อัปเดตล่าสุด 2022-07-27 22:07:31

ตอนที่ 16 ตอนที่ 16 เสพติดกายสาว

     พร้อมทั้งออกแรงดึง ออกแรงกระชากต้นแขนของปิ่นมุกจนเจ็บร้าวชาไปทั้งแขน หินผาใช้กำลังที่เหนือกว่าของชายผู้ที่บ้าคลั่ง บ้าพลังเหวี่ยงปิ่นมุกไปยังเตียงนอนอย่างง่ายดาย ซึ่งร่างของปิ่นมุกนั้นก็ปลิวไปตามแรงเหวี่ยงอันทรงพลังมหาศาลของหินผาในทันที อย่างไร้แรงต้านใดๆ จนรู้สึกเจ็บจุกขึ้นมา และหวาดกลัวมากด้วยเช่นกัน พยายามรวบรวมแรงอันน้อยนิดยันตัวเองให้ลุกขึ้นมาโดยเร็วก่อนที่หินผาจะเข้ามาถึงตัว แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว

     “ไม่นะ..ได้โปรดฉันขอร้อง..อย่าเข้ามา..ฉันกลัวแล้ว..ฮือๆ..ปล่อยฉันไป..ไม่ๆๆ..กรี๊ดดด”

     “หินผา” ไม่ฟังฟ้า ฟังฝนอะไรทั้งนั้น (โหดจุงเบามือหน่อยนะ) ก้าวตามมาติดๆ พยายามล็อคตัวปิ่นมุกเอาไว้จนเกิดการต่อสู้กันชุลมุนอยู่บนเตียงนอนนุ่มๆ ยื้อยุดฉุดกระชากกันปิ่นมุกนั้นก็สู้อย่างไม่ยอมแพ้ เพราะกลัวมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงพลั้งมือตบเข้าไปที่หน้าของหินผาแบบเต็มสิบไม่หัก โดนเข้าจังๆ (เจ็บสิครับงานนี้ไม่ใช่หินผานะ..ปิ่นมุกต่างหาก) จนถึงกับหน้าหันกันไปเลยทีเดียว ด้วยพยายามพลิกตัวหนีหินผา ปิ่นมุกที่ทั้งผลัก ทั้งตบ ทั้งตีอย่างไม่ยั้งเพียงแค่ต้องการเอาตัวให้รอดพ้นไปจากหินผาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เท่านั้นเอง

     แต่นั่นกลับทำให้หินผาเจ็บแสบจนหมดความอดทนอย่างสิ้นเชิง ง้างมือตบลงไปที่หน้าขาวนวลเร็วแรงอย่างไร้ความปราณีด้วยอารมณ์ที่โกรธปิ่นมุกมาก และเกลียดมากอยู่แล้วจึงไม่มีช่องว่างของความสงสารอยู่เลยแม้แต่น้อย การกระทำนั้นออกไปทางทารุณสักหน่อยมือหนาบีบคลึงคลุกเคล้าไปทั่วทุกสัดส่วนของร่างงาม ตามอารมณ์ที่เดือดดาล ตามแรงปรารถนาที่มีมาก่อนหน้านี้แล้วโดยไม่สนใจเสียงสะอึก สะอื้นร้องไห้แทบขาดใจของปิ่นมุกเลยสักนิดเดียวก็ไม่มี (ช่างใจร้าย..ใจดำจริงหนอ)

     ความสุขสมหวังที่หินผาได้รับมาจากการบังคับใช้กำลัง ดั่งงูใหญ่อนาคอนด้าที่กำลังโอบรัด โอบกระชับเหยื่อยิ่งเหยื่อดิ้นรนขัดขืนมากเพียงใดก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น และพร้อมที่จะรีบกลืนกินเหยื่ออันโอชะให้เร็วที่สุด เฉกเช่นเดียวกันกับปิ่นมุกที่ช่างหอมหวานยิ่งนักหินผาติดอก ติดใจเสียมากมายจนยากที่จะลืมเลือนไปได้โดยง่าย

