อัปเดตล่าสุด 2020-07-10 01:17:17

ตอนที่ 14 บทที่ 5 : สเต็กเนื้อคน [5.2]

บทที่ 5 : สเต็กเนื้อคน [5.2]

 

               ทางเลือกชีวิตของพิเชษฐ์แยกเป็นสอง

               สมัยวัยรุ่น แม้มีทักษะการทำอาหารที่สืบทอดจากบิดาผู้มีตำแหน่งเป็นพ่อครัวประจำร้านอาหารเหนือในจังหวัดเชียงใหม่อันเป็นถิ่นฐานบ้านเกิด ทั้งยังรับบทพ่อครัวจำเป็นยามต้องหุงหาอาหารเลี้ยงเพื่อนฝูงในหอพักนักศึกษา จนต่างเอ่ยปากชมกันเปาะว่าเอาดีด้านนี้ได้

               แต่ในยุคนั้น พ่อครัวมิใช่หนึ่งในตัวเลือกที่เด็กเลือกตอบยามครูถามว่า “โตขึ้นอยากเป็นอะไร”

               ภาพคนสวมชุดเก่ามอซอยืนอยู่หน้าเตาร้อนระอุ เนื้อตัวพุพองด้วยน้ำมันร้อนกระเด็นกระดอนใส่ อีกทั้งบาดแผลทั่วมือและนิ้วจากคมมีด จึงไม่มีเด็กคนใดใฝ่ฝันว่าสักวันจะทำอาชีพที่มีภาพลักษณ์เช่นนี้

               ตากล้องสิเท่กว่าเป็นไหน ๆ

               ภาพหนุ่มเซอร์ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่ง กางเกงยีนส์ขายาวขาดที่หัวเข่า ผมยาวไว้เคราครึ้ม สะพายยาชิกา อิเลกโทร 35 GSN ขนาดใหญ่ สมฉายา ‘กล้องรถถัง’ จับภาพทิวทัศน์ยามพระอาทิตย์แตะขอบฟ้า ก่อนจมจ่อมอยู่ในห้องมืดเรื่อแสงสีแดงเพื่อเฝ้ารอเวลาภาพที่ถ่ายปรากฏบนแผ่นฟิล์ม

               แม้มีพรสวรรค์ แต่ไม่คิดฝันอยากทำอาชีพเฉกเช่นเดียวกับบิดา พิเชษฐ์จึงเลือกอีกเส้นทาง ที่ตนมีพรสวรรค์น้อยกว่า แต่ทะเยอทะยานและมุ่งมั่นยิ่งกว่า

               ด้วยสายตาที่มองเห็นภาพในมุมที่คนอื่นไม่เห็น แม้ฉากและมุมเดียวกัน แต่กลับมองเห็นความงามที่ซุ่มซ่อนอยู่ในบรรยากาศนั้น ทำให้เมื่อจรดปลายนิ้วลงบนชัตเตอร์ ก็สามารถบันทึกภาพที่สวยงาม น่าที่ง

               ด้วยมานะบากบั่น เขาได้ทำงานกับนิตยสารท่องเที่ยวเบอร์ต้นของประเทศได้ในที่สุด

               แต่แล้วความติดค้างกลับผุดขึ้นในจิตใจ แม้มุ่งหน้าไปสู่เส้นทางอาชีพช่างภาพจนได้รับการยอมรับจากคนทั้งประเทศ แต่เลือดในกายครึ่งหนึ่งกลับบรรจุด้วยพรสวรรค์แห่งการทำอาหาร และยากจะปฏิเสธว่า เขามีความสุขทุกครั้งยามได้รังสรรค์เมนูอาหารแปลกใหม่ตามที่ใจคิด

               และปรารถนาในจิตใจก็แปรเปลี่ยน

               การเข้ามาของรายการทำอาหารระดับโลก ที่เปิดโอกาสให้โฮมกุ๊กได้สมัครเข้าร่วมการแข่งขันทำอาหารเพื่อคว้ารางวัลเชฟยอดเยี่ยมที่มีเงินรางวัลมหาศาล และเป็นใบเบิกทางสู่การเปิดร้านอาหารของตัวเอง จนกลายเป็นที่รู้จักของคนทั้งประเทศ... ไม่สิ อาจจะทั้งโลก เพราะยุคสมัยนี้เราสามารถเสพรายการโทรทัศน์จากทุกประเทศทั่วโลกผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต

