อัปเดตล่าสุด 2021-07-20 11:26:51

ตอนที่ 8 โดดเดี่ยว

บันทึกหมายเลข 6

25 ตุลาคม 1943

...

ตอนนี้ผมนั่งอยู่บนเตียงในห้องพยาบาลคนเดียว หลังจากที่พวกทหารออกไปแล้วผมก็ทำได้แต่มองดูหิมะที่ตกลงมาจากทางหน้าต่างด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและผมไม่คิดด้วยว่าพวกทหารจะกลับมาในเร็วๆ นี้ ดังนั้นผมจึงได้ใช้เวลาทั้งวันไปกับการเขียนบันทึกเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเช้านี้และเมื่อคืน เผื่อว่าเกิดอะไรขึ้นในค่ายก็ขอให้ผู้ดูแลคนใหม่ได้อ่านและระวังตัวไว้

...

หลังจากที่ผมเห็นไอวาร์ถูกลากหายไปต่อหน้าต่อตา ผมก็เริ่มออกวิ่งหนีกลับไปตามที่มาทันที ผมไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ในตอนนั้น บางทีผมอาจคิดว่าถ้าผมหนีไปเหมือนทุกๆ ครั้ง ไอวาร์ก็คงจะหาทางกลับมาเจอผมได้เอง แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน ผมมันก็แค่คนขี้ขลาดที่ช่วยใครไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ตะวันลับฟ้าหายไปหลังกลีบเมฆ ปรากเส้นทางที่ผมวิ่งกลับมาทั้งมืดและเต็มไปด้วยกิ่งไม้หักล้มเกลื่อนกลาดตลอดทาง ข่วนทั้งกางเกงและขาผมเป็นแผลไปทั่ว เสียงลมที่พัดผ่านตัวไปส่งเสียงหวีดแหลมราวกับวิญญาณที่ร้องโหยหวนอยู่ในป่า ทำให้ขนแขนผมตั้งชันขึ้นทันใด แต่ผมก็ต้องอดทนวิ่งออกมาให้พ้นป่าหวังที่จะมาตามทหารข้างในค่ายมาช่วยตามหาไอวาร์

ทันทีที่ผมวิ่งมาจนเห็นรั้วเหล็กของค่าย ผมก็รีบตะโกนให้ทหารยามที่เฝ้าอยู่รีบเปิดประตูให้ อ้างว่ามีหมีตัวใหญ่กำลังไล่ตามมาอยู่ เหล่าทหารไม่รอช้ารีบพาผมเข้ามาข้างในเขตค่ายกักกันทันที พวกเขาถามผมว่าเกิดอะไรขึ้นในป่าและที่สำคัญ

ไอวาร์ อาดเลอร์หายไปไหน?

ผมไม่ได้ตอบคำถามอะไรพวกเขา ได้แต่เพียงเอามือทั้งสองข้างยันที่เข่าไว้พลางหอบอย่างเหน็ดเหนื่อยหลังจากที่วิ่งออกมาจากป่า เหงื่อไหลเปียกชุ่มทั่วหลังจนผมอยากจะไปอาบน้ำอีกรอบ

"ไอวาร์...ไอวาร์ถูกจับตัวไป"

ไม่ทันที่ผมจะได้พูดอธิบายต่อ สติผมก็ได้เลือนรางและทุกอย่างรอบตัวผมก็กลายเป็นสีดำ

ผมล้มลงบนพื้นหิมะเย็นเฉียบอย่างไร้สติ ก่อนที่เหล่าทหารจะพากันประคองผมขึ้นไปบนอาคารด้วยความเป็นห่วง ส่วนหนึ่งคุยกันว่าจะออกไปตามหาไอวาร์และอีกส่วนจะคอยดูแลผมอยู่ที่ค่าย พวกเขาเชื่อว่าไอวาร์อาจถูกสายลับของทางโซเวียตจับตัวไปเป็นแน่

...

