อัปเดตล่าสุด 2022-07-27 22:17:54

ตอนที่ 24 ตอนที่ 24 ปาฎิหาริย์มีอยู่จริง

   แล้วพูดปลอบใจกับตัวเองว่า "อดทนหน่อยนะ..ปิ่นมุกอีกแค่สามวันเอง..ที่ผ่านมาเรายังอดทนมาได้จนถึงทุกวันนี้เลย แล้วนี่อีกแค่สามวันจะเป็นไรไปเนอะ เฮ่อออ!!" แล้วก็พ่นลมหายใจออกมาหนักหน่วง ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในบ้าน เพื่อขึ้นไปดูยี่หวาแล้วบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพี่ชายสุดโหดให้กับยี่หวาน้องสาวสุดที่รักของหินผาได้รับฟังเอาไว้ เพื่อเป็นการระบายความอัดอั้นตันใจของตัวเองด้วย

   “คุณยี่หวา ตอนนี้ฉันก็อุ้มท้องมาจนครบสามเดือนแล้วนะคะ แต่พี่ชายของคุณน่ะก็ผิดสัญญากับฉันอีกแล้ว ไม่ยอมให้ฉันกลับไปอยู่ที่บ้านสักที พอฉันถามขึ้นมาทีไรก็อ้างโน่น อ้างนี่สารพัด จนฉันไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว ฉันทุกข์ใจเหลือเกินค่ะ ที่ต้องทนอยู่กับคนแบบนี้ แต่ฉันขออโหสิกรรมให้พี่ชายคุณนะคะ และฉันก็หวังว่าคุณยี่หวาคงจะไม่โกรธหรือเกลียดฉันหรือปิ่นหยกน้องสาวของฉันด้วย เพราะฉันเชื่อว่าปิ่นหยกน้องสาวของฉันเธอคงไม่ได้ตั้งใจที่จะขับรถชนคุณแน่ๆ

   เพราะฉันรู้นิสัยของน้องสาวคนนี้ของฉันดี ปิ่นหยกคงไม่มีเจตนาที่จะทำร้ายคุณ ทุกวันนี้ที่ฉันต้องมารับกรรมมันก็สมเหตุสมผลดีแล้ว ทุกครั้งที่ฉันมองดูคุณที่ต้องมานอนอยู่บนเตียงแบบนี้ไปไหนก็ไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ได้ ฉันก็ปลงตกกับชีวิตได้ระดับหนึ่งค่ะ ฉันหวังว่าคุณจะสู้ต่อไปนะคะคุณยี่หวา ฉันเป็นกำลังใจให้คุณค่ะหวังว่าคุณจะอภัยให้พวกเราสองคนพี่น้องด้วยนะคะ”

   “ปิ่นมุก” พูดบอกออกไปทุกเรื่องทุกอย่างสิ่งที่อัดอั้นคับอกคับใจ และเรื่องราวข่าวดีของทุกคนยกเว้นตัวของเธอคนเดียวที่ไม่ยินดียินร้ายด้วยเลยแม้แต่น้อย เพราะไม่รู้ว่าคนที่บ้านของเธอจะร่วมดีใจหรือเสียใจไปกับเธอด้วยไหม พูดไปก็จับมือของยี่หวาไปด้วยอยากจะสื่อสารบอกกล่าวให้กับยี่หวาได้รับรู้ ถึงแม้ว่ายี่หวาจะนอนนิ่งไม่ไหวติงแบบนี้มาตลอดเวลาก็ตาม แต่แล้วทุกอย่างก็ต้องสะดุดลงเมื่อปิ่นมุกรู้สึกแปลกใจว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่บีบรัดมือของเธอกลับมา หรือว่ายี่หวารับรู้ในสิ่งที่เธอพูดแต่ว่ายี่หวาหลับไม่รู้สึกตัวอยู่นี่นาแล้วทำไมถึง..

   “คุณยี่หวา!!!”

