อัปเดตล่าสุด 2020-06-11 06:31:13

ตอนที่ 2 บทที่ 1 : เชฟส์เทเบิล [1.2]

บทที่ 1 : เชฟส์เทเบิล [1.2]

 

                มื้ออาหารผ่านไปอย่างประทับใจ

               12 เมนูในคอร์ส ประกอบด้วยแอพพิไทเซอร์ 2 จาน เมนคอร์ส 8 จาน และของหวาน 2 จาน แต่ละจานที่พิเชษฐ์สร้างสรรค์ออกมานั้น ตื่นตาตื่นใจและตื่นปาก จนอยากจะขอเบิ้ลไปเสียทุกจานทั้งที่อิ่มจนแทบยัดไม่ไหวแล้ว

               ราคาต่อหัวแม้สูงถึง 5000++ บาท แต่เมื่อได้รู้ถึงที่มาของวัตถุดิบ ทั้งการคัดสรร การสั่งซื้อจากแหล่งผลิตทั้งในและต่างประเทศ การเก็บรักษา กรรมวิธีการปรุง และไอเดียในการประกอบอาหารด้วยเทคนิควิธีต่าง ๆ ที่เห็นได้เฉพาะในร้านอาหารติดดาวมิชลิน ก็ทำให้ลูกค้าทุกคนไม่รู้สึกเสียดายเงินจำนวนมากนี้เลยแม้แต่น้อย

               “ของหวานจานสุดท้ายชื่ออะไรนะครับ เมื่อกี้ผมฟังไม่ชัด”

               ลูกค้าชายผู้เป็นเพื่อนสนิทของครอบครัวนี้ เอ่ยถามพิเชษฐ์พร้อมรอยยิ้ม แม้ปกติตนจะไม่นิยมชมชอบของหวาน แต่เมื่อได้ลองทานขนมรูปร่างสวยแปลกตา ซ้ำรสชาติยังแปลกลิ้น ก็อดอยากจดจำชื่อขนมที่สร้างความประทับใจให้ตนไม่ลืมนี้ไม่ได้

               “วะ-เฌอ-ฮระ ครับ ชื่อจำยากสักนิด เพราะเป็นภาษาฝรั่งเศส”

               ขนมหวานสัญชาติฝรั่งเศสจานนี้ รูปทรงคล้ายดอกไม้แย้มกลีบ โดยปกติเปลือกด้านนอกที่ทำเป็นรูปสามเหลี่ยมดัดโค้งให้คล้ายกลีบดอกไม้ จะใช้เมอแรงก์กรอบ แต่พิเชษฐ์ดัดแปลงใช้เป็นข้าวแต๋น ซึ่งเป็นของว่างของภาคเหนือแทน ส่วนมูสด้านในผสมน้ำแตงโมลงไป เมื่อกินด้วยกันจึงให้อารมณ์เหมือนกินข้าวแต๋นน้ำแตงโมในรูปแบบที่หรูหรากว่าเดิมหลายสิบเท่า

               เมื่อชำระค่าอาหารเสร็จสิ้น ลูกค้าทุกคนจึงออกจากร้านอย่างชื่นมื่น ฟ้ามืดแล้ว แต่มองไม่เห็นดาวชัดเจนเท่าใดนัก เพราะผืนฟ้าของมหานครถูกแสงประดิษฐ์กลบทับจนมองเห็นเพียงดาวดวงใหญ่อย่างดาวศุกร์หรือดาวในกลุ่มหมีใหญ่เท่านั้น

               พิเชษฐ์มิได้มองส่งลูกค้า ทำเพียงแหงนหน้ามองดวงดาวเท่านั้น

               ดาวคืนนี้ ไม่สุกสกาวดังเช่นดาวในค่ำคืนนั้น...

