อัปเดตล่าสุด 2020-07-10 01:18:43

ตอนที่ 16 บทที่ 6 : ปรุงสดพร้อมเสิร์ฟ [6.1]

บทที่ 6 : ปรุงสดพร้อมเสิร์ฟ

 

               [ขนมจีนน้ำเงี้ยว]

               ขนมจีนน้ำเงี้ยวมีดอกงิ้วเป็นองค์ประกอบสำคัญ กินกับแคบหมูและข้าวกั้นจิ๊น (ข้าวเงี้ยว, จิ๊นส้มเงี้ยว) เป็นเครื่องเคียง เดิมทีขนมจีนไม่ได้รับประทานพร้อมกับน้ำเงี้ยว แต่เพิ่งนำประยุกต์มารับประทานพร้อมกันไม่นานมานี้ น้ำเงี้ยวเป็นอาหารของชาวเงี้ยว ซึ่งเป็นกลุ่มไทใหญ่ที่อาศัยอยู่ในรัฐฉาน ประเทศพม่า ต่อมาอพยพหนีการสู้รบกับรัฐบาลพม่า จึงเข้ามาอาศัยกระจายทั่วไปทุกจังหวัดภาคเหนือ แต่ที่เป็นชุมแหล่งใหญ่คือจังหวัดแพร่ เนื่องจากในยุคนั้นมีการสัมปทานพื้นที่การทำป่าไม้ให้กับบริษัทจากอังกฤษ มีความต้องการแรงงานมาก ชาวเงี้ยวจึงปักหลักอาศัยเป็นชุมชนใหญ่ที่จังหวัดแพร่ ปัจจุบันขนมจีนน้ำเงี้ยวนิยมรับประทานควบคู่ผักนานาชนิด เช่น ถั่วงอกสด ยอดกระถิน ต้นหอม ผักชี ผักกาดดอง แคบหมู ข้าวกั้นจิ๊น ส้มตำ เนื้อทอด

 

 

               สองสัปดาห์พ้นผ่าน...

               หากคิดตามข้อเท็จจริง การที่มนุษย์คนหนึ่งหลงป่า ซ้ำยังเป็นคนที่ไม่มีความรู้ความชำนาญในการเดินป่า ไม่สามารถหาอาหารมาประทังชีวิต ย่อมต้องหมดเรี่ยวแรงนอนรอความตาย

               หรือไม่ ก็อาจตายไปตั้งแต่สัปดาห์แรกแล้ว

               แต่เจ้าหน้าที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า หน่วยกู้ภัย และตำรวจ ที่เร่งระดมค้นหาพิเชษฐ์ตามการแจ้งข้อมูลของภรรยา กลับพบตัวชายหนุ่มในสภาพร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ แม้มีร่องรอยแห่งความอิดโรยอยู่บนใบหน้า และร่างกายมีบาดแผลอยู่ประปราย แต่กระนั้นสภาพของชายหนุ่มก็ยังห่างไกลกับคำว่า ‘อดอาหารตาย’ ไปโข

               ผ้าผืนใหญ่ห่มคลุมร่างของพิเชษฐ์เพื่อคลายความหนาวเหน็บ ชายหนุ่มยังคงมีแรงเดินจึงไม่ต้องใช้เปลสนามเพื่อหามแบก ตลอดเส้นทางชายหนุ่มไม่พูดจาตอบคำถามใคร คงทำเพียงเดินตามคณะกู้ภัยไปอย่างเงียบงัน

               ศศศรัญญ์รออยู่ที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยว หญิงสาวเมื่อพบหน้าตามีก็โผกอดอย่างรักใคร่และโล่งใจที่เห็นเขายังมีชีวิตอยู่ ถ้อยคำพรั่งพรูออกจากปากดังไม่ได้ศัพท์

               ไม่เข้าโสตของพิเชษฐ์เลยแม้แต่น้อย

               เขาถูกนำตัวเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลใกล้เคียงทันที แต่เมื่อแพทย์ตรวจดูอาการแล้ว ก็ทำเพียงรักษาบาดแผลถลอกและรอยช้ำอันเกิดจากคมหนามและการตกกระแทกเท่านั้น ไม่มีอาการอื่นใดน่าเป็นห่วงให้ต้องนอนพักรักษาตัว

