อัปเดตล่าสุด 2022-07-26 20:32:35

ตอนที่ 14 ตอนที่ 14 สิ่งที่ต้องทำ

    “ปิ่นมุก” เม้มริมฝีปากบางเอาไว้แน่นแล้วสูดลมหายใจเข้าไปในปอดลึกๆ เพื่อเก็บซ่อนอารมณ์ที่โกรธกรุ่นอยู่ภายในจิตใจ จิกกำผ้าห่มเอาไว้จนแน่นเพื่อระบายความคับแค้นที่ฝังแน่นอยู่ภายในอกอย่างเก็บกด หลังจากที่จุ๊บแจงเดินออกจากห้องนอนของปิ่นมุกไป ปิ่นมุกก็ปรายตามองตามไปด้วยหางตาที่แสนจะเย็นชา จากนั้นก็สะบัดผ้าห่มออกจากตัวหมายจะลุกขึ้นออกไปจากที่นอนโดยเร็ว แต่ปิ่นมุกก็ลืมนึกไปว่าร่างกายตอนนี้ยังไม่พร้อมดี

    จึงส่งผลให้ร้าวระบมจนเจ็บจุกไปทั่วร่างกาย แต่ก็ต้องกัดฟันจำทนฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำอย่างทุลักทุเล เพื่อจัดการชำระล้างร่างกายที่สกปรกให้สะอาดสดชื่น ก่อนที่จะออกไปเผชิญชะตากรรมภายนอกต่อ แต่เมื่อปิ่นมุกเห็นร่างกายของตัวเองชัดๆ ในกระจกเงาที่สะท้อนความอดสู ความเครียดแค้นความเกลียดชังก็บังเกิดขึ้นมาอีกระลอกหนึ่งแล้ว

    “ไอ้คนป่าเถื่อน ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้คนอย่างแกเป็นอันขาด”

    “ปิ่นมุก” รีบอาบน้ำชำระล้างร่างกาย จากนั้นก็ออกมาหายาทาตามรอยฟกช้ำ ดำเขียวที่มันกระจายอยู่ทั่วไปทั้งร่างกาย จากนั้นปิ่นมุกก็เลือกเสื้อผ้าแบบที่สามารถปกปิดร่องรอยอันชั่วร้ายนี้ไว้ได้ ปิ่นมุกไม่อยากให้ใครเห็นเธอในสภาพแบบนี้ เมื่อแต่งตัวเสร็จก็มาตักอาหารทานไปได้ไม่กี่คำก็ตามด้วยการทานยาในทันที ก่อนจะรีบก้าวเดินออกไปจากห้องนอนของตัวเองเพื่อรีบไปดูยี่หวาที่ห้อง

    พอมาถึงก็จัดแจงเตรียมอาหารผ่านสายจนแล้วเสร็จ ตามด้วยเช็ดเนื้อ เช็ดตัวทำความสะอาดให้ยี่หวาจนทั่วทั้งร่างกาย กว่าจะเสร็จก็ถึงกับปาดเหงื่อกันเลยทีเดียว ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างปิ่นมุกเนี่ยนะ! ต้องมาทำงานแบบนี้ก็ถือว่าหนักเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะ แต่หาใช่ใครจะมาสนใจความเหน็ดเหนื่อยนี้ของปิ่นมุกเลยก็หามีไม่ เชอะ!!

    จากนั้นก็จัดเก็บของ และอุปกรณ์ต่างๆ จนเข้าที่เข้าทางเป็นที่เรียบร้อย ก่อนจะรู้สึกถึงความเงียบที่ชวนให้คิดถึงอะไรบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้ เมื่อปิ่นมุกก้าวออกมาจากห้องนอนของยี่หว่าแล้ว ปิ่นมุกก็รีบหันซ้ายแลขวาค่อยๆ ย่องออกมาทีละก้าว ทีละก้าวอย่างหัวใจที่เต้นระทึกครึกโครมเหมือนคนมีความผิดที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ ปิ่นมุกได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นดังชัดเจนมากดังก้องตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

