อัปเดตล่าสุด 2022-07-27 22:22:44

ตอนที่ 27 ตอนที่ 27 ครอบครัวสุขสันต์(จบ)

   “ยี่หวารู้มาตลอดว่าพวกเราเป็นห่วงเธอมาก และคิดถึงเธอมากด้วยเช่นกัน น้องจึงฟื้นตื่นขึ้นมาเพื่อที่จะให้พวกเราได้มีโอกาสเอ่ยคำร่ำลากันน่ะครับ หลังจากนั้นไม่นานยี่หวาก็จากพวกเราไปอย่างสงบ ไม่เจ็บ ไม่ปวด ไม่ทรมานเหมือนอย่างเคยอีกแล้ว”

   หินผามองใบหน้าที่งดงามของปิ่นมุกนั้นนิ่งนานด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ จากนั้นหินผาก็เริ่มเล่าเรื่องของยี่หวาให้กับปิ่นมุกได้ฟังตั้งแต่เริ่มต้นจวบจนครบร้อยวันของยี่หวาที่ได้จากไป หลังจากที่ยี่หวาฟื้นตื่นขึ้นมาทุกคนก็ดีใจเป็นอย่างมาก คุณลุงหมอก็มาตรวจดูร่างกายของยี่หวาอย่างละเอียด ทุกๆ อย่างก็ดูปกติดีสุขภาพร่างกายของยี่หวาก็แข็งแรงดีขึ้นเรื่อยๆ

   จนทางเราก็ไม่คิดมาก่อนว่าจะเกิดเหตุการณ์น่าเศร้าเสียใจอย่างนี้ขึ้นได้ ในตอนนั้นผมดีใจเป็นอย่างมากที่ยี่หวาฟื้นตื่นขึ้นมาพูดคุยได้เหมือนคนปกติทั่วไป แต่ใครจะไปคาดคิดว่าเรื่องจะกลับกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้ เราคุยกันหลายต่อหลายเรื่องซึ่งยี่หวาก็รับรู้ทุกเรื่องราวที่ผ่านมาโดยตลอด แม้ว่าเธอจะนอนหลับไหลอยู่ก็ตาม ตอนที่ยี่หวาจากไปเหมือนคนนอนหลับน้องจากไปอย่างสงบ เหมือนเจ้าหญิงที่นอนหลับฝันดีเพราะยี่หวามีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา แม้กระทั้งตอนที่ยี่หวาจากไป

   “ปิ่นมุก คุณรู้ไหมว่ายี่หวาพูดกับผมไว้ว่ายังไง มันเป็นคำพูดครั้งสุดท้ายก่อนที่ยี่หวาจะจากไป”

   “คุณยี่หวาเธอพูดว่าอะไรหรือคะ”

   “ยี่หวาบอกกับผมว่า..อยากให้ผมยกโทษให้กับคุณและปิ่นหยกน้องสาวของคุณด้วย แล้วก็ขอให้ผมเปิดใจยอมรับความจริงมองไปข้างหน้า ให้ผมรักคุณอยู่กับคุณไปจนแก่จนเฒ่ามีลูกที่น่ารักด้วยกัน ถ้าวันหนึ่งคุณท้องขึ้นมาถ้ามีลูกสาวก็ขอให้ชื่อว่ายี่หวา แต่ถ้าหากมีลูกชายก็ขอให้ชื่อว่าขุนเขา ยี่หว่าเธอชอบชื่อพวกนี้มากเธอเป็นคนตั้งชื่อเอาไว้ให้กับลูกของผมที่จากไป และตัวเธอก็เช่นกัน”

   “ปิ่นมุก” เมื่อได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกเศร้าโศกเสียใจเป็นอย่างมากจนร้องไห้ออกมา แต่ในใจก็ตื้นตันอย่างบอกไม่ถูกได้แต่มองหินผา ผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อล้นไปทั้งสองแก้มที่ขาวนวลด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

   “คุณหินผาคะ แล้วคุณยอมยกโทษให้ฉันกับปิ่นหยกแล้วหรือยังคะ”

   “ผมยกโทษให้กับคุณและน้องสาวของคุณมาตั้งนานแล้วล่ะ เพียงแต่ว่าผมยังไม่รู้ใจของตัวเองดีก็เท่านั้น จนเมื่อคุณจากผมไปแล้วในวันนี้คุณก็มีลูกๆ ที่น่ารักทั้งสองคนให้กับผมอีก”

   “ปิ่นมุก” รู้สึกทั้งดีใจและก็สุขใจ แต่ก็ยังแอบกลัวอยู่ลึกๆ คงจะเป็นความหลังครั้งเก่าที่เจอมาหนักหน่วงหัวใจดวงน้อยๆ ก็เริ่มคิดอย่างหนักและสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อนึกถึงการกระทำที่ผ่านมาของหินผา ที่เขาเคยได้กระทำต่อเธอทั้งกักขังหน่วงเหนี่ยวเธอ ทำร้ายร่างกายของเธอ ทำร้ายจิตใจของเธอจนเหมือนเป็นปมเป็นแผลในใจมาจนถึงทุกวันนี้