               สื่อทุกสำนักรอดักที่หน้าโรงพยาบาล

               การหายตัวไปในป่าของพิเชษฐ์ได้รับความสนใจจากสำนักข่าวทุกสื่อ นักข่าวนับสิบจ่อไมค์สัมภาษณ์เขาและภรรยา

               มีเพียงศศศรัญญ์เท่านั้นที่พร่ำพรรณนาถึงความโหยหาและห่วงใย ข้อมูลเพียงเล็กน้อยที่ได้จากการถ่ายทอดของทีมกู้ภัยเล่าได้เป็นคุ้งเป็นแควราวกับอยู่ในสถานที่นั้นด้วยตนเอง ฝ่ายพิเชษฐ์คล้ายคนเหม่อลอยไร้สติ จนคู่ชีวิตเข้าใจไปเองว่าสามีคงเหนื่อยล้าอ่อนเพลียจนไม่มีเรี่ยวแรงพูดจาอันใด

               หารู้ไม่ ว่าสมองพิเชษฐ์คิดไคร่ครวญหาหนทางกลบเกลื่อนร่องรอยของผู้ติดตามตนเข้าป่าอย่างภาณุเดช

               ให้หายไปอย่างสิ้นเชิง

 

 

               ไม่ห่วงเรื่องร่างของเพื่อนสนิท

               อาหารหลักที่พิเชษฐ์ใช้ดำรงชีพยามป่วยไข้ไม่อาจขยับกายได้แคล่วคล่อง คือเนื้อของภาณุเดช

               รู้แน่แก่ใจว่าเพื่อนตายไปตั้งแต่คืนแรกที่เกิดอุบัติเหตุตกผา หาได้มีความรู้สึกผิดบาปในหัวใจ ที่ใช้ร่างกายของคนที่เคยร่วมทุกข์สุขกันมาหลายปีในฐานะเพื่อนสนิทเป็นอาหาร ชีวิตของตนย่อมสำคัญที่สุด

               แต่ไร้ซึ่งความขยะแขยงหรือสะอิดสะเอียน ทั้งที่เนื้อหนังที่ถูกกัดกลืนเป็นเนื้อดิบไม่ผ่านการปรุงแต่อย่างใด กลับคงไว้ซึ่งความอร่อยของเนื้อแบบแรร์สเต็ก ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเนื้อคนจะอร่อยถึงเพียงนี้ หากไม่เพราะต้องวางแผนด้วยไม่รู้จะติดอยู่กลางป่าอีกนานเท่าไหร่ ช่างภาพร่างใหญ่คงกัดแทะร่างเพื่อนจนไม่เหลือเนื้อหนังเสียให้หมดในมื้อเดียวแล้ว

               ส่วนที่อร่อยที่สุดคือดวงตา

               จำได้แม่นยำว่าทุกครั้งที่กินอาหารเมนูปลา ส่วนตาคือส่วนที่เขาแย่งชิงกับทุกคนเสมอ พิเชษฐ์มักใช้ส้อมจิ้มจ้วงอวัยวะดวงกลมของสัตว์น้ำมาเคี้ยวตุ้ย ตาปลานึ่งหรือต้มหยุ่นนิ่มคล้ายเยลลี่ ส่วนตาปลาทอดนั้นกรอบกรุบเคี้ยวเพลิน

               ดวงตาของภาณุเดชก็เช่นกัน

               มือหนาควักสองตามาถือมั่น เบ้าโพลงกลวงโบ๋เมื่อไร้ซึ่งดวงแก้วทั้งสองข้าง พิเชษฐ์หยิบตาขวาเข้าปากพลางกำซาบรสชาติอร่อยล้ำ ที่เหนือกว่าอวัยวะใดจากร่างของเพื่อนสนิท

               ศีรษะจรดปลายเท้า นอกจากส่วนที่กินไม่ได้อย่างผมและเล็บ  คงมีเพียงโครงกระดูกขนาดใหญ่เท่านั้น ที่ใครเห็นก็รู้ชัดว่านี่คือกระดูกมนุษย์ เขาต้องกำจัดมันไปเพราะหากมีผู้พบเห็นย่อมยากปฏิเสธว่าตนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของเจ้าของโครงกระดูกนี้

