อัปเดตล่าสุด 2022-08-29 20:51:06

ตอนที่ 12 .. “ ขอโทษ ”

ไม่ย๊อม ไม่ยอม - พาเมล่า เบาว์เด้นท์

นิยาย แนว สืบสวนสอบสวน (Suspense) / Action

ตอนที่ 12 .. “ ขอโทษ ”

  เนเน่พอตั้งสติได้ก็รีบเร่งเครื่องตามแจงทันทีโดยไม่รอช้า หลังจากที่เอารถหลบเข้าข้างทางทัน และรอดตาย จากการที่เกือบถูกรถยนตร์คันหลัง ชนเอาอย่างแรง ดีนะที่หลบกันทัน จึงไม่มีใครได้รับอันตรายจากน้ำมันเครื่องที่แจงปล่อยเอาไว้ตามทาง  แจงชะลอรถขับช้าลง หลังจากที่มองไม่เห็นเนเน่จากกระจกหลัง

“ตายห่าซะแล้วมั้งหนะ เสียงดังโครมครามเมื่อตะกี้” แจงรอเนเน่อยู่พักนึง

   สักพักก็สังเกตุเห็นแล้วว่า เนเน่ตามมา เธอก็รีบออกตัวเร่งเครื่องต่อทันที แจงหักรถไปทางขวาเพื่อเข้าถนนบางเลนมุ่งตรงไปยังกำแพงแสน แต่แจงเธอไม่เข้าเส้นทางหลัก กลับหลบเข้าเส้นทางเล็กๆเพื่อที่ลัดไปทางดอนตูม เพื่อจะไปจัดการกับเนเน่ที่นั่น ตามแผนที่ได้วางเอาไว้

    แผนเป็นตามที่แจงคิด แจงยิ้มและหัวเราะในใจ

ขอโทษด้วยนะนังหนู ที่พาแกมาตายในวันนี้” แจงสะใจ

“อโหสิกรรมให้ฉันด้วยก็แล้วกัน อย่าโกรธฉันนะนังหนู อีเด็กผี อีเด็กเวร อีเด็กนรก ไปเกิดใหม่ซะเถอะมึง อีกไม่กี่นาที มึงก็จะหมดอายุขัย และไปเกิดใหม่แล้ว 5555+”

  เนเน่ตามแจงไม่ห่างเท่าใดระหว่างนั้นก็ยิงปืนกลอีกเป็นระยะ ไม่โดนอีก เพราะเป้าไม่คงที่ ไม่นานแจงก็มาถึงจุดที่นัดกันไว้กลางทาง

  ลูกน้องของแจงกับมอเตอร์ไซด์กลุ่มใหญ่ พร้อมโฟวิลล้อโตอีก 4 คัน ก็ปรากฏกายขึ้นมาทางด้านหลังเนเน่ทันที เนเน่ตกใจมากเมื่อเห็นภาพจากกระจกหลัง

“เฮ้ยอะไรวะหนะ มาจากไหนกันเยอะแยะไปหมด นี่มึงกะจะรุมกินโต๊ะกูยังงั้นเหรออีหงส์นรก ได้ เราจะได้เห็นดีกัน” มอเตอร์ไซด์กลุ่มหนึ่ง 2-3 คันขับมาประกบทั้งสองด้านเพื่อสังหารและเก็บเนเน่ให้พ้นทางเสียที

   คนที่นั่งซ้อนท้ายใช้ไม้พลองตีไปที่แขนทั้งสองข้างของเนเน่ เนเน่ต้องโยกตัวหลบกะทันหันทันที และก้มหน้าลงขนานกับตัวรถ หลบหลีกอยู่แบบนี้ได้พักใหญ่ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่รอดอยู่ดี คนที่นั่งซ้อนมาใช้เท้าซ้าย ถีบรถของเนเน่ให้ล้มลงทันที รถของเนเน่เสียหลักล้มลงอย่างไม่เป็นท่า

  เนเน่กระโดนออกทัน กระเด็นลงไปนอนกองกับพื้น กลิ้งไปหลายตลบ หลายรอบเลยทีเดียว จุกก็จุก เจ็บก็เจ็บ ตายแน่ๆหละคราวนี้ แขนซ้ายก็เจ็บ กลุ่มพวกนั้นจอดรถล้อมเนเน่เอาไว้ มอเตอร์ไซด์เกือบ 15 คัน โฟวิลล้อโต 4 คัน รถตู้ 2 คันและกระบะอีก 3 คัน

  แจงขับรถมาสมน้ำหน้าเนเน่ แล้วลงมาจากรถและเดินแหวกลูกน้องกลุ่มใหญ่มาชี้หน้าเนเน่

“อยู่ดีไม่ว่าดีอีเด็กเวร มึงลนมาหาที่ตายเองนะ ช่วยไม่ได้”

    แจงขอเปิดใจสักหน่อย

“มึงบังคับกูเอง กูว่าจะปล่อยมึงไปแล้วนะ” แจงยังมีความใจดีให้บ้าง

“แต่มึงเสือกกัดกูไม่ปล่อย ไม่ยอมเลิกลาสักที” แจงยังคงแครงใจ

“ถามจริงๆเถอะ กูไปทำอะไรให้มึงชังนักวะ ถึงได้อาฆาตกูจัง”

    แจงอยากรู้ความจริง

“วันนี้วันหยุดของกูแท้ๆ แต่มึงก็ยังไม่ยอมให้กูได้พักผ่อน”

    แจงทวงสิทธิ์การพักผ่อน

“ในเมื่อมึงบังคับกู กูก็จัดให้มึงชุดใหญ่ไปเลย สมใจอยากไหมหละ อีเด็กนรก”

    เนเน่ยังใจดีสู้เสือ มองไปรอบๆ คนเกือบ 100 ไม่รอดแน่

“เก่งจริงมึงมาซัดกับกูตัวต่อตัวซิอย่าหมาหมู่” เนเน่ยังคิดต่อรอง

“แบบนี้มันเก่งไม่จริงนี่หว่า”

    แจงไม่สนใจ ยิ้มและหัวเราะใส่ แล้วหันไปมองพวกลูกน้อง

“ช่วยไม่ได้ ในเมื่อพูดกันดีๆไม่ได้ มึงพูดไม่รู้เรื่องเองนี่หว่า” แจงพูดกลับไป

ขอโทษนะ วิธีไหนก็ได้ ที่สามารถจัดการกับตัวปัญหาอย่างมึงให้พ้นทางได้ ก็เป็นอันว่าพอ” แจงคิดอย่างนั้น

“5555+ อย่าลืมซิว่าฉันเป็นนางร้าย ไม่ใช่นางเอกอย่างมึง”

    แจงเข้าใจเปรียบเทียบ เนเน่ไม่รู้จะขยับไปทางไหนดีแล้ว ไม่มีทางออกจริงๆ

“พ่อจ๋า หนูรักพ่อนะ หนูขอโทษที่ดื้อกับพ่อมาตลอด”

    เนเน่พึ่งจะสำนึกได้ก็ตอนนี้แหละ

“ชาติหน้าฟ้าใหม่ หนูขอเกิดมาเป็นลูกแท้ๆของพ่อนะ”

    เนเน่คิดว่าคงจะไม่รอดแน่แล้ว

“แม่จ๋าอีกไม่กี่นาทีหนูจะได้ไปอยู่กับแม่แล้วนะ” เนเน่คิดถึงแม่เนตรขึ้นมาทันที

“คอยรับหนูด้วยก็แล้วกันนะแม่”