ผมตื่นมาอีกทีในยามเช้าของอีกวันในเสื้อเชิ้ตและกางเกงตัวใหม่ในห้องพยาบาลของค่าย มีถาดอาหารเย็นๆ ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ส่งกลิ่นไม่เป็นมิตรต่อกระเพาะผมสักเท่าไหร่ ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะไม่กินมัน

แล้วผมก็พอนึกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานได้ จึงคิดจะเอาบันทึกมาเขียนต่อ และไม่ทันจะลุกเอื้อมไปหยิบสมุดข้างๆ ที่แขวนเสื้อคลุม ก็มีทหารร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาเสียก่อน ซึ่งน่าแปลกที่ผมไม่ค่อยจะคุ้นเคยกับเขาสักเท่าไหร่

"ตื่นแล้วเหรอครับท่าน"

ชายในเครื่องแบบเอสเอสสีดำถาม เขาเดินมายืนข้างๆ เตียงผมด้วยความสูง 190 กว่าๆ ได้ล่ะมั้ง สูงจนแทบจะเป็นรั้วไฟฟ้าในค่ายได้เลย

"อืม แล้วคนอื่นไปไหนหมด?" ผมถามไป

พลางมองดูรอบๆ ห้อง พบแค่ทหารยามสองสามคนที่เข้ามาช่วยผมเมื่อวานกับชายร่างยักษ์ที่กำลังยืนข้างผมอยู่เท่านั้น ข้างนอกค่ายก็ดูจะเงียบเหงาผิดปกติเหมือนว่าพวกทหารพากันหนีไปหมด

"พวกเขาไปออกตามหาไอวาร์ อาดเลอร์กัน ผมเชื่อว่าเขาอาจถูกสายสืบของข้าศึกจับตัวไป" นายทหารตอบ

"ผมจะเป็นคนนำทหารเข้าไปในป่าเอง ขอให้ท่านพักอยู่ที่นี่จนกว่าอาการท่านจะดีขึ้นก่อน ระหว่างนี้ทั้งสามจะเป็นคนคอยดูแลท่านเอง"

เขาผายมือมายังทหารยาม 3 นายที่นั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ที่อีกฝั่งของห้อง

"แต่ก่อนที่ผมและคนของผมจะเข้าป่าไป ผมมีอะไรที่อยากจะถามท่านก่อนครับ..."

สีหน้าของนายทหารดูจริงจัง ผมนั่งสบตาอยู่กับเขาสักพักก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย

"เกิดอะไรขึ้นในป่าครับ? ทำไมท่านกับไอวาร์ถึงได้เข้าไปอยู่ในนั้นตอนค่ำๆ ได้กัน?" เขาถามผมมาด้วยความสงสัย เพราะนอกจากไอวาร์และผมแล้วในค่ายนี้ก็ไม่มีใครรู้ว่าทำไมจู่ๆ อาดเลอร์ถึงหายตัวไปได้

ผมหรี่ตาลงไม่มองหน้าอีกฝ่าย "เราออกไปตามนกพิราบส่งสาร แต่มันดันถูกยิงตกก่อน เราเลยต้องเข้าป่าไปเก็บ...แล้วผมก็หลงกับไอวาร์ทำให้ขาดการติดต่อกัน"

ผมโกหกไป เพื่อให้คนอื่นๆ ในค่ายเชื่อผม เพราะถ้าผมยอมบอกเรื่องสัตว์ประหลาดไปมีหวังผมได้เสียความน่าเชื่อถือไปหมดแน่ ฝ่ายทหารที่ยืนอยู่ไม่ได้ข้องใจอะไรจึงได้ถอยกลับไปทำความเคารพและเดินจากไป ปล่อยให้อีก 3 คนคอยดูแลผมต่อไป

แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องเขียนบันทึกนี้คือบทสนทนาที่ผมได้ยินจากนายทหารคนนั้นกับคนอื่นๆ ข้างนอก 

...

"นี่น่ะเหรอหัวหน้าเรา? คิดดูสิ ทหารคนเดียวยังดูแลไม่ได้เลย นี่ขนาดไอวาร์มันเป็นคนซื่อๆ นะ ยังหนีไปเลย" 

"จริงเหรอท่าน? โอ้โห แบบนี้มาเป็นหัวหน้าได้ไงกันเนี่ย" เสียงคนที่เด็กกว่าพูดตอบ

"ได้ข่าวว่าบ้านมันรวย หน้าหนุ่มๆ อย่างมันคงจะยัดเงินเข้าแหละ ไม่ได้มีความสามารถจริงหรอก" อีกฝ่ายตอบกลับเป็นเสียงหัวเราะดังลั่น

"เอาเถอะ เราจะไปรวบรวมคนมา ตอนนี้ฉันจะแต่งตั้งตัวเองเป็นหัวหน้าคนใหม่ของค่ายแล้ว ช่างหัวเจ้าคนที่นอนอยู่ในห้องเถอะ มันทำอะไรไม่ได้หรอก"

ทั้งสองคุยกันอยู่สักพักหนึ่งก่อนที่ตัดสินใจที่จะแยกย้ายกันไปตามทางของตน

"...แบ่งคนออกเป็นสองกลุ่มเข้าไปตามหาไอวาร์ในป่า อีกกลุ่มอยู่ที่นี่ก่อน"

...