 

 

               ครุ่นคิดข้ามคืน

               อาการประหลาดเกิดขึ้นกับตนหลังจากเปิดร้านตี้ฮักได้ไม่นาน

               ก่อนหน้านี้ พิเชษฐ์มีอาชีพเป็นช่างภาพอิสระ ด้วยมุมมองที่เห็นผ่านเลนส์ ต่างจากสายตาของตากล้องคนอื่น ทำให้พิเชษฐ์ ‘เห็น’ ในสิ่งที่คนอื่น ‘ไม่เห็น’

               มิใช่ผีสางนางไม้หรือสิ่งลี้ลับอันใด หากเป็นเพียงตำแหน่งที่ภาพจะถูกถ่ายออกมาได้สมบูรณ์แบบที่สุด ทำให้ทุกรูปที่ถูกถ่ายโดยฝีมือของพิเชษฐ์ ล้วนสวยงาม มีชีวิต

               หากเป็นภาพสิ่งมีชีวิต ก็ราวกับจะเคลื่อนไหวอยู่ในภาพได้

               หากเป็นวัตถุ ก็ชวนให้หยิบจับ

               หากเป็นธรรมชาติ ก็ราวส่งผ่านความสดชื่นออกมาให้สัมผัสได้

               เพราะเหตุนี้เอง ก่อนเปิดตัวร้านตี้ฮักให้เป็นที่รู้จักของนักชิม พิเชษฐ์จึงถ่ายภาพอาหารเมนูต่าง ๆ โพสลงในอินสตาแกรม และจากที่เป็นที่รู้จักในฐานะช่างภาพแล้ว รูปอาหารหลากหลายทั้งคาวหวานและเครื่องดื่ม ก็ราวกับส่งผัสสะออกมาสู่ทั้งทางโสต ฆาน และชิวหาสัมผัส

               คนที่ติดตามพิเชษฐ์ในอินตาแกรมส่วนตัว ก็ตามมากดติดตามอินสตาแกรมของร้าน รวมถึงบรรดานักชิมและเหล่าผู้คนในยุค 5G ที่ทันทุกกระแส ก็ผสมโรงเข้ามาเสพภาพอาหาร จนมีคนติดตามมากถึงกว่าหนึ่งแสนคนในเวลาเพียงไม่ถึงสัปดาห์

               เงื่อนไขการจองที่นั่ง อันดับแรกคือต้องกดติดตามอินสตาแกรมของร้าน

               และเมื่อถึงวันเวลาที่ประกาศให้จอง ให้ส่งไดเรกต์เมสเสจแจ้งวัน เวลา ที่ต้องการ โดยผู้ที่ได้สิทธิมาทานอาหารที่ร้านคือผู้ที่ส่งข้อความในวันและรอบเวลาของวันนั้นมาก่อน ซึ่งแน่นอนว่าในแต่ละวันย่อมมีผู้ส่งข้อความมาจองซ้ำกันเป็นจำนวนมาก และผู้ที่ได้รับสิทธิ ย่อมเป็นผู้ที่โชคดีเหนือใคร

               ช่วงแรกที่เปิดร้าน ทั้งชื่อเสียงและรายได้หลั่งไหลเข้ามาราวน้ำป่าไหลหลาก ความสำเร็จท่วมท้นจนพิเชษฐ์นอนกอดภรรยาอย่างเปี่ยมสุข แม้เหน็ดเหนื่อยเพราะบริหารจัดการร้านอาหารขนาดเล็กนี้เพียงลำพัง มิได้จ้างลูกจ้างดังเช่นร้านใหญ่ร้านอื่น แต่ทั้งคู่มีความสุขเอ่อล้นท้นท่วมหัวใจ เมื่อได้ยินเสียงชื่นชมในรสชาติอาหาร และบรรยากาศที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างเหมาะสม

               แต่เพียงหนึ่งเดือนพ้นผ่าน ความผิดปกติพลันเกิดกับพิเชษฐ์
               ตากล้องหนุ่มที่ผันตัวมาเป็นเชฟ ด้วยใจรักในอาชีพนี้ที่ต้องการสืบต่อตำรับอาหารเหนือของแม่ กลับพบว่าตนเองมีความผิดปกติเกี่ยวกับประสาทรับรส

               จากที่ลิ้นเคยไวต่อรสชาติ แยกแยะออกกระทั่งว่าในเครื่องแกงประกอบด้วยเครื่องเทศและวัตถุดิบใดบ้างเพียงได้ชิม กลับรับได้เพียงรสขมราวอาหารทุกอย่างทำจากมะระหรือบอระเพ็ด