    เนเน่บ่นกับตัวเองมารู้ตัวสำนึกได้ ก็คงไม่ทันแล้วหละ แจงจ่อปืนไปที่หัวเธอ

----- ^^^^^ -----

“ว่าไงไอ้ภณ ตอนนี้จับภาพลูกฉันได้ไหม”

   ภณก็หมดปัญญา จริงๆ พยายมทำทุกวิถีทางแล้ว แต่จับสัญญานไม่ได้จริงๆ

“ไม่ได้เลยนาย ไม่รู้ว่าอยู่ในจุดที่อับสัญญานหรือเปล่า แล้วตอนนี้นายถึงไหนแล้ว”

“เข้าถนนเส้นใหม่ตามที่แกบอกแล้ว” เผด็จเพ็งมองดูร่องรอยของรอยล้อรถ

“คิดว่ามาถูกทางนะ เพราะฉันเห็นมีรอยน้ำมันเครื่องเป็นทางยาวอยู่ระยะนึง มีปลอกกระสุนด้วย”

“เดี๋ยวผมจะลองดูอีกครั้ง ลองใช้อีกคลื่นนึง น่าจะช่วยได้”

“ฝากด้วยนะ” จากนั้นเผด็จก็รีบขับตามรอยเดิมของเนเน่ไปทันที

***** +++++ *****

  ทางดลหลังจากมาถึงจุดแรก ก็ได้พบกับกลุ่มที่เล่นสเก็ตบอร์ด ได้สอบถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลังจากที่ได้รับข้อมูลบางส่วน ก็พยายามคิดว่าเนเน่ไปอยู่ไหน จึงลองกดโทรศัพท์หาเนเน่

  เนื่องจากโทรศัพท์ของเนเน่ ติดอยู่ที่รถ จึงไม่ได้ติดตัว อีกอย่างจุดที่อยู่นั้นเป็นจุดอับสัญญานจริงๆ จึงโทรไม่ติด ดลลองกดปุ่มจับสัญญานหาตำแหน่ง ก็ไม่สำเร็จ ไม่สามารถทำได้ ไม่รู้จะทำยังไงต่อจริงๆ

***** ฿฿฿฿฿ *****

  เนเน่ยอมนั่งหลับตาปี๋ ไม่ขยับไปไหน วางมือทั้งสองไว้ข้างตัว แจงไม่อยากให้เนเน่ตายเร็วและง่ายแบบนี้ มันไม่สมกับนักสู้ที่เก่งกาจอย่างเธอ แจงจึงเปลี่ยนใจไม่ยิง ดึงปืนและเอานกลง เก็บปืนใส่ซองที่ขาขวา และเอ่ยวาจาออกไป

“ยัง ถ้าจะยิงแกทิ้งมันก็ง่ายเกินไป มันเหมือนว่าจะดูถูกคนที่มีฝีมืออย่างแกเอาเสียมากๆ” เนเน่ลืมตามา และจ้องไปที่แจง

“แล้วมึงจะเอายังไง” แจงยิ้มและหัวเราะเบาๆ

“ยังจะปากดีอยู่อีกนะมึง” แจงเดินเข้ามา แล้วใช้มือขวาตบหน้าเนเน่อย่างแรงจนหน้าหัน เลือดกลบปากทันที

“ถุย” เนเน่ถ่มน้ำลายใส่ แจงใช้มือซ้ายบีบคางเนเน่ให้เงยหน้ามามองเธอ

“เอาอย่างนี้ เรามาเล่นเกมส์กัน” แจงนึกอะไรๆสนุกขึ้นมาได้

“ถ้ามึงยังไม่ถึงฆาต ถือว่ามึงรอด” แจงพูดออกมาเป็นปริศนา

“แต่ถ้าหมดอายุขัย ก็ช่วยไม่ได้” เนเน่มองหน้าแจงแล้วพูดออกไป

“เป็นทีของมึงแล้วนี่ ว่าไป มึงจะเล่นอะไรก็ว่าไป กูได้ทั้งนั้น”

    แจงยกมือ และปรบมือให้กับเนเน่เบาๆ

“สมแล้ว สมแล้ว เก่ง กล้า บ้าบิ่น” แจงหัวเราะเบาๆ

“สมกับฉายา ธิดาพญายม” แจงอวยให้กับฉายาที่สื่อมวลชนตั้งให้

“ดี คนแบบนี้กูชอบ” แล้วแจงก็ชี้ไปที่พวกลูกน้องของเธอทั้งหมด

“กูจะให้โอกาสมึงไปต่อชีวิต ถ้ามึงแน่จริง” แจงตะโกนออกไป

“สามารถหนีไปจากตรงนี้ให้ได้ โดยใช้เท้าย่ำต๊อกออกไปเท่านั้น ห้ามใช้รถคันนั้น” แจงมีข้อเสนอให้

“กูจะปล่อยมึงเข้าป่าไป” แจงพูดออกมาไม่ดังมาก

“แล้วอีก 5 นาที กูจะปล่อยให้คนพวกนี้ตามมึงไป”

    นั่นแจงจะเล่นเกมส์ตามล่าเข้าแล้ว

“แค่ 5 นาทีเท่านั้น มึงจะทำยังไงก็ได้ ที่จะทำให้มึงมีชีวิตรอดออกไปจากป่าแห่งนี้” แจงทำมือทำไม้สั่นไปมา

“ถ้ามึงมีปัญญาหนีเอาตัวรอดได้ ก็ถือว่ามึงดวงยังดี” แล้วหันไปมองหน้าเนเน่

“แต่ถ้าไปไม่รอดอันนี้กูก็ช่วยไม่ได้นะ” แจงสบถคำพูดใส่หน้าเนเน่นิดหน่อย

“เพราะกูได้บอกพวกมันไปแล้วว่า ถ้าจับมึงได้ สามารถเอาทำเมียได้เลย ก่อนที่จะฆ่าทิ้ง” แจงโหดมาก

“ถ้าใครอยากได้เมียชั่วคราว ก็จัดการได้เลย กูอนุญาต”

    แจงพูดแบบไม่สะทกสะท้าน

ขอโทษ ก็หุ่นมึงมันน่าล่อ นมเสือกใหญ่เองทำไม” แจงบอกไปตรงๆ 

“ลูกน้องกูมันบอกมาอย่างนั้น เห็นแล้วก็เลยอยาก” เนเน่พูดอะไรไม่ออกเลย

“ได้เมียหุ่นบ๊ะนมใหญ่ๆ” พวกลูกน้องเหล่านั้นหัวเราะกันใหญ่

“ช่วยไม่ได้ มึงต้องขอบใจกูนะอีเด็กนรก”

    ผู้ชายบางคนแกล้งถอดกางออก ดึงลง แล้วส่ายตัวไปมา

“ที่มีผัวทั้งที มึงมีเป็นร้อย ซึ่งแตกต่างจากโดยทั่วไปที่เขามีแค่คนเดียว” แจงยังคงข่มขู่ทางจิตใจอยู่

“โชคดีนะอีนรก หมดเวลาเล่นแล้ว” แจงเปลี่ยนเป็นโหมดเอาจริงแล้ว

“ปล่อยมัน” แจงตะโกนสั่งลูกน้อง บางคนที่ถอดกางเกงอยู่ก็เริ่มใส่กลับกันหมด

“เปิดทางให้มันไป” ทุกคนเปิดทางออกให้เนเน่ เพื่อให้วิ่งเข้าป่าเท่านั้น

“เวลาเริ่มแล้ว” เนเน่ยังคงลังเล ไม่ออกไป

“ยังอีก กูไม่ได้พูดเล่นนะ” แจงตะโกนออกไป

  ไม่ทันขาดคำ เนเน่รีบลุกขึ้น แล้วรีบวิ่งแหวกฝูงชนกลุ่มนั้นเข้าไปในป่าลึกทันที

“อดใจรอก่อนพวกมึง” แจงและทุกคนนั่งรอเวลาแบบใจจดใจจ่อกันเลยทีเดียว

   ไม่นานเวลานรกก็มาถึง แจงยกทั้งสองมือสั่งลูกน้องทั้งหมดของเธอ

“จัดการ ไปเอาหัวมันกลับมาให้ฉันให้ได้”

