อัปเดตล่าสุด 2022-04-28 12:02:23

ตอนที่ 58 เพ้อพร่ำคร่ำครวญ

              ‘แม่มดอย่างนั้นเหรอ นี่คุณน้าอ่านแฮรี่พอตเตอร์มากไปรึเปล่าเนี่ย รึว่าเธอกำลังเปรียบเปรยเป็นเชิงอุปมา เอ๊ะหรือว่ายังไงกัน!’

 

              “คุณน้าพูดอะไร หนูไม่เข้าใจ!?” ฉันถามด้วยท่าทีที่อ่อนลง เพราะกำลังรู้สึกสับสนมึนงงไปหมด

 

              “แม่ของแกทำให้พ่อของฉันต้องตาย คนในหมู่บ้านนี้ต้องตาย นี่ยังมีหน้ามาถามฉันอีกเหรอ แกเองมันก็เป็นลูกของนังแม่มดจงรู้เอาไว้ซะด้วย!” ว่าแล้วแม่เลี้ยงก็ทรุดร่างลงบนเก้าอี้ไม้ก่อนจะชันศอกทั้งสองข้างเอามือกุมศีรษะก้มหน้าคร่ำครวญร้องไห้ฟูมฟายเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก

 

              แก้วบางใสที่ตั้งอยู่ถูกแรงสะเทือนของโต๊ะอาหารที่สั่นไหวพาให้เอียงล้มไปอีกทางหนึ่งปล่อยน้ำที่เหลืออยู่เพียงครึ่งค่อนหกเลอะนองพื้นผิวไม้กระจายเป็นวงกว้าง

 

            “โธ่กรคุณไม่น่าพานังผู้หญิงคนนี้เข้ามาในหมู่บ้านของเราเลยถ้าในตอนนั้นฉันขัดขวางการแต่งงานนั่นได้ละก็ ทำไมคุณไม่เลือกฉัน ทำไม ทำไม”

 

              ฉันได้แต่ยืนอึ้งตะลึงในคำตอบนั้น มันทำให้ฉันตกตะลึงพรึงเพริดตัวซีดตัวสั่นจนทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ

 

                “ริณ!” เสียงของเอกที่ร้องทักขึ้นทำให้ฉันรีบหันไปมอง และเห็นสองคนนั้นกำลังยืนเกาะแขนเกี่ยวไหล่กันแสดงสีหน้าตระหนกตกใจอยู่ตรงช่องประตูที่เชื่อมระหว่างห้องทานข้าวและห้องครัว

 

              “เกิดอะไรขึ้นเหรอริณ ทะเลาะอะไรกันอีก!?” แสงพลอยถามหน้าเครียด

 

             ฉันเองที่รู้สึกตกใจต่อภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่ไม่น้อยพยายามกระเทิบเข้าไปหาแม่เลี้ยงที่กำลังซบหน้าลงบนสองมือพร้อมกับร้องไห้เสียงดังไม่หยุดและปล่อยให้ผมเผ้าสีดำยาวของเธอรกลงมาปรกหน้าปรกตา ดูแล้วน่าสมเพชเวทนาผิดกับท่าทีแข็งกร้าวเมื่อครู่นี้ลิบลับ

 

            ‘ฉันกลัวเหลือเกินว่าเธอจะเป็นอะไรไป’

 

            “เอ่อคุณน้าคะ ริณผิดเอง หนูขอโทษก็ได้ค่ะ” ฉันจำใจกล่าวขอโทษขอโพยเพราะไม่คิดว่าเรื่องราวจะเลยเถิดไปถึงเพียงนี้ “คือ…หนูไม่ได้ตั้งใจ”

 

             ขณะที่ฉันกำลังยื่นมือไปสัมผัสตัวเธอ  น้าสายทิพย์ก็กรีดเสียงขึ้นมาอีกครั้ง

 

             “อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉัน!” แม่เลี้ยงตวาดเสียงแข็งพร้อมกับสะบัดมือปัดให้ฉันออกไป ใบหน้าเรียวขาวที่แหงนมองมานองไปด้วยน้ำตาและมีเส้นผมรกเรื้อบดบังความสวยของเธอไปเสียสิ้น

 

            “แกกำลังสาปแช่งฉันอยู่ใช่มั๊ย กำลังแช่งชักหักกระดูกฉันอยู่ใช่มั๊ย ออกไปนะ ฉันบอกให้ออกไป…ฮือ ฮือ ฮือ” เธอไล่ตะเพิดเสียงกร้าว จนตนเองได้แต่ยืนอึ้งตัวสั่นงันงกราวกับลูกนกตกน้ำ ณ ตอนนั้นฉันขอสารภาพเลยว่าฉันกำลังกลัวผู้หญิงคนนี้อย่างจับขั้วหัวใจเลยทีเดียว

 

              “ริณออกมาก่อนเถอะ” ชานนท์เข้ามาจับท่อนแขนฉันเอาไว้ก่อนจะค่อยๆ ดึงตัวให้พ้นออกมา ถึงตอนนี้น้ำตาใสๆ ก็พร่าพรายลงอาบแก้มด้วยความตกใจและเสียใจระคนกัน

 

              “ริณไปเถอะเดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง” แสงพลอยบอกก่อนจะเป็นฝ่ายเข้าไปถามไถ่อาการคุณน้า

 

              “คุณน้าคะใจเย็นๆ นะคะมีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยจากันจะดีกว่านะคะ” เธอเขยิบเก้าอี้ไม้ตัวที่เคยนั่งอยู่ก่อนแล้วเข้าไปใกล้ๆ แม่เลี้ยง จากนั้นจึงปลอบไปพลางลูบหลังไปพลาง

 

              “เอกฉันไม่ได้ตั้งใจ ฮือ ฮือ ฮือ” ฉันสวมกอดเขาแล้วร้องไห้ราวเด็กขี้แยอยู่หน้าประตูห้องครัว รู้สึกย่ำแย่จนไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว

 


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น