   “ปิ่นมุก” เป็นเรื่องจริงใช่ไหม? นี่เราไม่ได้ฝันไปนะ ปิ่นมุกคิดในใจเธอรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก จึงรีบจับมือของยี่หวาเอาไว้แน่นแล้วพยายามเรียกชื่อของยี่หวาซ้ำๆ อยู่หลายครั้งเพื่อให้ยี่หวารู้สึกตัวอยู่อย่างนั้นไปตลอดไม่หลับตาลงไปอีก

   “คุณพยาบาลคะ คุณพยาบาล ยี่หวารู้สึกตัวแล้วค่ะ ยี่หวาฟื้นแล้ว ตามคุณลุงหมอมาให้ทีค่ะ ด่วนเลยนะคะ”

   “ค่ะ..ค่ะ..ได้ค่ะ..ได้”

   จากนั้นพยาบาลก็รีบต่อสายไปยังรพ.เพื่อรายงานคุณลุงหมอในทันที ด้วยความตื่นเต้นและดีใจไปกับเขาด้วย

   “จุ๊บแจง จุ๊บแจง โทรตามทุกคนมาเร็วๆ เข้าคุณยี่หวาฟื้นแล้ว เธอฟื้นแล้ว”

   “ปิ่นมุก” ร้องเรียกบอกคนนั้นที คนนี้ทีด้วยความดีใจเป็นอย่างมาก เพียงอึดใจเดียวทุกคนก็มารวมตัวกันอย่างรวดเร็วทั้งคุณลุงหมอและคุณแม่ของหินผา ยังมีพี่ชายฝาแฝดของหินผาอีกด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหินผาที่มาถึงก่อนใครเพื่อนจนปิ่นมุกเองก็แอบคิดขำๆ เลยว่าหินผาท่าจะเหาะมาเป็นแน่ไวเกิ๊นนน

   “มหัศจรรย์มาก มหัศจรรย์จริงๆ ในที่สุดก็มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับยี่หวาหลานสาวของลุงจริงๆ”

   คุณลุงหมอที่มาถึงก็รีบตรวจดูอาการของยี่หวาในทันที อย่างละเอียดใช้เวลาอยู่สักพักใหญ่ๆ ส่วนยี่หวานั้นนอนตื่นลืมตาขึ้นมามองทุกคนแต่ว่ายังรู้สึกงงๆ คงจะสับสนเพราะว่าร่างกายได้หลับไหลไปนานมาก การทำงานของสมองและร่างกายก็อาจจะตอบสนองช้าตามไปด้วยเช่นกัน

   “อัตราการเต้นของหัวใจกลับมาเป็นปกติอย่างไม่น่าเชื่อ ระบบภายในจากที่ตรวจดูก็เริ่มเข้าที่เข้าทางอย่างน่าประหลาด ถ้าเป็นแบบนี้คิดว่าอีกไม่นานก็คงจะลุกขึ้นมาเดินเหินได้เหมือนคนปกติทั่วไปได้แล้วล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”

   คำวินิจฉัยของคุณลุงหมอทำให้ทุกคนหันมาจับมือกัน ส่งรอยยิ้มให้กันอย่างมีความสุข หินผากับแม่ของเขารีบมานั่งลงอยู่ข้างเตียงทั้งซ้ายและขวา อย่างดีใจสุดๆ คนทั้งคู่จับมือกันคนละข้างของยี่หวาเอาไว้แน่น พร้อมทั้งเปิดรอยยิ้มกว้างอย่างดีใจ และยินดีเป็นที่สุดที่ยี่หวาได้กลับมาแล้ว

   “ยี่หวาน้องกลับมาแล้ว พี่ดีใจที่สุดเลยนะ น้องรู้ใช่ไหม? น้องคงได้ยินสิ่งที่พี่พูดอยู่ทุกวันว่าพี่จะมีลูกแล้วนะ ยี่หวาก็จะมีหลานตัวเล็กๆ แล้วใช่ไหม? ถึงทำให้น้องฟื้นตื่นขึ้นมา”

   “แม่ดีใจมากเลยนะ ยี่หวาในที่สุดก็มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับลูกจนได้ แม่เชื่อมาตลอดว่าสักวันลูกจะต้องกลับมาหาแม่”

