อัปเดตล่าสุด 2022-08-04 14:56:41

ตอนที่ 84 เปิดมิติ

สองพี่น้องห้อตะบึงอาชาคู่ใจหลีกหนีความตายอย่างสุดชีวิตลัดเลาะเส้นทางคดเคี้ยว ผ่านป่าไม้สูงใหญ่มาทางทิศตะวันตกจนถึงชะง่อนผาอันน่าหวาดเสียว  พาชี (ม้า)หนุ่มขนสีดำมันปลาบหยุดวิ่งแล้วกระทืบกีบเท้าลงพื้นเรียบลื่นดังกุบกับ พ่นลมหายใจพรืดพราด ร้องฮี่ ฮี่ ด้วยความกลัว

 

หากไปต่ออีกเพียงนิดก็คงไม่แคล้วตกลงไปเบื้องล่างตายอนาถ วลันดาเอื้อมมือไปลูบข้างลำคอสัตว์สี่เท้าอย่างแผ่วเบาเพื่อให้มันไม่ตื่นตระหนก ก่อนจะค่อยๆ เหยียบโกลนม้าลงจากอาน สองเท้าเปลือยเปล่าก้าวไปยังสุดทาง แล้วชะโงกหน้ามองลงไป

 

ข้างล่างนั้นคือหุบเหวสูงชัน บริเวณพื้นสุดสายตามีเพียงโขดหินตะปุ่มตะป่ำและคลื่นแรงซัดถั่งโถมเข้าหาฝั่ง

 

“พวกเราจะทำยังไงกันดีท่านพี่ หนีพวกมันไม่รอดแน่”  กล่าวแล้วหญิงงามจึงลดฮู้ดคลุมศีรษะลงเผยให้เห็นใบหน้าเรียวชัดด้วยโหนกแก้มสูง ซึ่งมีเส้นผมหยักศกสีดำสลวย ตัดกับผิวขาวซีดและดวงตาคมโตสีเขียวมรกต ร่างบางปรี่เข้าไปรับตัวหญิงชราผู้บาดเจ็บให้ลงจากหลังม้าก่อนจะประคองพี่สาวเดินโซเซมายังชะง่อนหิน

 

สายลมแรงริมผาพัดกรูเกรียวต้องเนื้อกายอันบอบบางของสองพี่น้องให้เยียบเย็น

 

“ฮึก ฮึก ฮือๆๆ  พลังของข้า  เวทมนต์ของข้า” กิดายันทรุดร่างลงกับพื้นโดยมีน้องสาวผู้ภักดีตะกองกอดด้วยความสงสารจับใจ หญิงชราร้องไห้อาลัยอาวรณ์ให้แก่สิ่งที่นางเคยมีมา รู้สึกเจ็บแค้นเหลือคณานับ การจะมีพลังเวทย์อันสูงส่งถึงเพียงนี้ต้องใช้เวลาฝึกฝนเรียนรู้มาเกือบชั่วชีวิต แต่กลับสูญสลายไปในพริบตา…เพราะมันคนเดียว

 

ราชาโอกุลด์

 

“ไม่เป็นไรนะ กิดายัน พี่ข้า” วลันดาเอ่ยพลางลูบศีรษะปลอบประโลม น้ำตาหยาดน้อยหยดไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บช้ำน้ำใจระคนหวั่นหวาด “อีกไม่นานพวกทหารคงตามเรามาทันแล้ว”

 

“เราจะต้องไปจากที่นี่…” กิดายันเอ่ยพลางมองจ้องน้องสาวแล้วพูดต่อไปว่า “แม่เคยบอกเจ้ามั๊ยเรื่องพลังปริศนาของลูกแก้ววิเศษนั่น”

 

เมื่อได้ยินดังนั้นอีกฝ่ายก็มีท่าทีประหลาดใจขึ้นมาในทันที

 

“ข้าไม่เคย…รู้มาก่อน”

 

“ลูกแก้วนี้สามารถพาเราไปยังดินแดนอื่นได้ ข้าเคยเห็นท่านแม่ใช้มันอยู่คราหนึ่งตอนที่ยังเยาว์” ผู้เป็นพี่สาวเอ่ยพลางยกมืออันเหี่ยวย่นสัมผัสใบหน้าน้องให้ตั้งใจฟัง “เดี๋ยวข้าจะเขียนวงเวทย์ ส่วนเจ้ารีบไปเอาย่าม ของจำเป็นมาที่นี่ทั้งหมด หากจะหนีเราทั้งสองต้องกางปีกบินไป เข้าใจมั๊ยน้องข้า"

 

“เอามันมาให้ข้า…”  หญิงชราผู้มีผมขาวโพลนยาวระไปถึงเอวเอ่ยพร้อมกับแบมือขอสิ่งสำคัญ

 

อีกฝ่ายพยักหน้าหงึกแล้วจึงล้วงหยิบลูกแก้ววิเศษที่ใส่ไว้ในถุงเชือกสานซึ่งมัดติดตัวกับเอวไว้ตลอดมอบให้พี่สาวเป็นผู้ทำพิธี

 

‘มันคือของสำคัญของแม่’

 

“ได้ค่ะท่านพี่” แม้จะไม่แน่ใจนักแต่ผู้เป็นน้องก็รับคำอย่างว่าง่าย ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ก็คงไม่มีทางอื่นใดที่ดีกว่านี้อีกแล้ว

 

 ลูกแก้ววิเศษส่องแสงเรืองรองขึ้นมาอีกครั้งในมือข้างหนึ่งของหญิงชรา ขณะที่เจ้าตัวเปิดตำราเวทย์มนต์เก่าคร่ำคร่าท่องคาถาเพื่อเปิดประตูสู่มิติอื่น ยืนอยู่ในวงเวทย์ที่เสกสรรค์ด้วยปลายกริชแหลมขูดขีดเป็นลวดลายอักขระโบราณและมีสัญลักษณ์ดาวสิบสามแฉกอยู่ตรงกลาง

 

“ลาก่อนเจ้าม้า” หญิงงามผมดำเงางามบรรจงจุมพิตอาชาแสนรัก แล้วจึงตะเพิดมันให้หนีเข้าป่าไป จากนั้นจึงเดินมายืนเคียงพี่สาว ปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ทั้งหมดจนล่อนจ้อนท้าลมเย็นที่พัดพรายบาดผิวกายขาวละเอียด เหลือเพียงถุงย่ามหนังสัตว์ที่ใส่ของใช้ต่างๆ นาๆ แนบไว้ในอ้อมกอด

 

“ข้าขอฝากความหวังสุดท้ายนี้ไว้แก่ท่านพี่ด้วย”

 

ขณะที่กิดายันท่องคาถาไม่หยุดปาก พยายามตั้งสมาธิเค้นพลังที่มีอยู่ในเฮือกสุดท้ายออกมาใช้ในนาทีสำคัญ

 

เสียงทหารขององค์ราชากรีธามาใกล้มากแล้ว นางต้องแข่งกับเวลาให้ทันเสียแล้วสิ


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น