ผมบรรจงจดทุกคำพูดที่กลุ่มทหารคุยกันลงในสมุดบันทึกเป็นหลักฐานเอาไว้ ทั้งคิดแค้นในใจเพราะทำอะไรไม่ได้เพราะยังต้องรักษาตัวก่อน ผมจึงวางสมุดซ่อนไว้ใต้หมอนและนอนทับไว้ก่อนจะนอนพักผ่อนต่อจนเย็น

ผมสะดุ้งตื่นมาอีกทีในห้องเดิม เหงื่อไหลโชกทั้งตัวเปียกฝ่ามือไปหมด ทั้งที่ไม่มีอะไรต้องห่วงแต่ผมกลับนั่งหายใจหอบด้วยความเหน็ดเหนื่อยเหมือนเพิ่งวิ่งหนีอะไรบางอย่างมา สมุดบันทึกของผมยังคงอยู่ใต้หมอนเหมือนเดิม ภายในห้องมีแค่ผมอยู่เพียงคนเดียว กลุ่มทหาร 3 คนที่เคยนั่งอยู่อีกฝั่งของห้อง ตอนนี้ได้หายไปกันหมด

ผมมองไปทางนอกหน้าต่าง เห็นท้องฟ้ายามเย็นสีส้มเหมือนเมื่อวานตอนที่ผมเข้าป่าไปกับไอวาร์ ก่อจะเห็นบางอย่างเคลื่อนที่ไปมารอบๆ ริมค่าย พอมองดูดีๆ แล้ว ก็เห็นว่าเป็นกลุ่มทหารสามคนที่เคยอยู่นั่งจับกลุ่มอยู่ในห้องกับเขากำลังเดินตามกันออกจากค่ายไปพร้อมอาวุธครบมือ จะว่าไปพวกนั้นจะไปทำอะไรกัน? ล่าสัตว์ประหลาดรึไง

ผมเขย่งตัวเปิดหน้าต่างแล้วตะโกนเรียกชายทั้งสามที่กำลังเดินอยู่ แต่ดูเหมือนว่าเสียงผมจากชั้นสองคงจะไม่ดังพอที่จะส่งไปถึงพวกนั้น ผมจึงได้ตะโกนออกไปอีกรอบแต่ขณะที่กำลังขยับแขนโบกไม้โบกมืออยู่นั้นจู่ๆ ก็มีอีกาตัวใหญ่บินโฉบลงมาเกาะที่ของหน้าต่างเสียงดัง ทำผมสะดุ้งแทบหน้าคว่ำตกตึกไป

ผมหันกลับมาตวาดใส่เจ้ากาเสียงดัง "ไอ้กานี่! โผล่มาไม่รู้เวลาจริงๆ"

อีกาไม่ได้มีท่าทีที่จะกลัวผมเลย มันเพียงแต่เอียงคอให้อย่างฉงนใจ แต่ในขณะที่ผมกำลังด่ามันอยู่ก็สังเกตได้ว่าในปากมันคาบอะไรบางอย่างไว้อยู่ เลยจะเข้าดูใกล้ๆ

"ก๊าาาา!!!" นกสีดำแผดเสียงร้องใส่หน้าผมพร้อมทั้งทิ้งของในปากตกลงมาบนพื้นไม้ของห้องกลิ้งกลุกกลุกอยู่บนพื้นก่อนจะบินจากไป ผมเลยเลิกให้ความสนใจกับกลุ่มทหารสักครู่แล้วลุกออกจากเตียงเดินไปดูสิ่งที่เจ้ากาคาบมาแทน

ผมก้มหยิบมันขึ้นมาจากพื้น มันเป็นเหรียญตราสำหรับทหารที่ได้รับบาดเจ็บในสงครามสีเงินที่มีคราบเหนียวๆ ส่งกลิ่นคาวติดมือออกมา จะว่าไปแล้วผมก็พอคุ้นๆ อยู่ว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน...ผมจึงเก็บมันไปล้างน้ำเก็บไว้ในกล่องไม้เล็กๆ ข้างเตียงก่อนจะนึกขึ้นได้ทันทีที่หยิบบันทึกขึ้นมา

เหรียญนี้หน้าตาเหมือนของทหารในค่ายเลย หรือว่าสามคนที่กำลังเดินไปนั้นจะไปออกตามหาไอวาร์กัน แล้วอีกานี่มันไปได้เหรียญมาจากไหน

หรือว่าอีกาตัวนี้จะมาเป็นลางสังหรณ์อะไรกันแน่...


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น