   “หินผา” ตื้นตันจนน้ำตาไหลในขณะที่คุณอรปรียาแม่ของเขาพูดคุยอยู่กับยี่หวาน้องสาว เขาก็หันมามองที่คุณลุงหมอและพี่ชายฝาแฝดทั้งสองคน เขาดีใจมากจนลืมปิ่นมุกไปชั่วขณะ

   ส่วนปิ่นมุกนั้นเมื่อรู้ว่ายี่หวาปลอดภัยดีแล้วก็ค่อยๆ แยกตัวออกมาจากห้องนั้นอย่างเงียบๆ โดยไม่มีใครสังเกตเห็นเพราะทุกคนร่วมยินดีกับยี่หวาที่ฟื้นขึ้นมาเป็นจุดเดียว ในใจของปิ่นมุกในตอนนี้รู้สึกเหมือนปลดพันธะพันธนาการที่หนักอึ้งออกไป เรียกได้ว่ายกภูเขาออกจากอกเลยก็ว่าได้นั่นก็หมายความว่าทุกอย่างคงจะจบสิ้นกันในเร็วๆ นี้เป็นแน่เป็นสิ่งที่ปิ่นมุกแอบหวังอยู่ภายในใจลึกๆ ขอให้คุณฟื้นตื่นขึ้นมาจริงๆ เถอะนะคะ คุณยี่หวาอย่าเป็นอะไรไปอีกเลย ปิ่นหยกจะได้ไม่รู้สึกผิดฉันเองก็จะได้ไม่รู้สึกบาปในใจไปด้วย ยกโทษให้พวกเราด้วยนะคะ และขออโหสิกรรมกันตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปอย่าได้มีเวรมีกรรมต่อกันอีกเลย

  “ปิ่นมุก” เอ่ยขึ้นมาเพียงลำพังลอยๆ บอกผ่านสายลมออกไปแล้วก็เดินกลับออกมาตรงไปยังห้องนอนของตัวเองอย่างเงียบๆ

   “ผมขอบคุณคุณมากนะครับ ที่มาคอยดูแลยี่หวาทุกวัน คุณพยาบาลเป็นคนบอกกับผมน่ะ ตอนนี้ยี่หวาก็ฟื้นตื่นขึ้นมาแล้วผมก็ไม่รู้สึกโกรธเกลียดอะไรคุณอีกต่อไปแล้วล่ะ ผมยกโทษให้คุณแล้วนะ ผมอภัยให้กับคุณทุกๆ อย่างเลย”

   “ปิ่นมุก” ฟังอย่างตั้งใจแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากันกับหินผาแล้วเอ่ยออกไปว่า

   “ฉันก็เช่นกันค่ะ ฉันขอเพียงว่าให้คุณทำตามสัญญาส่งฉันกลับบ้านให้เร็วที่สุด แค่นี้ฉันก็ขอขอบคุณคุณมากแล้ว”

   “ผมทำตามสัญญาแน่นอนครับ ผมจะไปส่งคุณด้วยตัวของผมเอง”

   “หินผา” พูดจบก็จ้องมองสบนัยน์ตากันกับปิ่นมุกด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ยากจะเอื้อนเอ่ยออกมาก่อนที่จะหันหลังแล้วเดินจากไปด้วยหัวใจที่สั่นไหวแปลกๆ

   วันแห่งการจากลา..ปิ่นมุกมองดูสาวใช้ที่จัดแจงเก็บสัมภาระของเธอทั้งหมด ขึ้นเรียงบนรถของหินผาเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง แต่ก่อนจะจากไปนั้นปิ่นมุกได้หันหลังกลับไปมองที่บ้านหลังใหญ่อีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย ที่ที่ปิ่นมุกเคยอยู่มาหลายเดือน ที่ที่อยู่อย่างทุกข์ทรมานทั้งกายและจิตใจบัดนี้มันได้จบสิ้นลงตรงนี้แล้ว และปิ่นมุกคิดว่าตัวของเธอเองคงจะไม่ได้มาเหยียบที่นี่อีกต่อไปแล้ว