 ทุกคนรีบเข้าป่าทันที บางคนก็ขับรถ บางคนก็ขับมอเตอร์ไซด์ บางคนก็เดินเท้า

“ขอโทษนะนังหนู ขอให้มึงโชคดี อย่าพึ่งหมดแรง และรีบลงนรกไปก่อน ก็แล้วกัน”

    ส่วนแจงนั่งรอหัวของเนเน่อยู่ด้านนอกกับลูกน้องอีกจำนวนหนึ่ง แจงเดินไปที่รถของเนเน่ คิดเอาไว้

“รถแกต้องเป็นของฉัน รถวิเศษแบบนี้ มันต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น 5555+”

   ว่าแล้ว ระหว่างรอชีวิตของเนเน่ แจงก็ของลองขับซะหน่อย เธอสตาร์ทรถแล้วขี่ออกไปทันที

“สวรรค์ทรงโปรด” ภณตะโกนออกมาทันที พอพ้นเขตรัศมีของป่าแถวนั้น

   ดล ภณและเผด็จก็จับสัญญานได้ทันที จุดสีแดงและเขียวของเขาปรากฏทันที ภณรีบส่งภาพล่าสุดที่จับได้ไปให้เผด็จทันที

“ไม่ใช่ไอ้เน่นี่ แล้วใคร” เผด็จบ่นในใจ

    เมื่อเห็นว่าไม่ใช่เนเน่ จึงรีบบิดรถไปยังตำแหน่งนั้นทันที

“ภณส่งโดรนมาให้ฉันรึยัง”

“เรียบร้อยแล้วนาย ยังไม่ไปถึงอีกเหรอ” เผด็จหันกลับไปมองข้างหลัง

“เห็นแล้ว ขอบใจมาก ตั้งโปรแกรม ให้ตรงกับเครื่องฉันได้ไหม”

“ได้ครับ จัดไปอย่าให้เสีย”

    แล้วภณก็จัดการตั้งโปรแกรมใหม่ส่งให้กับโดรนทันที

“นพ เปิดเครื่องที่ฉันให้ พร้อมกับมือถือแกได้เลย บังคับโดรนเครื่องนั้นต่อจากภณได้เลย”

“รับทราบครับนาย” นพจัดการเปิดระบบตามที่เจ้านายสั่ง

  ลองบังคับโดรนเอง แรกๆก็ยังไม่คล่อง ได้ผล ไม่นานนพก็บังคับโดรนได้แล้ว

“ได้แล้วครับนาย ตอนนี้โดรนอยู่ในความควบคุมของผมแล้ว”

“ดี เอามันลงมาเก็บไว้ก่อน ถึงเวลาแล้วค่อยนำออกมาใช้”

   นพนำโดรนลงมาเก็บ แล้วรีบขับรถตามเจ้านายไปอย่างติดๆ

<<<<< ----- >>>>>

 ดลเมื่อรู้ตำแหน่งของเนเน่จากโทรศัพท์ที่อยู่หน้ารถ ก็รีบบึ่งรถตามไปช่วยอีกคนทันที และไม่ลืมที่จะโทรบอกวิทย์ให้รับรู้เพื่อนำกำลังมาช่วยอีกแรง

“ได้ครับคุณดล ขอบใจมากที่บอกผม ผมจะรีบไปทันที”

  วิทย์เมื่อวางสายจากดลจึงรีบให้ทีมนำกำลังไปช่วยทันที โดยวอร์ประสานงานกับทีมงานที่วิ่งทำงานกระจายอยู่แถวนั้นบางส่วน ให้ไปช่วยเหลือไปพลางๆก่อน เพราะกว่าที่เขาจะไปถึงคงใช้เวลาพอสมควร

  หมวดบริบูรณ์และจ่าสมนึก วิ่งตามหัวหน้าแทบไม่ทัน วิทย์ขอฮอร์แบบเร่งด่วน ไม่งั้นไม่ทันแน่ ถ้าไม่ได้บารมีเก่าของพ่อและลุงก็คงอด ทางศูนย์รีบจัดให้ทันที เพราะเผด็จมีบุญคุณกับศูนย์นี้มาก

“ไปเร็ว หมวด จ่า น้องผมกำลังอยู่ในอันตราย งานนี้เราต้องแข่งกับเวลาและความตาย”

>>>>> ***** <<<<<

   เนเน่วิ่งเข้ามาในป่าลึกไกลมากไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ตรงส่วนไหนของประเทศสยามแห่งนี้

“เราอยู่ที่ไหนเนี่ย” เนเน่แหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า ท้องฟ้าเริ่มมืดลงทีละนิดละนิด 5 นาทีของเธอเหมือน 5 วินาทีจริงๆ เสียงเครื่องยนต์และฝีเท้าที่เหยียบกิ่งไม้ใบหญ้าดังใกล้เข้ามา

“พวกมันมากันแล้ว” เนเน่หูไวมาก จึงรีบหนีต่อไปแบบไม่ลดละ

  แม้จะเริ่มหมดแรง ไม่ไหวก็ต้องไหวหละ ทำไงได้ และไม่นานคนกลุ่มใหญ่ก็ตามหาเธอจนเจอ

“นั่นอีนั่นมันอยู่ตรงนั้น”

    ชายหนุ่มคนหนึ่งเจอก่อน เห็นหลังไวๆและจู่โจมเธอเข้าให้แล้ว

“5555+ เสียงดังเริ่มขึ้นแล้ว คงจะเจอตัวแล้วหละซินะ สนุกจริงโว๊ย ฮู้”

    แจงมีความสุขจริงๆ เนเน่ต่อสู้กับผู้คนเหล่านั้นแบบประชิดตัว แบบไม่คิดชีวิตแล้ว ความสามารถมีเท่าไหร่ วันนี้เธอต้องงัดขึ้นมาใช้จนหมด ไม่งั้นหมดลมหายใจแน่ เนเน่สู้แบบยิบตา พลาดถูกถีบไปหลายครั้งเหมือนกัน สู้ได้บ้างไม่ได้บ้างก็ต้องเอา บางคนใช้มีด บางคนใช้ไม้คมแฝก บางคนใช้เชือก และบางคนก็ใช้ท่อนไม้แถวๆนั้นที่พอหาได้

“อย่าให้มันรอดไปได้ กูจะเอามันมาทำเมีย นมแม่งใหญ่ดี ดูดทั้งวันทั้งคืนคงอิ่มดี กูจะเอาไว้ทำพันธ์ให้ลูกกูด้วย ไป รอเหี๊ยอะไรกันอยู่เล่า เด็กผู้หญิงคนเดียว มันจะยากเย็นอะไรนักหนาวะ เข้าไปซะทีซิ”

  ชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนออกไป คงจะเป็นหัวหน้าของชุดนี้ พร้อมกับรุมล้อมรอบตัวแนเน่เอาไว้กับเพื่อนอีกกลุ่มใหญ่ คนที่มีฝีมือก็อยู่รอด คนที่ไม่แน่จริงก็ล้มตายไป เนเน่ฆ่าตายไปก็หลายคน เธอใช้ทั้งมือทั้งเท้าหักคอบ้าง มีดสั้นรวมถึงอาวุธต่างๆของพวกมันเองบ้าง บางครั้งเนเน่ก็ซัดอาวุธลับของเธอเอง จนเกือบจะหมดแล้ว