               ราวปาฏิหาริย์ จากที่อ่อนล้าสุดกำลังซ้ำยังป่วยไข้จนไม่มีเรี่ยวแรง พิเชษฐ์กลับเหมือนได้รับพลังเต็มเปี่ยมจนขยับกายได้แคล่วคล่อง เขาทดลองทั้งวิ่ง กระโดด ปีนต้นไม้ พบว่าทำได้อย่างง่ายดาย และดีกว่าร่างกายยามเป็นปกติเสียด้วยซ้ำ

               จึงหักกิ่งไม้ท่อนใหญ่ ใช้ต่างเสียมขุดพื้นดินที่เลือกแล้วว่านิ่มพอ จนกลายเป็นหลุมที่ทั้งใหญ่และลึกแบบที่ใครเห็นก็ไม่คาดว่าเป็นฝีมือของคนเพียงคนเดียวและใช้อุปกรณ์เพียงกิ่งไม้ใหญ่กิ่งเดียวเท่านั้น

               ฝังโครงกระดูกภาณุเดชและกลบจนมิด แน่ใจว่าแน่นหนาพอที่จะไม่มีสัตว์ใดขุดค้นตามกลิ่นคาวเลือดให้ซากของเพื่อนโผล่ออกมาอีกครา จึงตระเวนหาทางออกจากป่าด้วยตนเอง

               กระทั่งพบกับเจ้าหน้าที่กู้ภัยโดยบังเอิญ พิเชษฐ์รู้สึกขอบคุณโชคชะตาที่เจ้าหน้าที่มาช้า เพราะหากเขาถูกพบตัวก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่ชั่วโมง ย่อมต้องเจอเขาพร้อมกับซากร่างของภาณุเดชอย่างแน่นอน

              

 

               หลักฐานสำคัญที่ถูกทิ้งเอาไว้ คือ BMW 520d M Sport คู่ใจที่เพื่อนใช้ขับเป็นประจำหลังกลับเมืองไทย

               รถจอดทิ้งเอาไว้ที่ลานจอดก่อนเข้าอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ แม้จะมีรถจอดอยู่เรียงราย แต่หากปล่อยทิ้งเอาไว้ ถ้าเจ้าหน้าที่สังเกตเห็นว่ารถคันหรูมิได้ขยับเคลื่อนไปไหน ย่อมต้องสืบค้นจนพบว่าเจ้าของรถหายตัวไป

               และย่อมสืบจนรู้ว่า คนที่หายไป เข้าป่าไปพร้อมกับตน

               เหนี่ยวรั้งศศศรัญญ์เอาไว้ให้อยู่โคราชต่ออีกคืน โดยอ้างว่ายังไม่แข็งแรงดี รู้สึกอยากนอนพักผ่อนให้สบาย

               อยู่ด้วยกันมาหลายปีดีดัก จนรู้นิสัยของภรรยาว่าเป็นคนหลับลึก ยิ่งประกอบกับยาคลายเครียดที่แพทย์ให้เขามาด้วยหวั่นเกรงอาการ PTSD (1) ซึ่งพิเชษฐ์ผสมลงไปในอาหารระหว่างทานมื้อเย็น เพียงหัวค่ำ ศศศรัญญ์ก็เข้าสู่ห้วงนิทราโดยง่ายดาย

               เหตุที่เลือกโรงแรมใกล้กับอุทยานแห่งชาติ เพราะคำนึงถึงเวลาที่จะทำภารกิจให้ลุล่วง เอสยูวีของพิเชษฐ์ห้อตะบึงไปในความมืด ลำแสงจ้าทะลวงเปิดทางสร้างความสว่างเพียงช่วงระยะไม่กี่เมตร แต่เขาหาได้หวั่นเกรงต่ออันตรายไม่ ยังคงใช้ความเร็วเช่นนั้นต่อไปจนเพียงไม่นานก็ถึงลานจอดรถ