   จากนั้นก็ถอนหายใจแล้วขึ้นไปนั่งบนรถที่สตาร์ทเครื่องรออยู่แล้ว ระหว่างทางจากบ้านมาจนถึงที่ร้านผ้าของปิ่นมุกเป็นเส้นทางที่ยาวนาน และยาวไกลคนทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยกันเลยแม้แต่น้อย จนเมื่อหินผาขับรถมาส่งถึงที่นี่แล้วจากไปโดยไม่ได้ทักทาย พูดคุยหรือล่ำลากันเลยแม้แต่คำเดียวปิ่นมุกทำได้แค่ลงไปยืนแล้วมองตามหินผาที่ขับรถจากไปจนลับสายตา ด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก หารู้ไม่ว่าหินผาต้องทำใจแข็งมองปิ่นมุกผ่านกระจกหลังจนลับสายตาไปเช่นกัน ด้วยหัวใจที่เจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

   “ปิ่นมุก!!! ปิ่นมุกกลับมาแล้ว ผมดีใจที่สุดเลย”

   “ปรินทร์” มารอคอยปิ่นมุกที่ร้านอยู่ทุกวันเขาหวังว่าสักวันหนึ่งจะเจอตัว และรอคอยคำตอบเสมอมาว่าหลายเดือนที่ผ่านมานี้ ปิ่นมุกหายตัวไปไหนมาทำไมถึงไม่บอกอะไรเขาเลยแม้แต่คำเดียว เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่! และแล้ววันนี้เขาก็เจอกับปิ่นมุกจริงๆ จนลืมตัวเผลอวิ่งเข้าไปกอดปิ่นมุกแน่นด้วยความดีใจ

   “พี่ปรินทร์!!!”

   “ปิ่นมุก” รู้สึกตกใจมากจนทำตัวไม่ถูกนิ่งอึ้งตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอพี่ปรินทร์ที่นี่เวลานี้ ปิ่นมุกยังไม่ทันตั้งตัว ไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้เลยด้วยซ้ำ และไม่รู้ว่าจะตอบคำถามมากมายนี้อย่างไรดีเหมือนกัน เพียงแค่ได้ยินเสียงเรียกปิ่นมุกก็จำได้ทันทีว่าเป็นใคร ถึงแม้ว่ายังไม่ทันได้หันหลังกลับไปมองเสียด้วยซ้ำ ถึงเวลาจะผ่านมานานหลายเดือนแล้วก็ตาม แต่เสียงนี้ปิ่นมุกยังจำได้ไม่มีวันลืม ผู้ชายที่แสนดีคนนี้รัก และหวังดีกับปิ่นมุกมาตลอดเป็นคนเสมอต้น เสมอปลายไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนแล้วก็ตาม

   “ปิ่นมุกคุณหายไปอยู่ที่ไหนมา ทำไมคุณไปโดยไม่บอกอะไรผมสักคำ”

   “มุกขอโทษค่ะ พี่ปรินทร์ มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายเอาไว้มุกจะค่อยๆ เล่าให้พี่ปรินทร์ฟังทีหลังแล้วกันนะคะ แต่ตอนนี้มุก..”

   “ปิ่นมุก” ที่ยืนพูดอยู่กับปรินทร์ยังไม่ทันจบประโยคดีพอ แต่สายตาก็ดันเลยออกไปมองยังด้านหลังของปรินทร์ก็พบเข้ากับปิ่นหยกน้องสาวที่เธอเฝ้าคิดถึง และเป็นห่วงมากแต่ก็ไม่ตกใจเท่าสายตาที่เหลือบไปเห็นชุดที่ใส่แสดงถึง..มีหน้าท้องที่ยื่นออกมาจนเห็นได้ชัดเจน

   โปรดติดตามตอนต่อไปรอหน่อยนะคะ นักเขียนถุงแป้ง กำลังสร้างสรรค์ผลงานออกมาให้นักอ่านทุกท่านอยู่ค่ะ ฝากกดติดตามเพื่อไม่พลาดตอนต่อไปและนิยายเรื่องใหม่ ฝากกดถูกใจส่งข้อความเป็นกำลังใจติชมผลงานกันเข้ามาได้นะคะ ขอบคุณค่ะ


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น