  แรงเกือบจะหมดแล้ว เหนื่อยก็เหนื่อย น้ำสักหยดยังไม่ได้จิบเลย หิวก็หิวตาเริ่มลาย มองอะไรไม่เห็นแล้ว

“ไม่ไหวแล้วนะ ทำไมมันถึงเยอะแบบนี้วะ พ่อจ๋า แม่จ๋า หนูจะไม่ไหวแล้วจะ หนูไม่ไหวแล้วจริงๆ”

 ชายคนหนึ่งได้ทีกระโดดถีบเนเน่จากข้างหลัง ขณะที่เนเน่หมดแรง จนเธอกระเด็นล้มลง ไปนอนแผ่กับพื้นหญ้า หน้าคว่ำลงไป จากนั้น ชายกลุ่มหนึ่งประมาณ 5-6 คนก็กระโดดลงไปกระถืบ ใช้ตีนรุมยำไปที่ร่างกายของเนเน่อย่างไม่ปราณี เนเน่ใช้แรงฮึดสุดท้าย หมุนตัวหนีออกมา แล้วนั่งชันเข่าข้างขวาขึ้นมาหยิบท่อนไม้ด้วยมือซ้ายดันตัวเองเอาไว้ไม่ให้ล้ม ก้มหน้าคุมเชิงมองคนกลุ่มนั้น

  เธอโยนไม้ท่อนนั้นทิ้งไป แล้วคว้าแส้ของแป๋วที่ให้ไว้ อาวุธเพียงอย่างเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนี้ เหวี่ยงไปยังคอของคนที่อยู่ใกล้ตัวเธอที่สุด แล้วดึงเข้ามาใช้นิ้วซ้ายกดไปที่ลูกกระเดือกแล้วบีบอย่างแรงจนกระดูกแตกตายคามือ แล้วรีบลุกขึ้นมาฟาดแส้ไปมา เก็บไปได้อีก 3 คน จากนั้นก็รีบวิ่งหนีทันที  

 กลุ่มมอเตอร์ไซด์รีบขับตามมาขวางหน้าขวางหลังเอาไว้ เนเน่ฟาดแส้ไปดึงพวกนั้นลงมาจากรถได้อีก 2 คน ชายที่วิ่งตามมาได้โอกาสยิงปืนใส่เนเน่ไม่ยั้ง โดนไหล่ขวาเต็มๆ แส้หล่นจากมือเธอทันที

“โอ๊ย” เนเน่ก้มลงไปหยิบ ชายคนนั้นยิงอีก ครั้งแรกเนเน่ไม่กล้าหยิบ แต่มันต้องใช้ เธอตัดใจก้มลงหยิบ ชายคนนั้นยิงอีกถูกมือขวาเต็มๆ

“โอ๊ย” เนเน่จึงใช้มือซ้ายคว้าอย่างไว แล้วตวัดแส้ไปที่ชายคนนั้นทั้งๆที่ไม่ถนัด แต่ก็พอช่วยได้ เธอดึงเข้ามาแล้วหักคอซะ

“ตายซะไอ้เวร” จากนั้นชายอีกคนมาจากไหนไม่รู้กระโดดถีบหลังเนเน่ จนเธอเซหน้าคว่ำลงไปกับพื้นทันที

    กลุ่มชายอีก 4 คน กำลังจะวิ่งไปซ้ำรุมสกรัมเหมือนครั้งที่แล้ว อยู่ดีๆก็หมดลมหายใจ ล้มลงต่อหน้าเธอ

“อ๊ากๆๆๆ” เหมือนจะโดนอาวุธลับอะไรสักอย่างหนึ่ง

   ชายคนหนึ่งล้มลงต่อหน้าเธอ ถึงเนเน่จะสลึมสลือ แต่เธอก็จำอาวุธลับชิ้นนี้ได้

“น้าเบ็นซ์” เนเน่หันไปมองดูรอบๆ ก็เหมือนว่าจะเห็นเบ็นซ์อยู่ตรงหน้ามาช่วยเธอ แล้วเธอก็นิ่งไปพักนึง

    หญิงลึกลับผู้นั้นจัดการกับพวกที่ตามเนเน่มาทางนี้จนหมดไปกลุ่มหนึ่ง

“ไอ้เน่” แล้วก็รีบมาประคองเนเน่หนุนตักเธออย่างว่องไว

    เธอผู้นั้นค่อยๆกรอกน้ำเข้าปากเนเน่อย่างช้าๆ เนเน่ค่อยๆรู้สึกตัวลืมขึ้นมา ใช่เบ็นซ์แน่ๆ

“น้าเบ็นซ์ น้าเบ็นซ์ จริงๆด้วย” เบ็นซ์ทำมือจุ๊ปาก

“อย่าเอ็ดไป อย่าบอกใครว่าเจอน้าที่นี่” เบ็นซ์กำชับเนเน่

“น้าไม่อยากให้ใครรู้” พูดไป ก็ดูซ้ายแลขวา

“โดยเฉพาะพ่อแก” และมองหน้าเนเน่

“ถ้าเขารู้ว่าน้าอยู่แถวนี้ เรื่องต้องบานปลายแน่” เนเน่ไม่เข้าใจ

“น้าไม่อยากให้ใครเดือดร้อน” เบ็นซ์พูดเป็นปริศนามาก

“และน้าจะไม่ยกโทษให้แกเลย จำไว้นะ” เนเน่พยักหน้า

“อดทนไว้ พ่อแกกำลังมาช่วย น้าต้องไปแล้ว” เบ็นซ์อยู่ไม่ได้จริงๆ

     เบ็นซ์ต้องไปแล้ว เพราะมีเวลาน้อย

“แล้วน้ามาช่วยหนูได้ยังไง” เนเน่พยายามกัดฟันพูด

“น้า บอกหนูก่อน” เบ็นซ์ไม่พูดอะไรมาก ก่อนที่เบ็นซ์จะหายตัวไปกับความมืด

“น้ามีเวลาไม่มาก ฟังนะ” เบ็นซ์ดันตัวเนเน่ขึ้นมาพิงต้นไม้

    แล้วรีบอธิบายให้เนเน่ฟัง เพื่อเนเน่จะได้เข้าใจอะไรๆได้มากขึ้นสักที

“น้าผ่านมาซื้อของแถวนี้พอดี เห็นผู้หญิงคนหนึ่งขับรถแกผ่านไป” เนเน่ตั้งใจฟัง

“น้าก็เลยตามมานึกว่าเป็นแก ก็จะเข้ามาคุย และถามอะไรบางอย่างด้วย ก็เท่านั้น” เบ็นซ์เล่าให้ฟังอย่างละเอียด

“แต่พอได้รู้เรื่องจากไอ้พวกนั้น คุยกันว่า กำลังเล่นเกมส์ ตามล่าเด็กสาวคนหนึ่งในป่าแห่งนี้อยู่” เนเน่เริ่มไม่ไหว

“น้าก็รู้เลยว่า ต้องเป็นแกอย่างแน่นอน น้าจึงรีบตามเข้ามาช่วยแกทันที” เบ็นซ์เอามือซ้ายแตะไปที่ไหล่ขวาเนเน่