               และด้วยความโด่งดังของรายการนี้ ทำให้ทัศนคติที่มีต่ออาชีพเชฟเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

               เด็กหลายคนใฝ่ฝันอยากเป็นเชฟจนร้องแรกแหกกระเชอให้พ่อแม่ส่งเรียนพิเศษที่โรงเรียนทำอาหาร พ่อครัวแม่ครัวตามร้านอาหารต่าง ๆ เรียกตนเองว่าเชฟทั้งสิ้น รูปแบบการปรุงอาหารเปลี่ยนไป กลายเป็นแบบที่ทันสมัยมากยิ่งขึ้น

               ที่สุดแล้ว เสียงเพรียกในจิตใจที่ถูกกลบหายไปด้วยเส้นทางชีวิตที่เลือกแล้ว กลับดังขึ้นมาอีกคราจนพิเชษฐ์ตั้งเป้าหมายเอาไว้ ว่าสักวันหนึ่งหากเก็บเงินได้สักก้อน เขาจะเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ ของตัวเอง และใช้ทักษะฝีมือการทำอาหารที่ร่ำเรียนจากบุพการี สร้างเมนูเลิศรสให้ลูกค้าได้ลิ้มลอง

               และหนทางสู่การทำความฝันให้เป็นจริง คือการถ่ายภาพ ‘น้ำตกเหวนรก’ ในมุมมองจาก ‘นรก’

               พิเชษฐ์มุ่งหน้าสู่จังหวัดนครราชสีมาเพื่อเป้าหมายอันยิ่งใหญ่นี้โดยไม่รีรอ

 

 

               นอกจากจะต้องถ่ายภาพประกอบการเขียนคอลัมน์แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวแล้ว ช่างภาพหนุ่มยังวาดฝันถึงราคาค่างวดจากการขายภาพถ่ายธรรมชาติอันงดงามในมุมที่ไม่เคยมีใครถ่ายได้มาก่อน

               หนึ่งวันก่อนมุ่งหน้าสู่น้ำตกเหวนรก พิเชษฐ์ขับรถมาถึงบูติคโฮเทลที่จองเอาไว้เพื่อพักผ่อนก่อนออกเดินทาง

               ‘รวิชญ์ เดอ โคราช’ (1) แม้มองภายนอกจะไม่แตกต่างจากบ้านเดี่ยวสองชั้นที่พบได้ทั่วไป ทว่าภายในกลับต่อเติมอย่างสวยงามทั้งโคมไฟส่องแสงเรื่อเรืองประดับสวนที่ครึ้มด้วยเขียวขจีแห่งพฤกษ์พันธุ์ จนดูคล้ายสวนสวรรค์ในเทพนิยาย

               แม้บรรยากาศดี แต่กลับรู้สึกวังเวงคล้ายโฮเทลแห่งนี้ตั้งอยู่อย่างแปลกแยกจากบ้านเรือนหลังอื่น

               “สองห้อง ที่จองเอาไว้ในชื่อภาณุเดชครับ”

               “นี่กุญแจครับ เดี๋ยวผมพาขึ้นไป”

               “หืม นี่เป็นทั้งรีเซฟชั่นและเบลล์บอยเลยเหรอ”

               “พอดีพนักงานไม่พอน่ะครับ คนเก่าเพิ่งลาออกไป นี่ประกาศรับสมัครใหม่เกือบอาทิตย์ก็ยังไม่มีใครมาสมัคร ผมเลยต้องควบสองหน้าที่”

               เสียงสนทนาดังจากล็อบบี้ ทันทีที่พิเชษฐ์เดินผ่านประตูไม้บานใหญ่เข้าไปในอาคาร สภาพภายในไม่ต่างจากภายนอก คือคงความสวยงามด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้ในโครงสร้างบ้านแบบดั้งเดิมแทบไม่ได้ดัดแปลงรีโนเวทอะไร

               คนมาก่อนหันเห็น จึงตะโกนทัก

               “อ้าวตี้! ไม่โทรบอกก่อน จะได้ออกไปรับ”