               กุญแจรถหรูที่หยิบจากกระเป๋ากางเกง คือหนึ่งในร่องรอยที่จะติดตามหาตัวภาณุเดชได้ นอกจากนั้นยังมีกระเป๋าสตางค์ และข้าวของชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่เพื่อนสนิทยัดใส่มาในทุกช่องกระเป๋าของเสื้อผ้า ชิ้นอื่นถูกเผาทำลายไปจนสิ้น คงเหลือเพียงกุญแจอันนี้ที่จำต้องใช้ จึงเก็บไว้อย่างดี

               เขาขับรถของภาณุเดชไปตามเส้นทาง อันมีจุดหมายเป็น ‘ลำตะคอง’ แม่น้ำใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก

               เมื่อถึง จึงขับลงจากถนนมาจอดที่ไหล่ทาง เบื้องหน้าคือลำน้ำกว้างที่เวิ้งว้างและมืดมน พิเชษฐ์ติดเครื่องเอาไว้ก่อนลงจากรถ มองหาหินก้อนใหญ่ที่ทั้งใหญ่และหนัก ออกแรงยกหินก้อนที่หมายตาเมื่อหาพบ มาวางเอาไว้ที่เบาะข้างคนขับเมื่อนั่งประจำตำแหน่งแล้ว

               เปลี่ยนเป็นเกียร์เดินหน้า รถไหลช้า ๆ ไปตามไหล่ทางที่ลาดลงไปหาตลิ่ง พิเชษฐ์ยกหินมาถือไว้ ก่อนกระโจนออกจากรถในจังหวะที่ผลักหินไปทับคันเร่งพอดิบพอดี

               รถคันหรูทะยานพุ่งจากขอบทาง ตกคว้างลงไปในแม่น้ำใหญ่จมหายในสายนทีเข้มคล้ำ

               ยินเพียงเสียงฟองอากาศผุดพุ่ง ในอนธการนั้นมองไม่เห็นสิ่งใด แต่รู้แน่แก่ใจ ว่าสิ่งเชื่อมโยงสุดท้ายถึงภาณุเดช ถูกฝังกลบใต้ท้องน้ำเย็นเยียบเรียบร้อยแล้ว

               ห้ากิโลเมตรจากนี้ พิเชษฐ์ออกวิ่งสุดกำลัง

               น่าแปลก เขาไม่เหนื่อยล้าเลยสักนิด ราวกับสองขาคือเครื่องจักร ที่วิ่งสลับไปมาไม่หยุดโดยไม่โรยแรง ใช้เวลาไม่นาน ก็กลับมาถึงลานจอด และขับรถของตนกลับโรงแรมทันเวลาฟ้าสว่าง

               ศศศรัญญ์ยังคงหลับเป็นตาย ไม่รู้เรื่องราวว่าเกิดเหตุอันใดขึ้นในค่ำคืนที่ผ่านมา

               สองสามีภรรยากลับกรุงเทพฯ โดยพิเชษฐ์ทิ้งความทรงจำทั้งมวลเกี่ยวกับเพื่อนสนิทอย่างภาณุเดช

               เอาไว้ในผืนดินแห่งป่าใหญ่ โดยไม่คิดขุดค้นขึ้นมาอีก

               ตลอดกาล

 

(1) PTSD (Post-Traumatic Stress Disorder) หรือโรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์ร้ายแรง เป็นภาวะทางจิตที่เกิดจากการเผชิญกับเหตุการณ์ตึงเครียด น่ากลัว หรือกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง ซึ่งอาจเป็นประสบการณ์โดยตรงหรือการพบเห็นเหตุการณ์นั้น ๆ จนทำให้ผู้ป่วยอาจเห็นภาพในอดีต ฝันร้ายเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รู้สึกวิตกกังวลโดยไม่สามารถควบคุมได้ อาจส่งผลให้นอนไม่หลับและไม่มีสมาธิด้วย โดยอาการเหล่านี้จะค่อนข้างรุนแรงและเกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอจนอาจกระทบต่อการใช้ชีวิตประจำวันได้

 

..................................................

 

#ตอนต่อไป : ระวังตัวอย่าเดินเพ่นพ่าน อย่าออกจากบ้านตอนค่ำคืน อย่ายืนในที่เปลี่ยว อย่าไปไหนคนเดียวยามวิกาล
ระวังหัวกบาลจะถูกตัดจนขาดกระเด็นจากคอ!


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น