อัปเดตล่าสุด 2018-10-28 10:27:01

ตอนที่ 24 บทส่งท้าย เวรกรรมหาต้องรอชาติหน้าไม่ มันจะตามติดกว่าลมหายใจ...สุดท้าย

 

       “ไป๊...ไปไกลๆอีเป๋!”
       ก้อนหินน้อยใหญ่ถูกเหล่าเด็กมือบอนปาใส่หญิงขาเป๋ที่ตอนนี้นั่งหมอบอยู่ทางมุมหนึ่งของตลาดอย่างน่าเวทนา พระสงฆ์รูปหนึ่งที่เดินกลับจากบิณฑบาตเห็นเข้าจึงร้องห้าม 
       “อย่าทำแบบนั้นเลย บาปกรรมจะตามทัน” สิ้นเสียงของพระสงฆ์บรรดาเด็กมือบอนก็วิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทาง ทิ้งไว้แต่หญิงขาเป๋สติไม่สมประกอบกับพระสงฆ์รูปนั้น พระท่านยืนนิ่งตรงหน้าของหญิงพิการแล้วหยิบอาหารในบาตรวางลงตรงหน้าของอีกฝ่ายพลางมองด้วยสายตาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ
       ต่างคนต่างมีกรรมเป็นของตัวเองไม่มีใครใช้กรรมแทนใครได้...วศีเองก็เช่นกัน
       จากหญิงสาวรูปงามรวยทรัพย์สิน บัดนี้เวรกรรมตามทันจากการตกบันไดเรือนทำให้ขาเป๋บิดเบี้ยวไม่ได้รูป มิหนำซ้ำยังสติไม่สมประกอบ เวรกรรมตามทันอย่างแสนสาหัสจนสาสมกับสิ่งที่สาวเจ้าทำไว้ บรรณเองไม่ลืมที่ให้สัญญาไว้กับปาหนัน เขาพยายามดูแลวศีอย่างดีที่สุด แต่สุดท้ายหญิงสาวก็หนีหายไปตามหาตัวเท่าไหร่ก็ไม่พบ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอนับตั้งแต่วศีหนีออกไปจากเรือน
       แต่บัดนี้บรรณได้ตัดขาดทางโลก เลือกทางเดินชีวิตของตัวเองให้อยู่ใต้ร่มกาสาวพักตร์ ทุกสิ่งอย่างในชีวิตบอกเขาว่าสิ่งที่เคยปรารถนาทั้งหมดนั้นต่างไร้ค่าเมื่อสิ้นลม สิ่งที่ต้องการที่สุดคือความสงบสุขของชีวิตใช้ชีวิตเพื่อสานต่อพระพุทธศาสนาและอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้ผู้คนในชีวิต...นี่ต่างหากคือสิ่งที่เขาปรารถนา
       ชายในผ้าเหลืองมองวศีที่กำลังตะกุยอาหารที่ท่านแบ่งปันให้ด้วยสายตาเยือกเย็นอย่างเข้าใจโลก...ก่อนจะเดินจากไปอย่างช้าๆ
       ยา ทิสํ วปเต พีชํ ตาทิสํ ลภเต ผลํ กลฺยาณการี กลฺยาณํ ปาปการี จ ปาปกํ 
       บุคคลหว่านพืชเช่นใด ย่อมได้ผลเช่นนั้น ผู้ทำกรรมดี ย่อมได้ผลดี ผู้ทำกรรมชั่ว ย่อมได้ผลชั่ว

       เป็นจริง...เสมอ

จบบริบูรณ์
 


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น