    ปิ่นมุกเราต้องทำได้ ปิ่นมุกเราต้องออกไปจากบ้านหลังนี้ได้แน่นอนใจเย็นเข้าไว้ ปิ่นมุกยกมือจับที่อกด้านซ้ายของตัวเองเอาไว้พร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าไปในปอดลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาทางปากอย่างช้าๆ เพื่อลดอาการตื่นเต้นลงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามให้กำลังใจตัวเองอยู่ภายในใจตลอดเวลาเพื่อลดความกดดันที่เป็นอยู่ ปิ่นมุกเดินพลางตัวไปตามซอก ตามหลืบ หลบหลีกไปตามเสาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใคร หรือผู้ใดผ่านมาเห็นตัวเธอเข้า ความหวังใกล้จะเป็นจริงขึ้นมาทุกที ทุกที

    เมื่อพบประตูบานใหญ่ที่เปิดกว้างเอาไว้รออยู่แล้วไร้ผู้คนยืนเฝ้าที่อยู่ไม่ห่างออกไป เพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้นที่รอให้ปิ่นมุกวิ่งผ่านออกไปทุกอย่างก็จบปิ่นมุกก็จะได้เป็นอิสระสักที คิดได้ดังนั้นปิ่นมุกก็ถึงกับยิ้มกว้างไม่หุบเรียกได้ว่าวิ่งใส่เกียร์หมาเต็มเหนี่ยว เต็มกำลังไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง สุดท้ายก็ฝันสลาย เมื่อปิ่นมุกไปเกือบๆ ใกล้จะถึงประตูอยู่แล้วเชียวแต่จู่ๆ ก็มีชายชุดดำสามคนยืนขวางประตูอยู่ตรงหน้า ด้านหน้าของปิ่นมุกหนึ่งคนยืนกอดอกจ้องมองปิ่นมุกอย่างไม่วางตา

    ทางด้านหลังอีกสองคนที่ยืนเท้าสะเอวตัวใหญ่ดำทมึน ซึ่งโผล่มาจากที่ไหนตรงใดไม่ทราบได้และไม่ทันได้เห็นเสียด้วยซ้ำ ปิ่นมุกถึงกับเบรคตัวเองเอาไว้ไม่อยู่จึงรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาป้องกันการชนเอาไว้ระดับหนึ่ง แต่ด้วยความที่ปิ่นมุกนั้นเป็นสาวน้อยตัวเล็กๆ บอบบางกว่าชายร่างยักษ์อยู่มากจึงทำให้เกิดแรงกระแทกอย่างแรงแล้วล้มลงหงายหลังไปกับพื้นอย่างน่าเวทนา โธ่!เอ๋ย! อีกนิดเดียวแท้ๆ จะได้ออกไปจากบ้านแห่งขุมนรกนี้ได้อยู่แล้วเชียว ปิ่นมุกรีบลุกขึ้นมายืนจ้องหน้าพร้อมทั้งต่อว่า ต่อขานเสียมากมายด้วยความโกรธจัด

    “พวกนายจะมายืนขวางทางฉันไว้ทำไมกัน หลีกไปนะ! ฉันจะออกไปข้างนอก”

    “จะออกไปไหนหรือครับ คุณปิ่นมุก ต้องขอโทษด้วยนะครับ แต่คุณหินผาสั่งเอาไว้ว่าไม่ให้คุณปิ่นมุกออกไปจากประตูบานนี้ได้ แม้แต่เพียงก้าวเดียวถ้าจะออกไปต้องไปกับคุณหินผาเพียงคนเดียวเท่านั้นนะครับ”

    “ฉันเป็นคนนะ! ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของใครที่จะมากักขังเอาไว้ไม่ให้ออกไปไหน มาไหน นี่เขาทำผิดกฎหมายอยู่นะ ที่ลักพาตัวฉันมาสักวันหนึ่งเขาจะถูกลงโทษ และต้องเสียใจกับสิ่งที่เขาได้กระทำลงไป”

    “ที่ผ่านมาคุณหินผาก็เสียใจมามากมายพอแล้วล่ะครับ สิ่งที่คุณปิ่นมุกต้องเจออยู่ทุกวันนี้ ในตอนนี้มันยังน้อยมากถ้าเทียบกันกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของความเจ็บปวดและเสียใจของคุณหินผาเลยครับ คุณปิ่นมุกควรเอาเวลาที่เหลืออยู่ดูแลคุณยี่หวาให้ดีที่สุดจะดีกว่านะครับ รีบมีนายน้อยให้คุณหินผาเร็วๆ เถอะครับ ไม่แน่ว่าวันข้างหน้าระหว่างคุณสองคนอาจมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นก็เป็นได้”