ขอโทษด้วยที่มาช้า แต่น้าไม่สามารถอยู่ช่วยแกได้อีก” เนเน่บีบมือเบ็นซ์เอาไว้

“ต้องไปแล้ว อยู่นานไม่ได้” เบ็นซ์จนปัญญาจริงๆ เพราะไม่อยากเจอเผด็จ

“เพราะถ้าพ่อแกมาเจอน้าที่นี่ น้าคงจะลำบากใจ” เนเน่จ้องมองเบ็นซ์

“บอกตามตรงว่า กลัวใจอ่อน แกคงเข้าใจนะ” เนเน่เข้าใจดี

“ที่หนีและหลบหน้าพ่อแกอยู่ทุกวันนี้เพราะอะไร” เบ็นซ์ยอมพูดความในใจ

“แกคงจะเข้าใจน้านะ ว่าพ่อแกมันจอมตื้อ ปากหวาน” เบ็นซ์ไม่อายอีกแล้ว

“น้าไม่อยากทำให้ใครเดือดร้อนมากไปกว่านี้อีก” เบ็นซ์พูดแบบหมดเปลือก

“น้ารักแกนะ ดูแลตัวเองด้วย” เนเน่น้ำตาซึมเลยวันนี้

“ถ้ามีโอกาสและวาสนาคงได้เจอกันอีก” เนเน่ดึงมือเบ็นซ์เอาไว้

   พูดจบเบ็นซ์ก็จูบหน้าผากและแก้มเนเน่ แล้วยัดปืนใส่มือให้เนเน่ไว้ 1 กระบอก

“เอานี่ เก็บเอาไว้ป้องกันตัวนะ น้าต้องไปแล้ว” และหลบหนีหายไปกับความมืดทันที เสียงดังลั่นของแจงดังใกล้เข้ามา

“อะไรวะ ยังไม่ได้หัวมาให้ฉันอีกเหรอ นานแล้วนะโว๊ย” แจงหงุดหงิดมาก

“อย่าต้องให้ฉันลงมือเองนะ” แจงตะโกนสั่งลูกน้องเป็นการใหญ่

“เร็ว เอาหัวมันมาให้ฉันให้ได้ ฉันหิวแล้ว” สงสัยท่าจะหิวจริงๆ

“อึ๊ย ไอ้พวกกระบือเรียกพ่อ”

    นั่นโดนไปอีกชุดใหญ่ พวกลูกน้องที่รักทั้งหลาย ทั้งชายทั้งหญิง

“ไป ควานหาตัวมันให้เจอ เด็กคนเดียวแท้ๆ” แจงตะโกนสั่งอีกครั้ง

“ทำไมมันล่าตัวยากนัก มันไม่ได้เป็นผู้วิเศษนะโว๊ย” แจงโมโหมากจึงวีนแตก

  ด้วยความโกรธแจงจึงรัวปืนขึ้นฟ้าทันที เสียงปืนช่วยนำทางให้เผด็จเป็นอย่างดีทันทีในตอนนี้

+++++

 ไม่นาน เบ็นซ์ก็สามารถหลบออกจากป่า ไปยังถนนใหญ่ภายนอกได้อย่างปลอดภัย โดยที่ไม่มีใครเห็น เพราะก่อนที่เธอจะเข้าไปช่วยเหลือเนเน่ เธอเห็นเผด็จมาแล้วนั่นเอง จึงสามารถบอกเนเน่ได้

“อาขา หนูขอโทษด้วยที่ต้องทำแบบนี้ ที่หนูหนีอา เพราะหนูไม่อยากทำร้ายใครอีกแล้ว” เบ็นซ์พูดทั้งน้ำตา

“ที่หนูทำเพราะรักและหวังดีกับอานะ อย่าตามหาหนูอีกเลย”

    เบนซ์ต้องตัดใจหนีจริงๆเพราะรักนั่นเอง

“ลืมหนูซะเถอะ หนูไม่ใช่ตัวแทนของใคร” เบ็นซ์หันไปมองเนเน่ที่อยู่ด้านในด้วย

“โชคดีนะลูก น้าช่วยแกได้เพียงเท่านี้จริงๆ”

    จากนั้นเบ็นซ์ก็รีบออกจากบริเวณนั้นทันที เผด็จกับนพมาถึงจุดที่รถของเนเน่จอดอยู่ เนื่องจากแจงขับเข้ามาจอดถึงด้านใน

“นั่นรถไอ้เน่นี่นพ”

    เผด็จมองเห็นมาแต่ไกล และขณะเดียวกันนั้นดลก็ตามหลังมาติดๆ

“ใช่ครับนาย ผมจำได้” เผด็จรีบตรงไปยังเป้าหมายทันที

“อาขา หนูรักอามากนะ แต่หนูไม่สามารถที่จะใช้ชีวิตอยู่กับอาได้ หนูก็คือหนู โบว์ก็คือโบว์ ลาก่อนนะคะ”

  เบ็นซ์รีบขับรถโฟวิลของเธอออกไปจากตรงนั้นทันที ก่อนที่เผด็จจะออกมาเจอแล้วจะยุ่ง

***** >>><<< *****

   โจ้นั่งรอน้องสาวที่บ้านอยู่นานมาก จาก 5 โมงเย็นจนนี่ก็ 3 ทุ่มเข้าไปแล้ว ว่าจะกลับมาทานซีฟู๊ดกัน เงียบกริบไม่มีวี่แววอะไรเลย โทรไปก็ปิดเครื่องไม่รับสาย จึงเริ่มไม่สบายใจขึ้นมาทันที ได้แต่เดินไปเดินมา นั่งๆยืนๆอยู่แบบนี้ตลอดคืน

“แกหายไปไหนของแกนะไอ้แจง อย่าพึ่งเป็นอะไรไปเสียก่อนหละ โธ่โว๊ย”

+++++ ฿฿฿฿฿ +++++

  เผด็จจับสัญญานของลูกได้จากโดรนที่ให้ภณปล่อยตามไปสังเกตุการณ์ ภณเห็นดังนั้นจึงรีบโทรบอกเผด็จ

“นายผมเจอไอ้เน่แล้ว กำลังแย่ สัญญานภาพไม่ค่อยชัด เพราะมันมืด อยู่ในป่าลึก” ภณกำลังดูอยู่

“มีไอ้พวกเวรตะไลตามล่าตัวเพียบ นายรีบเข้าไปช่วยเถอะ”

    ภณเป็นห่วงเนเน่มาก

“ผมจะบอกให้นพใช้โดรนเก็บพวกนั้นก่อน นายจะได้ไม่เหนื่อย”

    สิ้นการรายงานของภณ ไม่นาน เสียงปืนจากโดรนก็ดังขึ้น

“เสียงอะไรวะหนะ” แจงตกใจมาก ใครกันที่ตามช่วยเนเน่ในตอนนี้

  แจงจึงรีบวิ่งหาที่หลบซ่อนตัวก่อนทันที คราวนี้ต่างคนก็ต่างระมัดระวังตัวกันบ้างหละ คราวนี้กลุ่มที่ตามล่าเนเน่กลับต้องเป็นฝ่ายหนีบ้าง เพราะยังหาต้นตอที่มาของปืนไม่ได้ ทุกคนต่างมองดูว่าวิถีกระสุนมาจากทางไหนกันแน่ แทนที่จะตามล่าเนเน่ กลายเป็นต้องคอยระวังตัวเองเสียแล้วว่าใครกันที่มาช่วย

  เนื่องจากคืนนี้เป็นคืนเดือนมืด ไม่มีแสงจันทร์ให้นำทาง ไม่นานแจงก็ได้ยินเสียงฮอร์ของวิทย์ ดังมาแต่ไกลอีก และเสียงรถหวอของตำรวจที่กำลังวิ่งดังเข้ามาอีก 2-3 คัน แจงอยู่ไม่ได้แล้ว แผนเสียหมด