               และต่อมา กลิ่นหอมหวนที่เคยสูดดม ก็เหม็นบูดราวอาหารที่เพิ่งปรุงสุกนั้นเน่าเสีย

               จากร่างใหญ่ยักษ์ที่เปี่ยมด้วยมัดกล้ามดูเผินคล้ายนักเพาะกาย พิเชษฐ์ผอมลงเรื่อย ๆ เนื่องจากกินอาหารได้น้อยลง กระทั่งบางวันกินข้าวเพียงมื้อเดียว ซ้ำยังเป็นข้าวเปล่าคลุกน้ำพริกน้ำปลา ไม่แตะกับข้าวใด ๆ

               และนั่น ก็ส่งผลถึงการทำอาหาร

               พิเชษฐ์ไม่อาจชิมอาหารก่อนเสิร์ฟ อันเป็นสิ่งที่เชฟที่ดีพึงทำได้ เพราะแม้ปรุงรสด้วยวัตถุดิบที่ดี เครื่องปรุงที่เด็ด จนมั่นใจว่าอาหารรสชาติออกมาเอร็ดอร่อยเพียงใด แต่ทันทีที่เข้าปาก ก็ราวกับลิ้มรสขยะสดค้างคืน จนต้องอาเจียนออกมาทุกครั้ง

               หน้าที่ในการชิมอาหารก่อนเสิร์ฟ จึงตกเป็นของศศศรัญญ์ไปโดยปริยาย

               “ไปหาหมอไหมคะ”

               เธอเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง แต่ชายหนุ่มที่ทั้งต้องบริหารร้าน หาซื้อวัตถุดิบ ปรับปรุงเมนูอาหารให้ตรงกับวัตถุดิบที่ได้มา รวมถึงดูแลการประชาสัมพันธ์ การขาย ทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวเช่นนี้ ไหนเลยจะเจียดเวลาไปพบแพทย์ตามคำแนะนำของภรรยาได้

               “เอาไว้ว่างเมื่อไหร่ ผมจะรีบไป”

               กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ ทั้งที่รู้ว่าอาการของตนแย่ลงในทุกวัน

               แต่ตั้งแต่บัดนั้นจนถึงวันนี้ พิเชษฐ์ก็ยังไม่มีโอกาสไปหาหมอเลยสักครั้ง

 

 

               ร้านกาแฟขนาดเล็กที่ตั้งตรงข้ามร้านตี้ฮัก มีผู้จับจองที่นั่งอยู่ค่อนร้าน ด้วยบรรยากาศสบาย ๆ ตกแต่งแบบมินิมอล เฟอร์นิเจอร์ไม้สีสบายตา เข้ากับสีสันของเมล็ดกาแฟที่คั่วบดจนกรุ่นกลิ่นอวลไปทั่ว

               ยูทูบเบอร์หนุ่มหล่อเลือกนั่งโต๊ะตัวที่ตั้งติดกระจกด้านหน้า ส่วนหนึ่งเพราะอยากดูผู้คนเดินผ่านไปมา

               อีกส่วน เพราะอยากเห็นร้านเชฟส์เทเบิลซึ่งเป็นที่นิยมและเป็นเทรนด์อันดับต้นในทวิตเตอร์ขณะนี้

               กาย (1) ยกกล้องขึ้นทาบใบหน้า จรดดวงตามองผ่านเลนส์ ปรับขยายความคมชัด ก่อนกดชัตเตอร์ถ่ายภาพหน้าร้านตี้ฮักที่อยู่อีกฟากถนนอย่างบรรจง

               ไร้ซึ่งความสามารถจะจับจอง ทั้งด้วยไม่อาจแย่งกับเหล่านักชิมที่กระเหี้ยนกระหือรือกระหน่ำส่งข้อความ ทั้งด้วยไม่มีกำลังพอจะสู้ราคาค่าอาหารต่อมื้อที่แพงระยับเช่นนั้น อีกทั้งช่องยูทูป ‘กายสตัดดี้ พี่กายคนดีของน้อง ม.6’ ของเขา ก็ไม่ได้มีผู้ติดตามเป็นแสนเป็นล้านเหมือนช่องอื่น ครั้นจะอวดอ้างว่าเป็นอินฟลูเอนเซอร์เพื่อขอเข้าไปกินฟรี มีหวังจะโดนไล่ตะเพิดออกมาแทบไม่ทัน