   “ผมรู้ว่าที่ผ่านมาผมทำให้คุณเจ็บปวดทรมานมามากมายเพียงไหน แต่ผมอยากจะให้คุณเชื่อมั่นว่าในตอนนี้คือตัวตนที่แท้จริงของผม สิ่งที่ผ่านมานั้นมันไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของผมเลยสักนิด”

   “ฉัน..ฉันไม่รู้ค่ะ..ฉัน..ฉันกลัว ฮือฮือฮือ”

   “ปิ่นมุก” ปล่อยโฮ! ออกมาอย่างสุดที่จะกลั้นไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตร่วมกับหินผาได้ยังไงทั้งๆ ที่ใจก็เปิดรับเขาไปตั้งนานแล้ว แต่อีกใจหนึ่งก็แอบกลัวการกระทำของเขาที่ผ่านมาเหมือนกับว่ามันเจ็บจนจำฝังใจไปแล้วเช่นนั้น เหมือนฝันร้ายที่ติดตามเป็นเงายากจะแยกออกไปจากกันได้

   “ปิ่นมุกขอคุณอย่ากลัวผมไปเลย ที่ผ่านมามันไม่ใช่ตัวตนของผมเลยจริงๆ ที่ผมเป็นแบบนั้น ที่ผมทำร้ายคุณก็เพราะว่าความแค้นและความโกรธ ความเศร้าเสียใจมันบดบังตา บังใจของผมไปจนหมดสิ้น แต่ตอนนี้ผมไม่ใช่คนๆ นั้นอีกแล้วนี่คือตัวตนของผมจริงๆ ผมเป็นคนที่คุณเห็นในตอนนี้ ไม่ใช่คนที่โหดร้ายคนนั้นอีกแล้ว”

   “หินผา” จับมือของปิ่นมุกเอาไว้แน่นถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่มีในตอนนี้ และความจริงใจที่มีให้ ก่อนที่จะหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงสวยหรูดูแพงขนาดกำลังพอดีในฝ่ามือออกมาเปิดต่อหน้าปิ่นมุก แสดงให้เห็นถึงแหวนเพชรเม็ดงามที่สุดที่หินผาเลือกมาเองกับมือ แล้วบรรจงสวมแหวนใส่นิ้วนางข้างซ้ายให้กับปิ่นมุกมันช่างพอดิบพอดีอย่างกับจับวางซะขนาดนั้น

   “เมื่อทุกอย่างลงตัว เมื่อคุณออกจากโรงพยาบาล เมื่อคุณพร้อมเราจะแต่งงานกันทันทีนะครับ ผมขอโทษในทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา ผมหวังว่าคุณจะรับรักและเริ่มต้นใหม่กับผู้ชายเลวๆ คนนี้จะได้ไหมครับ”

   “ปิ่นมุก” น้ำตาไหลพรากตื้นตันใจเป็นอย่างมากจนพูดไม่ออก บอกไม่ถูกกันเลยทีเดียว เธอไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีวันนี้วันที่ใจเฝ้าปรารถนามานานแสนนานจนอดรนทนไม่ไหวที่จะโผล่เข้าไปกอดหินผาเอาไว้แน่น ซึ่งหินผาเองก็รอคอยการกอดตอบกลับมาอย่างอบอุ่นให้กับปิ่นมุกอยู่แล้ว

   “คุณรู้ไหมว่าตลอดเวลาตั้งแต่ที่เราจากกันผมก็คิดถึงคุณทุกวัน คิดถึงคุณมาก คิดถึงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนไม่คิดว่าคนเราจะคิดถึงใครได้มากมายถึงเพียงนี้ ในคราวแรกที่เจอคุณเป็นผู้หญิงที่ผมเกลียดชังอย่างที่สุด ไม่คิดจะอยู่ร่วมกันได้ด้วยซ้ำไป และคิดไว้แล้วว่าชาตินี้ก็คงไม่เหลือที่ว่างเผื่อใจให้กับใครได้อีกต่อไปแล้ว แต่ความรักที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวที่ผมมีให้กับคุณก็ทำให้ผมต้องผิดสัญญา ผิดคำพูดกับตัวเอง ผมดันหลงรักคุณเข้าจนได้”

   “ฉันเองก็คิดถึงคุณมากเช่นกันค่ะ คุณหินผา คิดถึงมากจนแทบจะอยู่ไม่ได้ กินก็ไม่ได้ นอนก็ไม่ค่อยหลับ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันรักคุณตอนไหน รักคุณเข้าไปได้ยังไงทั้งๆ ที่คุณทั้งร้ายกาจ โหดร้ายทารุณถึงเพียงนี้ แต่ฉันก็รักคุณไปแล้วจริงๆ”