“บัดซบจริงๆเลย ตำรวจรู้ได้ยังไงวะ ว่าฉันจะฆ่าอีเด็กนรกนี่ เจ็บใจจริงๆ”

    แจงจึงรีบหาที่หลบก่อน ไม่อยากที่จะเผชิญหน้ากับตำรวจในตอนนี้ เพราะมันไม่คุ้มและไม่อยากเสี่ยง เก็บแรงเอาไว้ก่อน จึงค่อยๆหาทางหลบหนีออกไปจากตรงนี้ แต่พวกลูกน้องนะซิ ยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง

    กลุ่มเดินเท้าของแจงประมาณ 5-6 คนเจอเข้ากับนพเป็นกลุ่มแรก นพจอดรถดับไฟมาดักรออยู่แล้วไม่ไกลกันนัก ซวยไป พอนพเปิดไฟก็ซันโวเข้าให้ด้วยจรวดอาร์พีจีดุ้นเบ้อเร้อ

“บึ้ม” เสียงดังฟังชัดไปทั้งป่า ตายเรียบสนิท แสงไฟสว่างไปทั่วป่า ทำให้วิทย์ที่อยู่บนฮอร์รู้ตำแหน่งทันที

“อยู่ตรงนั้น ตรงนั้น ไปไป รีบไป เร็ว” และรีบสั่งให้ตำรวจภาคพื้นดินล้อมกรอบบริเวณนั้นทันที

    คราวนี้ก็เริ่มมีการยิงต่อสู้กันมากขึ้น ไม่รู้ว่าฝ่ายไหนเป็นฝ่ายไหนกันแล้ว เนเน่เดินพยุงตัวเอง เหมือนคนหลงทาง เกาะต้นไม้ต้นนั้นต้นนี้ไปเรื่อยๆ จนเจอเข้ากับคนร้ายที่อยู่บนรถโฟวิล

  รถทั้ง 2 คันเปิดไฟใส่หน้าเนเน่ล้อมไว้ทั้งหน้าและหลังทันที เนเน่ยกมือซ้ายปิดตาเอาไว้ เพราะแสงไฟมันแยงตามาก สักพักชายหนุ่มสองคนก็ลงมากจากรถคนละคัน ตรงมาลวนลามเพื่อจะปล้ำเนเน่

    ทั้งสองคนผลักเนเน่หงายหลังล้มลงกับพื้น ใช้เท้ากดขาเและมือกดแขนเนเน่ไว้ด้านละคน จากนั้นก็ใช้มือที่เหลือหมายจะฉีกเสื้อของเนเน่ออก หมายจะลวนลามภายใน จุดมุ่งหมายคือหน้าอกอันใหญ่โตมโหฬารของเนเน่นั่นเอง

“อย่านะ ไอ้เลว ปล่อยฉัน ไอ้ชั่ว”

    เนเน่ได้แต่ร้องโวยวาย เพราะทำอะไรไม่ได้แล้วในตอนนี้ ขณะที่ชายคนหนึ่งกำลังดึงซิบเสื้อของเนเน่ลงมาได้แล้วจนถึงเอวและค้างไว้ จากนั้นก็รีบแบะเสื้อยางออกทั้งสองด้านจนเห็นหน้าอกที่ใหญ่โตของเนเน่อย่างชัดเจน และเอื้อมมือจะเข้าไปบีบจับเพื่อขยำ จู่ๆก็มีมอเตอร์ไซด์ลึกลับคันหนึ่ง ลอยข้ามร่างเนเน่ไป เธอเห็นอย่างชัดเจนเต็มตา แล้วก็มีเสียงดังขึ้นมาต่อหน้าเธอ

“อร๊ากๆ” พวกมันไม่ประสบความสำเร็จ จบชีวิตลงเสียก่อน ทั้งสองคนเสียชีวิต ตายสนิท ล้มลงต่อหน้า

    เนเน่รีบลุกขึ้นมา แล้วรีบรูดซิบเสื้อของตัวเองปิดทันที และรีบหันไปมองดูรอบๆว่า คนที่มีพระคุณกับเธอคนนั้นคือใครกัน ยังไม่ทันได้คำตอบ ชายคนนั้นก็รัวปืนกลใส่รถที่จอดอยู่ทั้งสองคัน พร้อมทั้งโยนระเบิดใส่ด้วย เนเน่รีบลุกขึ้นและกระโดดหลบทันที ไม่งั้นได้ตายตรงนั้นแน่ เพราะมันเกิดขึ้นเร็วมาก ดีนะที่หูไว

“บึ้มๆ” ไฟลุกท่วมรถทันที ย่างสดไปอีก 2

“นี่มันเกิดอะไรกันขึ้นวะเนี่ย ใครกันที่มาช่วยเรา นรกแตกชัด”

  เนเน่นอนหายใจรวยระรินอยู่กับฟื้น มองไปที่พื้นเห็นเท้าของใครคนหนึ่งเดินมาอยู่ตรงหน้า พอเธอเงยหน้าขึ้นไป เหมือนมีดสั้นกำลังจะพุ่งลงมาปักหัวเธอ แต่สักพักมีดก็หล่นพ้นตัวเธอไป

   ชายคนนั้นล้มลงมาตายต่อหน้าเธอ เนเน่เหลือบตาหันไปทางขวานิดนึง ก็เห็นเท้าของใครอีกคนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ เอาเถอะ คราวนี้เธอไม่อยากที่จะหันไปมอง กลัวจะเจอภาพเหมือนเมื่อกี้อีก จึงได้แต่หลับตาแล้วนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ยอมตายแล้ว ถ้าคนนั้นจะมาฆ่าเธอ ที่คิดเช่นนั้นก็เพราะ ไม่มีแรงที่จะขยับลุกหนีไปไหนแล้ว

    ทางด้านดล จำได้ว่านี่เป็นรถของเนเน่ จึงจอดรถของเขาไว้ข้างๆรถเนเน่ แล้วเดินมาสำรวจบริเวณรอบๆ แจงกำลังจะย่องไปเอารถของเนเน่ซะหน่อย เพราะกุญแจอยู่กับเธอ ดลหันมาเห็นพอดี

“เธอเป็นใคร ไม่ใช่เนเน่นี่ หงส์ฟ้า เป็นแกจริงๆด้วย”

    ดลเห็นหน้าอย่างชัดเจน เมื่อส่องไฟไป

“แกใช่ไหมที่เป็นคนล่อเนเน่มาที่นี่” ดลยิงคำถามที่ไม่น่าจะถาม

“บอกมาเดี๋ยวนี้นะ ว่าแกเอาแฟนฉันไปไว้ที่ไหน” แจงหัวเราะ

“แฟนเหรอ อีเด็กนรกนี่ มีคนมารักมาชอบด้วยเรอะ” แจงยิงคำถามกลับไป

“มีผัวแล้วเหรอนี่ ไวไฟดีแท้อีนี่” แจงพูดไปก็หัวเราะไป

“พูดให้ดีนะ ปากเสีย” ดลมองเห็นกุญแจรถของเนเน่ในมือขวาของแจง

“นั่นมันกุญแจรถของเนเน่นี่ เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ”

“อยากได้ก็เข้ามาเอาเองซิวะ ถ้าคิดว่าแน่” แจงเอ่ยปากท้าซะแล้ว

“อยากได้กุญแจรถเมียมึงคืน ก็ใช้ความสามารถเข้ามาแย่งให้ได้ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ถอยไป”

