนที่จะไม่สามารถกลับมาที่นี่ได้อีกครั้ง

"เหมียว ๆ เหมียว ๆ" เสียงแปลก ๆ ดังมาจากใต้ไม้อายุมาก นุ่มนิ่มจึงเดินเข้าไปใกล้เพื่อดูให้แน่ใจว่าเป็นอะไร

"เอ๊ะ...น่ารักจังเลย" นุ่มนิ่มยิ้มกว้างกับลูกแมวตัวสีเหลืองตากลมโต

"ไม่มีเจ้าของหรือ...หรือว่าเธอโดนทิ้ง" เธอพูดกับแมวตัวน้อยที่ไร้แม้แต่ปลอกคอและห่างไกลผู้คน คาดหวังว่าจะไม่มีเจ้าของ

จู่ๆ ก็รู้สึกหลงรักลูกแมวตัวนี้ขึ้นมาทันทีที่ได้อุ้มและสัมผัส

"ไปอยู่ด้วยกันไหม"

"เหมี้ยวว..." ร้องขานรับและใช้ขาทั้งสองเกาะบ่าของนุ่มนิ่ม 

ถ้าได้สังเกตให้ดี สายตาของเจ้าแมวเหมียวหรี่เล็กลงและเผยรอยยิ้มที่ไม่มีใครสังเกตเห็นได้จากมุมปากเล็ก ๆ คงจะสยองไม่น้อยถ้าใครมาเห็นเข้า ว่าสิ่งที่นุ่มนิ่มได้อุ้มไม่ใช่ลูกแมว!

 

แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น