    “ปิ่นมุก” กำมือทั้งสองข้างเอาไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อที่ฝ่ามือ อีกทั้งยังจ้องหน้าทั้งสามคนอย่างโกรธเคือง พร้อมทั้งยังกัดริมฝีปากบางของตัวเองเอาไว้อย่างขมอารมณ์ที่เดือดดานอยู่ภายในจิตใจ ก่อนตัดสินใจสะบัดหน้าวิ่งหนีขึ้นไปยังห้องนอนของยี่หวาเมื่อมาถึงก็มาหยุดยืนอยู่ที่ปลายเตียงมองดูยี่หวาที่นอนหลับตัวซีดขาวอยู่บนเตียงเหมือนเช่นทุกครั้ง

    “สวัสดีค่ะ คุณปิ่นมุก การบีบนวดให้คนไข้ตามแขนและขาจะช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของเลือดได้ดียิ่งขึ้นนะคะ ฝากคุณปิ่นมุกช่วยนวดให้ทั่วร่างกายทุกวันให้คุณยี่หวาด้วยค่ะ ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ”

    พยาบาลประจำตัวของยี่หวาเข้ามาตรวจสุขภาพร่างกายประจำทุกสัปดาห์ก่อนจะเอ่ยทัก และฝากทำกายภาพเล็กๆ น้อยๆ ให้กับยี่หวาที่นอนติดเตียงเป็นเวลานานๆ อาจทำให้กล้ามเนื้อ และเลือดลมไม่ไหลเวียนจนทำให้เกิดแผลกดทับได้ง่าย เมื่อตรวจดูความเรียบร้อยและการให้อาหารผ่านสายยางว่าปลอดภัยดีแล้ว จึงเก็บเครื่องมืออุปกรณ์ต่างๆ กลับเข้าที่ เข้าทางก่อนจะฝากให้ปิ่นมุกช่วยดูแลเรื่องการบีบนวดให้กับยี่หวาเป็นประจำทุกวัน

    หลังจากนั้นจึงรีบขอตัวกลับออกมาตามคำสั่งที่หินผาผู้เป็นนายจ้าง เคยพูดเอาไว้ว่ามีหน้าที่แค่ไปตรวจสุขภาพ ความเรียบร้อยของยี่หวาเท่านั้น แล้วให้รีบกลับออกมาในทันที ห้ามไม่ให้ชวนปิ่นมุกคุยหรือสอบถามใดๆ รวมไปถึงการสนทนากัน หรือแม้แต่ให้ความช่วยเหลือกับปิ่นมุกเป็นอันขาด ซึ่งวันนี้ปิ่นมุกก็พยายามที่จะสื่อสารกับคุณพยาบาลให้ได้เหมือนอยากจะขอร้องให้ช่วยเหลือ แต่คุณพยาบาลก็จำใจทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น และรีบเดินออกไปในทันที

    “ทำไมในห้องถึงได้มีกลิ่นแบบนี้คุณดูแลยี่หวาน้องสาวของผมยังไงกัน ไม่เข้าใจหรือยังไงว่าถ้าร่างกายขับถ่ายของเสียออกมาแล้วเราทำความสะอาดได้ไม่หมดหรือไม่ดีพอ อาจทำให้เกิดเชื้อโรคและส่งกลิ่นออกมาเช่นนี้ได้สิ่งที่ตกค้างอยู่ตามร่างกายหรือที่นอนทำให้เกิดการติดเชื้อได้นะ นี่คุณทำความสะอาดยังไงกัน ห๊า!!”

   โปรดติดตามตอนต่อไปรอหน่อยนะคะ นักเขียนถุงแป้ง กำลังสร้างสรรค์ผลงานออกมาให้นักอ่านทุกท่านอยู่ค่ะ ฝากกดติดตามเพื่อไม่พลาดตอนต่อไปและนิยายเรื่องใหม่ ฝากกดถูกใจส่งข้อความเป็นกำลังใจติชมผลงานกันเข้ามาได้นะคะ ขอบคุณค่ะ


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น