  สิ้นเสียงการท้าทายของแจง ดลก็รีบเข้าไปแย่งกุญแจรถจากมือแจงทันที .. วิทย์ บูรณ์และนึก โรยตัวลงมาจากฮอร์ แล้วให้ฮอร์ไปจอดรอที่ลานว่างข้างถนนใหญ่ จากนั้นก็รีบเข้าไปช่วยจัดการกับพวกเหล่าร้ายที่อยู่ในป่า

   ทีมมอเตอร์ไซด์อีก 5 คัน กำลังถูกนพใช้โฟวิลไล่ล่าอยู่ภายในป่า นพเอาอาวุธที่ขนมาซัดและจัดการกับพวกนั้นอย่างมันส์ไปเลย

“สนุกจริงโว๊ยวันนี้ นานๆจะได้ออกกำลังกายเสียที”

    นพมีความสุขมากที่ได้ออกกำลังกาย

“ดีกว่าแกล้งไปนอนเมาแอ๋อยู่บนเกาะเสียอีก”

    นพขอติดฮาเล็กน้อยก่อนที่จะกระหน่ำยิงพวกที่อยู่ข้างหน้า

“นายนะนาย มีอะไรสนุกๆไม่ยักกะให้ทำ” นพซัดไม่เลี้ยงกับพวกที่หนักแผ่นดิน

“ตายห่าซะพวกมึง อยู่ไปก็รกแผ่นดิน” นพยิงทั้งอาร์ก้า ซัดทั้งปืนกล รวมถึงระเบิดมือ ปาจนสนุกมือ

    รถทั้ง 5 ดับกระจุยไม่เหลือซาก ระเบิดตูมตามไฟสว่างไปทั้งป่า ทางด้านทีมตำรวจก็วิ่งเก็บพวกภาคพื้นที่วิ่งหนีและต่อสู้กัน บางคนก็ยอมให้จับ บางคนก็หลบหนี บางคนก็ตาย แล้วแต่ดวงใครจะแข็ง

    รถโฟวิลของฝ่ายแจงจาก 4 ตอนนี้เหลือแค่สอง กำลังขับหนีฝ่าออกมาจากป่า วิทย์ บูรณ์และนึก เจอเข้าพอดี จึงเข้าขัดขวาง ยิงปืนออกไปเพื่อจะให้หยุด แต่รถทั้งสองยิงปืนกราดออกมาสู้ ทั้งสามคนกระโดดหลบแทบไม่ทัน รถทั้งสองรีบเร่งเครื่องฝ่าออกไป วิทย์กระโดดขึ้นไปได้คันหนึ่ง รีบไต่ไปเพื่อจะหยุดให้ได้ ชายคนหนึ่งเปิดประตูออกมาเพื่อจะหยุดวิทย์ ทั้งสองคนต่อสู้กันอยู่หลังรถ รถก็แล่นไปคนก็ต่อสู้กันไป ผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ

<<<<< ===== >>>>>

  ชายลึกลับเดินเข้ามาหาเนเน่ ที่นอนคว่ำหน้าอยู่อย่างช้าๆ นั่งชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง แล้วเอื้อมมืออุ้มเนเน่ขึ้นมาวางไว้ที่ขาของเขา แล้วเอามือค่อยๆปาดหน้าปาดผมของเนเน่ออก เพื่อให้เนเน่หายใจสะดวกขึ้น

    เนเน่รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้โดนยิงหรือโดนแทงอะไร จึงค่อยๆลืมตาขึ้นมา เพื่อดูว่า เธออยู่ในอ้อมกอดของใคร เนเน่ลืมตาไม่ค่อยขึ้นเท่าใด เพราะร่างกายในครั้งนี้ สภาพแย่กว่าครั้งที่แล้วๆมาเสียอีก

“พ่อ” เธอพูดเบาๆในลำคอ แล้วก็นิ่งสลบเหมือดไปเลย

    เผด็จพยายามเอามือตบหน้าเนเน่เบาๆ และแรงขึ้น 2-3 ครั้ง

“เน่ ไอ้เน่ ลูก ลูกพ่ออย่าหลับซิลูก ตื่นขึ้นมาก่อน” เนเน่นิ่งไปแล้ว

“พ่อขอโทษ พ่อขอโทษที่หลบหน้าลูก”

    เผด็จรู้สึกผิดขึ้นมาทันที เมื่อเห็นสภาพลูกสาว

“พ่อขอโทษที่ไม่รับปากหนูตั้งแต่ครั้งแรก” เผด็จได้แต่โทษตัวเอง

“หนูเลยต้องออกมาสืบเรื่องนี้เอง” เผด็จรับรู้ถึงการกระทำของเนเน่ดี

“พ่อขอโทษ ต่อไปนี้พ่อจะไม่ทิ้งลูกไปไหนอีกแล้ว” เผด็จพยายามปลุกเนเน่

“แกเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อนะเน่ พ่อขอโทษ” เผด็จร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว

   เนเน่ไม่ไหวจริงๆบอบช้ำมากๆคราวนี้ เพราะวันนี้โดนรุมยำ สกรัมกินโต๊ะขนาดนั้น ไม่รู้ว่าช้ำในแค่ไหน ไหนจะโดนยิงที่ไหล่และมือขวา ขาซ้ายก็เจ็บ ตอนที่กระโดดลงมาจากรถ และที่ขาขวาบน น่องล่างขวา ก็โดนมีดไปสองแผลลึกพอสมควร อย่างต่ำแผลละเกือบ 10 เข็มเลยทีเดียว

  ไหนใบหน้าที่โดนต่อย และตบแบบไม่ได้นับจำนวนอีกหละ หน้าบวมไปเลย และที่สำคัญปากเจ่อแถมแตกอีกด้วย เผด็จมาช่วยเนเน่ได้ทันที ก่อนที่จะสายเกินไป และในครั้งนี้นี่เอง ที่เนเน่จะได้พบกับพ่อบังเกิดเกล้าของเธอจริงๆเสียที หลังจากที่เธอรอคอยอยากเจอมานานมากแล้ว

  ถ้าเนเน่ไม่พลาดท่าในวันนี้ เผด็จก็คงจะไม่ยอมปรากฏกาย ให้ลูกได้เห็นเป็นแน่ ก็เกือบไม่ทันเหมือนกัน ถ้าไม่ได้โดรนของภณมาช่วยยิงสกัดเอาไว้ก่อน ปาดนี้เนเน่คงเอาชีวิตไม่รอดเป็นแน่แท้ เพราะรถของเธอเสียหลักล้มลง จึงถูกตัดกำลังไปแล้วในเบื้องต้น อีกอย่าง เนื่องจากพวกนั้นมีจำนวนคนค่อนข้างเยอะมากเลยทีเดียว

    เผด็จรีบโทรเรียกให้นพกลับมารับเขาที่จุดนัดพบที่เคยบอกไว้ ไม่นานเผด็จก็อุ้มเนเน่ขึ้นมาวางบนรถ ที่เบาะหลังรถโฟวิลของเขา และบอกให้นพพาไปที่ Save House พิเศษที่ไม่ใช่คอนโดทันที นพรู้ว่าเป็นที่ใด

   จากนั้นก็ช่วยเผด็จเอารถมอเตอร์ไซด์เขาขึ้นหลังรถโฟวิลทันที และรีบออกไป

“แล้วนายจะกลับยังไงหละ” นพยังคงแปลกใจ

“ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันกลับได้ก็แล้วกัน” นพยังคงทำหน้างง

