อัปเดตล่าสุด 2022-01-09 13:30:33

ตอนที่ 29 สนทนาก่อนนอน

หลังจากอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเสร็จ  พวกเราก็มานอนเล่นคุยกันอยู่บนเตียงพักใหญ่ จนแก้ววกมาถึงเรื่องระหว่างฉันกับแม่เลี้ยง

 

“เมื่อกี้ที่เธอสนทนาวิสาสะกับคุณน้านั่นมีเรื่องอะไรกันเหรอ ฉันเห็นทำหน้าเครียดตึงกันเชียว”

 

“อืมใช่ๆ เราได้ยินแว่วๆ มันเกี่ยวกับเรื่องจดหมายอะไรสักอย่าง” เอกกล่าวเสริมขึ้นมาอีกคน

 

ฉันพยักหน้าก่อนจะเล่าถึงต้นสายปลายเหตุที่ทำให้ตนเองต้องกลับมาที่นี่ให้ทั้งสองฟัง แม้ฉันจะบอกไปว่าแม่เลี้ยงได้กล่าวปฏิเสธในเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน แต่แสงพลอยก็ยังไม่ปักใจเชื่อ ต่างกับชานนท์

 

“ฉันว่าแม่เลี้ยงของเธอนั่นแหละ เธอก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าเขาน่ะมีท่าทีแปลกๆ แถมยังชอบพูดจาแย่ๆ กับเธออีก”

 

“บางทีอาจมีใครบางคนต้องการแกล้งริณก็ได้นะ”  ข้อสันนิษฐานของเอก ทำให้ฉันต้องนิ่งคิดทบทวนว่าใครพอจะเป็นผู้ต้องสงสัยอื่นได้นอกจาก แม่เลี้ยงวัยสี่สิบกว่าๆ ของฉันอีกมั๊ย

 

“แต่ว่าเขาจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันนะ?” อดไม่ได้ที่จะนึกสงสัย

 

คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกเลยจริงๆ

 

จนเวลาสี่ทุ่มล่วงเลยผ่านไป ฉันก็รู้สึกว่าเปลือกตาเริ่มหนักอึ่งจนทนต่อไปไม่ไหวจึงเอ่ยชวนให้ทุกคนพักผ่อน

 

ฉันเคลื่อนกาย ทิ้งศีรษะลงบนหมอนใบนุ่มโดยมีแสงพลอยนอนอยู่ข้างๆ เราสองคนเบียดเสียดกันอยู่บนเตียงเล็กๆ เธอพลิกตัวไปมาหลายรอบอย่างคนที่พยายามข่มตาให้หลับ

 

ชานนท์เดินไปเป่าดับเทียนเล่มที่อยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ เหลือไว้ดวงหนึ่งให้ส่องแสงพอมองเห็นอะไรบ้าง ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนผืนผ้าบางๆ ซึ่งปูยาวบนพื้นที่ว่างข้างๆ เตียง

 

สี่ทุ่มจะครึ่งแล้ว แก้วซึ่งนอนหันหลังให้ฉันยังคงส่งเสียงคุยงึมงำ ชานนท์หลับทันทีที่หัวตกถึงหมอนราวกับโดนไม้หน้าสามฟาดเปรี้ยงเข้าที่ท้ายทอยจนสลบไปขณะที่ดวงตาของฉันกำลังหรี่ลงทุกทีๆ 

 

“ริณไอ้พระเจ้าอลันๆ อะไรที่เธอว่าน่ะมีจริงเหรอ?”  เสียงคำถามของแก้วดังแว่วๆ มา

 

“อืม...ไว้พรุ่งนี้จะเล่าให้ฟังนะ” ฉันตอบอย่างสติเลื่อนลอยความอ่อนเพลียจู่โจมให้ผล็อยหลับลง

แก้วยังคงพูดเจื้อยแจ้วอยู่ จวบจนฉันจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันแสนเหนื่อยล้าในราตรีกาล  

 

 


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น