               แต่กระนั้นก็ยังสนใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อบทสัมภาษณ์ของเหล่านักเรียนมัธยมปลาย ที่นอกจากคำถามเกี่ยวกับเรื่องการศึกษาแล้ว ไลฟ์สไตล์ต่าง ๆ ที่หลายคนให้ความเห็นตรงกันว่า อยากมากินอาหารที่ร้านตี้ฮักบ้างสักครั้ง

               จึงพาตัวเองมาถึงที่นี่เพื่อหวังจะได้ภาพหรือข้อมูลอะไรไปทำสกู๊ปบ้าง

               สายตาจับจ้องที่ประตูหน้าร้าน ประตูรั้วเป็นซี่กรงเหล็กไร้ลวดลาย ช่วงเวลาเช้าแบบนี้บานประตูยังไม่เปิด อาจเพราะยังไม่ถึงเวลาที่ลูกค้าจะเข้าร้าน

               มองผ่านช่องว่างของรั้วเข้าไปเห็นเพียงสีเขียวของพรรณไม้ ในร้านคงร่มรื่นน่าดู ต่างจากสภาพแวดล้อมด้านนอกที่วุ่นวาย พลุกพล่านไปด้วยอลหม่านของผู้คนในสังคมเมือง

               หวังจะเห็นความเคลื่อนไหวที่ภายใน แต่กลับเห็นเพียงความนิ่งงันของบ้านที่ราวกับถูกสตัฟฟ์เอาไว้ในกาลเวลา

               พลันสายตาสบ

               กายสะดุ้งโหยงจนแทบตกเก้าอี้! กล้องในมือหล่นร่วงลงบนโต๊ะ เคราะห์ดีที่ไม่ตกลงไปกระแทกพื้น ด้วยราคาค่างวดในการซ่อมคงมากพอดู สีหน้าท่าทางของชายหนุ่ม เรียกความสนใจลูกค้าคนอื่นในร้านกระทั่งพนักงานทุกคนให้หันมองเป็นตาเดียว

               ตาฝาด... ปลุกปลอบตนเองเช่นนั้น มือหยิบทิชชูมาเช็ดเหงื่อที่เปียกท่วมขมับ พลางสะบัดศีรษะไล่ความฟุ้งซ่านจากภาพที่เห็นเมื่อครู่ให้หายไปจากสมอง

               กลางวันแสก ๆ แบบนี้ ไม่มีทางที่สิ่งที่เห็นจะเป็นสิ่งที่คิด เมื่อได้สติก็หันไปค้อมศีรษะอย่างสำนึกผิด ยูทูบเบอร์หนุ่มรีบเก็บกล้องใส่กระเป๋า ผลุนก้าวออกจากร้านทั้งที่อเมริกาโนน้ำผึ้งเย็นยังเหลืออยู่ค่อนแก้ว

               แสงแดดที่กระทบร่าง ย้ำชัดว่านี่คือเวลากลางวัน เวลาที่ไม่ควรมี... ‘ผี’ โผล่ออกมา

               ภาพใบหน้าแหลกเละจนดูไม่ออกว่าสภาพหน้าเดิมเป็นเช่นไร คงเหลือเพียงดวงตากร้าวราวโกรธเกรี้ยวหาใดปาน มองจ้องผ่านช่องว่างของซี่กรงประตูรั้วมาสบสายตากับเขาราวล่วงรู้ถึงการลอบมอง

               นั่นเป็นเพียงภาพหลอนจากการอดนอน หรือไม่ก็เกิดจากการประสมรวมของบรรยากาศแวดล้อมกับจินตนาการของเขาเท่านั้น

               กายคิดก่อนเดินจากไป โดยไม่ปรารถนากลับมาเยือนร้านตี้ฮักอีกเป็นหนที่สอง

 

(1) กาย ตัวเอกจากนิยายเรื่อง Death Channel ช่องนี้มีคนตาย โดย คำเธียร ในโพรเจกต์ When You Follow Me

 

...................................................

 

#ตอนต่อไป : แม้พิเชษฐ์กำลังจะได้รับข่าวดี แต่ทว่า เขาไม่อาจรู้เลยว่าในร้านตี้ฮัก มีบางสิ่งบางอย่างวนเวียนอยู่รอบตัว และ 'มัน' นำมาซึ่งความผิดปกติ ที่นับวันจะเพิ่มทวีคูณขึ้น

จนกลายเป็นความสยองขวัญสั่นประสาท!


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น