“แกลืมไปแล้วเหรอ ว่าฉันต้องเอารถไอ้เนเน่กลับไง” นพเข้าใจแล้ว

“ไม่น่าถาม รถแพงนะโว๊ย” เผด็จขอทิ้งฮาหน่อยเหมือนกัน

    นพยิ้มแหยๆเลย เจอคำตอบนี้ไป

“ฉันคงไม่ทิ้งให้หายหรือให้คนอื่นมาเอาไปใช้ฟรีหรอก” เผด็จย้ำแบบจริงจัง

“ไปได้แล้ว แล้วขับช้าๆเบาๆหละ เดี๋ยวลูกข้าช้ำในตายกันพอดี”

   เผด็จยังคงขอพูดฮาอีกครั้ง

“แล้วเจอกัน อย่าลืมโทรบอกไอ้ภณให้ไปพบกันที่นั่นด้วยนะ”

  พอสั่งเสียเสร็จ นพก็ขับรถออกไปอีกทางนึงซึ่งไม่ใช่ทางเดิม เผด็จรีบเดินย้อนกลับไปเพื่อเอารถของเนเน่กลับ เห็นดลกับแจงกำลังต่อสู้กันอยู่ แถวๆรถของเนเน่ เผด็จไม่สนใจ รีบกดรีโมทสตาร์ทรถทันที

    ดลกับแจงตกใจและงงมากที่อยู่ดีๆรถก็เครื่องติดขึ้นมาเอง กำลังสู้กันอยู่ ต้องหยุดทันที หันไปดูรถที่กำลังแล่นหนีไป เผด็จกระโดดขึ้นรถแล้วขับหายไปเลยกับความมืด

    ทั้งสองกำลังตะลึงงงงันกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ต่อหน้า ไม่เคยเจอแบบนี้จริงๆ พอตั้งสติได้ ทั้งสองก็ผละออกจากกัน แล้วต่างคนก็ต่างกระโดดขึ้นรถของตัวเอง ดลขับหนีออกไปก่อนจากตรงนั้นเป็นคนแรก

“ผีหลอก” แจงหลุดปากออกมาเหมือนสติจะแตก รีบเผ่นแน่บออกไปจากตรงนั้นทันทีเช่นกัน

===== <> =====

    ไม่นานวิทย์ก็เก็บคนที่หลังรถได้ และเข้าในรถทางซ้ายเอาปืนไปจ่อหัวคนขับให้ยอมจำนนโดยดี คนขับนั้นไม่อยากตาย จึงยอมทำตามโดยดี ไม่กล้าบิดพลิ้วหรือเล่นตุกติก อีกคันหนึ่งถือว่าโชคดี ที่สามารถฝ่าดงกระสุนออกไปได้ อย่างหวุดหวิด และกลุ่มมอเตอร์ไซด์ ก็หลบหนีไปได้คนละทิศละทางได้เพียง 3 คันนอกนั้นตายเรียบ

 ส่วนพวกที่นั่งท้ายมากับพวกรถโฟวิล ถูกพวกตำรวจกวาดจับได้เกือบหมด เหลือหลุดรอดหายไปกับความมืดนับจำนวนไม่ได้ แจงหนีหายไป ไม่ได้กลับบ้านที่เมืองนนท์ แต่หนีไปที่กำแพงแสน

  ไม่นานหลังจากทุกอย่างจบและเงียบสงบลง Clear พื้นที่จนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สรุปครั้งนี้วิทย์จับพวกลูกน้องของแจงได้เกือบ 20 คน ได้ทั้งชายและหญิง สามารถนำมาขยายผลได้ค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว ถึงจะจับแจงตัวการใหญ่ในครั้งนี้ไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อย ผู้ต้องหากลุ่มนี้ก็ถือว่า เป็นผลงานที่ดีเลยทีเดียว

  คนร้ายกลุ่มนี้วิทย์ไม่เอาไปขังไว้ที่สำนักงาน ปปป.ที่ทำงานประจำเขา เพราะไว้ใจใครไม่ได้ เนื่องจากครั้งที่แล้วตายหมด ตอนนี้วิทย์จึงไม่ไว้ใจใครทั้งสิ้น กลัวพยานตายแบบปริศนาเหมือนครั้งที่แล้ว

  เขาหาที่กักขังไว้โดยไม่ให้ใครรู้นอกจาก หมวดบูรณ์และจ่านึก ถ้าพวกที่ถูกจับมาในครั้งนี้เป็นอะไรขึ้นมาอีก ก็แสดงว่าสองคนนี้คนใดคนหนึ่งแหละเป็นหนอน ที่เขาทำแบบนี้เหมือนจะไม่ไว้ใจกับทุกคนก็ว่าได้

  เขาไม่สนใจว่าใครจะมองเขาและคิดเช่นไร เพราะว่างานนี้มันหมายถึงอนาคต และหน้าที่การงานของเขาเลยทีเดียว จะผิดพลาดไม่ได้อีกแล้ว ต้องรอบคอบตามที่เผด็จเคยสอนเอาไว้

   ยอมถูกคนด่าและประณามในตอนนี้ ดีกว่าวัวหายแล้วมาล้อมคอก ซึ่งมันก็เป็นจริง อย่างนั้นจริงๆ

----- /////

  รุ่งเช้าวันใหม่ (จันทร์ 3 มิ.ย.) หลังจากที่วิทย์สั่งงานทั้งสองคนเสร็จก็กลับบ้านไปเปลี่ยนชุด สวนกับขิงที่ออกไปทำงานแล้ว พอวิทย์มาถึงยังสำนักงานขิงภรรยาสาวเป็นห่วงสามีมาก เนื่องจากรู้ว่าเมื่อคืนออกไปทำงานปราบปรามเหล่าร้ายอย่างเร่งด่วน เมื่อเจอหน้าจึงวิ่งเข้ามาสวมกอดต่อหน้าเพื่อนร่วมงานโดยไม่สนใจใครทั้งสิ้น จนเพื่อนๆต้องอิจฉาไปตามๆกันที่ขิงรักและห่วงใยสามีเช่นนี้

“วิทย์เป็นยังไงบ้าง ดูซิมอมแมมหมดเลยอาบน้ำอาบท่าทานมื้อเช้าหรือยัง”

   ขิงถามเป็นชุด “เจ็บตรงไหนบ้างไหม ทำไมไม่โทรกลับบอกขิงบ้าง”

“ขิงๆ นี่ไม่ใช่บ้านเรานะ ดูซิหนะคนจ้องมองกันเต็มไปหมดแล้ว วิทย์อายเขานะ”

  วิทย์ยังคงเป็นคนหน้าบางเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แต่ขิงไม่สน ผัวสำคัญกว่าเยอะ

“ช่างปะไร สนทำไม ผัวทั้งคน” แล้วก็หันกลับไปเล่นงานสาวๆพวกนั้น

“นี่พวกเธอมองอะไรกัน ผัวเมียเค้าจะแสดงความเป็นห่วงเป็นใยกัน มันผิดตรงไหนมิทราบ” ขิงเล่นแบบนี้เลย

“พวกเธอเกี่ยวอะไรด้วย นี่ไอ้ที่อยู่ในท้องเนี่ย ยังไงเค้าก็ต้องได้เห็นหน้าพ่อเค้า” ขิงพูดพร้อมกับชี้ไปที่ท้อง

“ยุ่ง..ถ้ายังไม่เลิกมองหรือวุ่นวายกับฉันอีก เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่ดี ไม่มีน้ำใจไม่ได้นะ” ขิงขู่เลยคราวนี้

>>>>>>>>> ********** <<<<<<<<<<

โปรดติดตามตอนต่อไปใน  ตอนที่ 13 .. “ แล้งน้ำใจ ”


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น