   ต่างฝ่ายต่างสารภาพรักต่อกันต่อหน้าลูกน้อยฝาแฝดทั้งสองคน ต่างคนต่างมีลูกน้อยวางอยู่บนตัก ของคนทั้งคู่ หินผามองสบนัยน์ตากันกับปิ่นมุกจากนั้นก็เคลื่อนตัวเข้าไปหากันและกันอย่างช้าๆ เหมือนกับว่ามีแรงดึงดูด จากนั้นก็จุมพิตกันด้วยความเสน่หาและความปรารถนาที่มีในส่วนลึกของหัวใจมาเนิ่นนาน ก่อนจะถอนริมฝีปากออกมาแล้วยิ้มให้แก่กัน จากนั้นก็อุ้มลูกน้อยทั้งสองคนขึ้นมาจุมพิตหน้าผากและแก้มน้อยๆ ของลูกนั้นเบาๆ ปิ่นมุกก็ได้ซบลงที่ไหลกว้างที่แสนอบอุ่นของหินผา คนทั้งคู่อุ้มลูกอยู่ในอ้อมแขน ปิ่นมุกหลับตายิ้มอย่างมีความสุขอย่างที่วาดฝันมาโดยตลอด

   หลังจากที่ทุกคนปรับความเข้าใจกันดีแล้วก็เปิดประตูพากันเข้ามา ทันเห็นภาพแห่งความสุขเรียกได้ว่าเป็นครอบครัวสุขสันต์อย่างแท้จริง ความสุขสงบเริ่มต้นขึ้นแล้วเรียกรอยยิ้มให้กับทุกคนที่พบเห็นทั้งคุณภูวดลผู้เป็นพ่อ คุณชลมาศผู้เป็นแม่ของปิ่นมุก ปิ่นหยกกับปรินทร์ และคุณอรปรียา คุณแทนคุณ คุณแทนไทญาติทางฝ่ายของหินผา ต่างมองหน้ากันไปมาด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

   ผ่านไปหลายวันกับการพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลซึ่งหินผาก็มาอยู่เฝ้าปิ่นมุกที่รพ.จนถึงวันกลับบ้านทุกคนก็ได้มานั่งคุยกันจริงๆ จังร่วมกันอีกครั้งหนึ่งทั้งครอบครัวของปิ่นมุกและครอบครัวของหินผา คุณภูวดลและคุณชลมาศก็ได้เพื่อนใหม่ อย่างคุณอรปรียา ส่วนแทนคุณกับแทนไทก็คุยถูกคอกับพี่ปรินทร์ ทุกคนอยู่กันอย่างพร้อมหน้า พร้อมตาคุยกันอย่างมีความสุขเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

   เลี้ยงลูก เลี้ยงหลาน ไปมาหาสู่กันจนกลายเป็นครอบครัวใหญ่ที่รักใคร่กลมเกลียวกันในที่สุด จากความแค้นมากก็กลับกลายเปลี่ยนมาเป็นความรักได้ ถ้ารู้จักปล่อยวางสิ่งที่ผ่านไปแล้วไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีก จงอยู่กับปัจจุบันเมื่อเกิดปัญหาขอเพียงแค่หันหน้าคุยกัน ลดทิฐิของตัวเองลง แล้วหาทางออกร่วมกันจะพบความสุข สงบที่แท้จริงในที่สุดค่ะ นักเขียนถุงแป้งขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้นักอ่านทุกๆ ท่านนะคะ สู้ๆ ค่ะ

   นิยายเรื่องสลับแค้นแสนรักก็ได้จบลงแล้วนะคะ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ให้โอกาสถุงแป้ง และติดตามผลงานของถุงแป้งมาโดยตลอด ฝากติดตามผลงานเรื่อง 1.พิษสวาทรัก..ปริศนามรณะ 2.สลับแค้นแสนรัก 3.เสน่หาจันทร์เจ้าขา และเรื่องใหม่ที่จะลงให้เพื่อนๆ อ่านกันเร็วๆ นี้นะคะ

   โปรดติดตามเรื่องต่อไป รอหน่อยนะคะ นักเขียนถุงแป้ง กำลังสร้างสรรค์ผลงานออกมาให้นักอ่านทุกท่านได้อ่านกันอยู่ค่ะ ฝากกดติดตามเพื่อไม่พลาดตอนต่อไป และนิยายเรื่องใหม่ ฝากกดถูกใจ ส่งข้อความเป็นกำลังใจติชมผลงานกันเข้ามาได้นะคะ ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านกันค่ะ

     

                         *** อวสาน ***


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น