     หลังจากพายุแห่งความบ้าคลั่งนั้นจบลงหินผาก็ถอนตัวออกมาจากตัวของปิ่นมุกในทันที ส่วนปิ่นมุกนั้นก็นอนหมดเรี่ยวแรงไร้ซึ่งกำลังต่อสู้ใดๆ หินผาเพิ่งจะสังเกตเห็นร่องรอยต่างๆ ตามเนื้อ ตามตัวของปิ่นมุกทั้งเก่าและใหม่ปะปนกันมีอยู่ทั่วไปทั้งเขียว ทั้งช้ำเป็นจ้ำๆ กระจายอยู่จนทั่วทำให้ภายในใจของหินผานั้นเกิดอาการเย็นวาบไปจนถึงสุดขั้วของหัวใจ มันกระตุกวูบจนเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาหินผารู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้กระทำลงไป

     แต่เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้นเพราะเมื่อหินผาหันเข้าไปเจอกับสายตาที่ปิ่นมุกจ้องมองกลับมา ยิ่งทำให้หินผาถึงกับเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่โมโหกลับขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งแล้ว จนถึงกับต้องกำหมัดแน่นกันเลยทีเดียว (ใจเย็นๆ ก่อนนะ) ตรงเข้าไปจับที่ไหล่ทั้งสองข้างของปิ่นมุกแล้วกดลงไปอย่างแรงจนหลังกระแทกกับที่นอน

     “ผมเกลียดคุณ! เกลียดคุณมาก คุณได้ยินไหม? รีบๆ มีลูกให้กับผมเร็วๆ เข้าผมไม่อยากที่จะต้องมาทนนอนกับคุณอยู่แบบนี้! คุณเข้าใจไหม?”

     “อ๋อเหรอ! แล้วคุณเคยถามฉันบ้างไหม? ว่าฉันรู้สึกยังไงกับคุณ ฉันก็เกลียดคุณเหมือนกัน! ทั้งเกลียด! ทั้งขยะแขยงคุณ! ฉันไม่ต้องการให้คุณมาแตะต้องตัวของฉัน! ถ้าหากเป็นไปได้ฉันก็อยากให้เมียรักของคุณยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะได้ไม่ต้องมาทำหน้าที่ทุเรศๆ อุบาทว์ๆ เช่นนี้!?”

     “ปิ่นมุก” พูดสวนออกไปในทันทีด้วยน้ำเสียงที่โกรธจัดทั้งตะเบง ทั้งตะคอกใส่หน้าของหินผายืดยาวแต่ทิ่มแทงใจดำเป็นอย่างมาก โกรธจนลืมตัวไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว ความโกรธเกลียดเครียดแค้นและชิงชังที่ส่งมันผ่านออกมาทางสายตาเป็นอันเข้าใจได้ อีกทั้งน้ำตาที่ไหลร่วงรินลงมาอย่างไม่ขาดสายแสดงให้เห็นถึงความรังเกียจเดียดฉัน และเสียใจเป็นอย่างมาก

     “หินผา” ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งขบกล้ามแน่นจนเป็นสันนูน และความอดทนก็ได้หมดลงอย่างสิ้นเชิง ก้มลงไปกระแทกปิดริมฝีปากบางอมชมพูระเรื่อนั้นอย่างแรง ไม่ใช่เพียงแค่เท่านั้นยังไร้ฝามือหนาไปตามสัดส่วนร่างกายบีบเค้นเน้นหนักลูบไล้ไปทั่วร่างกายขาวนวลเนียนที่แสนจะบอบช้ำอย่างไม่สนโลก อีกทั้งยังสอดใส่ความเป็นชายที่ขยายจนใหญ่โตเข้าไปอย่างรวดเร็วไร้ซึ่งความเมตตาปราณี

     ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆ จนปิ่นมุกถึงกับร้องกรี๊ดออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส แต่หินผาหาได้สนใจไม่และไม่ออมแรงเลยแม้แต่น้อยทั้งเร็ว ทั้งแรง ทั้งหนัก ทั้งหน่วงอย่างต่อเนื่องยาวนาน จนปิ่นมุกถึงกับสลบไปในเวลาต่อมาเพราะทนความทุกข์ทรมานไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว บวกกับความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย ปิ่นมุกมารู้สึกตัวตื่นอีกครั้งก็เช้าวันใหม่เข้าไปแล้ว

     หินผาออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ตอนไหนปิ่นมุกก็ไม่ทราบได้ ปิ่นมุกจำอะไรไม่ได้เลยแล้วนี่มันกี่โมง กี่ยามกันแล้วล่ะเนี่ยปิ่นมุกยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำยังดีที่ในทุกๆ วันตอนเช้าจุ๊บแจงจะเข้ามาปลุกให้ปิ่นมุกตื่นและดูแลความเรียบร้อยให้กับปิ่นมุกในทุกๆ วันเพื่อให้ปิ่นมุกไปดูแลยี่หวาให้ทันรับประทานอาหารครบทุกมื้อตรงเวลา ผลัดเปลี่ยนแพมเพิส เช็ดเนื้อ เช็ดตัว

     ทำความสะอาดร่างกาย บีบนวด อีกจิปาถะสารพัดที่จะใช้งาน หลังจากคืนนั้นเป็นต้นมาหินผาก็พยายามมานอนกับปิ่นมุกทุกค่ำคืน ไม่เคยให้ปิ่นมุกได้หยุดพักบ้างเลย เรียกได้ว่าจัดหนัก จัดเต็มทุกค่ำคืนเลยก็ว่าได้ (สายหื่นก็มา) จนเวลาล่วงเลยไปช่วงบ่ายๆ หินผาก็กลับเข้ามาไม่พูดไม่จาเดินเข้ามาจับไปที่ข้อมือของปิ่นมุกแล้วออกแรงดึงให้ออกเดินตามหินผาไป

     จนออกจากประตูบ้านไปแล้วผลักปิ่นมุกขึ้นไปนั่งบนรถ ปิ่นมุกได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจว่าหินผาจะพาไปที่ไหนกันแน่ หวังว่าคงไม่ได้พาไปฆ่าหรอกนะ นั่งมาสักพักหนึ่งก็รู้คำตอบในทันทีเมื่อเห็นป้ายด้านหน้าตึก และหินผาก็เลี้ยวรถเข้ามาจอดยังหน้าโรงพยาบาลนั่นเอง คงอยากจะให้คุณหมอตรวจดูสินะ ปิ่นมุกคิดในใจ

     “เป็นไงบ้างครับคุณหมอ ท้องแล้วใช่ไหมครับ”

     “ยังไม่ท้องครับ หมอเสียใจด้วยนะครับ”

     “เป็นไปไม่ได้! คุณหมอลองตรวจดูอีกครั้งได้ไหมคะ?”

     “ปิ่นมุก” เมื่อเห็นอาการของคุณหมอที่สื่อออกมาก็รับรู้ได้ทันทีว่าตัวเธอเองนั้นยังไม่ท้องอย่างแน่นอน แต่ก็อยากถามออกไปให้แน่ใจเท่านั้นเอง เพราะในใจลึกๆ ก็แอบกลัวหินผาอยู่มากกับความผิดหวังในครั้งนี้ หินผาดูโมโหเป็นอย่างมากเขารีบกล่าวลาคุณหมอ แล้วรีบลุกออกมาโดยไม่ลืมที่จะบีบต้นแขนของปิ่นมุกให้ออกมาด้วยเป็นการบังคับกลายๆ ก้าวเร็วๆ มาตลอดทาง เมื่อมาถึงที่รถก็เหวี่ยงร่างของปิ่นมุกเข้าไปอย่างแรง (โอ๊ย!!จะช้ำตายอยู่แล้วอย่าสร้างแผลเพิ่มได้ไหม) 

     “คุณแอบกินยาคุมเหรอ? เพราะอะไร! ทำไม!ทำไมถึงไม่ยอมท้องสักทีห๊า!!”

     “ฉันเปล่านะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ฉันเองก็อยากท้องเหมือนกันเรื่องบ้าๆ นี้มันจะได้จบๆ ไปสักที”

     โปรดติดตามตอนต่อไปรอหน่อยนะคะ นักเขียนถุงแป้ง กำลังสร้างสรรค์ผลงานออกมาให้นักอ่านทุกท่านอยู่ค่ะ ฝากกดติดตามเพื่อไม่พลาดตอนต่อไปและนิยายเรื่องใหม่ ฝากกดถูกใจส่งข้อความเป็นกำลังใจติชมผลงานกันเข้ามาได้นะคะ ขอบคุณค่ะ


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น