               ยิ้มร่าพลางเดินเข้าหา ก่อนสวมกอดด้วยธรรมเนียมฝรั่งดังเคยชิน แม้ภาณุเดชจะเป็นคนร่างสูงที่ส่วนสูงเกินกว่ามาตรฐานชายไทยไปร่วมสิบเซนติเมตร แต่เมื่อยืนเทียบกับพิเชษฐ์ ที่สูงแตะสองเมตรนั้น อีกฝ่ายยังกลายเป็นคนตัวเล็กไปในสายตาพนักงานต้อนรับ

               เดินขึ้นบันได ตามพนักงานชายที่บัดนี้กลายเป็นเด็กยกกระเป๋า โฮเทลนี้มีห้องพักทั้งสิ้น 3 ห้อง ด้วยเพราะมาลำพัง มิได้พาคนรักมาเฉกเช่นเดียวกัน จึงเลือกพักในห้องเล็กคนละห้อง

               ภาณุเดชผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดกางเกงผ้าฝ้ายขายาวกับเสื้อกล้าม หิ้วเบียร์มาสองขวด เมื่อเดินเข้าห้องของพิเชษฐ์ที่มิได้ลงกลอนเอาไว้ ก็จัดแจงบริการเพื่อนสนิทอย่างขะมักเขม้น

               “เอ้า ชนกันหน่อย” ยื่นแก้วให้อีกฝ่าย ก่อนยกแก้วของตัวเองชนจนเกิดเสียงดัง ‘กริ๊ก’

               ฟองขาวเบานวลลอยอวลอยู่ปากแก้ว กำซาบรสนุ่มของฟองก่อนกระดกขมขื่นลงลำคอ แม้เหนื่อยกับการเดินทาง แต่เมื่อได้เบียร์เข้าปาก ก็คลายความเหนื่อยไปได้บ้าง

               พิเชษฐ์มองหน้าเพื่อนที่ครั้งหนึ่งสมัยมัธยมเคยสนิทสนม ชนิดไปไหนไปกัน ตีรันฟันแทงก็ยืนหันหลังชนกัน สอบตกสอบผ่านด้วยกัน และผลัดเปลี่ยนกันไปนอนบ้านของกันและกันราวกับเป็นบ้านตนเอง

               จนเมื่อภาณุเดชต้องแยกย้ายไปเรียนต่างแดน แม้ห่าง แต่ยังคงติดต่อกันทางโซเชียลเน็ตเวิร์กเพื่อไต่ถามสารทุกข์สุกดิบ และเมื่อรู้ว่าแต่ละคนมีเส้นทางชีวิตที่ดี พิเชษฐ์ได้เป็นช่างภาพของนิตยสารดัง ส่วนภาณุเดชก็ได้สานต่อธุรกิจของครอบครัวเมื่อกลับประเทศไทย จึงนัดหมายพบปะกันอยู่เนือง ๆ

               “แล้วคิดยังไงถึงตามมาด้วย เมื่อก่อนไม่เคยเห็นเที่ยวป่าเลย”

               พิเชษฐ์เอ่ยถามอย่างสงสัย

               เพื่อนสนิทกระดกเบียร์รวดเดียวหมดแก้ว ก่อนตอบด้วยเสียงจริงจัง

               “ก็... ไปอยู่เมืองนอกมานาน คิดถึงบ้าน คิดถึงประเทศไทย ในเมืองแม่งก็บรรยากาศไม่แตกต่าง เลยอยากลองสัมผัสธรรมชาติดูบ้าง เผื่อติดใจครั้งหน้าจะได้พาเป้มาด้วย”

               กล่าวถึงหญิงคนรัก พิเชษฐ์ไม่สนิทสนมกับชรินทร์ทิพย์เท่าใดนัก ด้วยเพื่อนของตนเพิ่งพาแฟนสาวมาแนะนำให้รู้จักในการนัดกินข้าวกับเหล่าแก๊งเมื่อเดือนที่แล้ว และนับแต่บัดนั้นก็ยังไม่เจอเธออีกเลย

               “ยังดี นี่ชวนจอยซ์มากี่รอบ ก็ไม่เคยมาด้วยสักที รายนั้นรักสวยรักงาม” บริภาษถึงภรรยา เรียกรอยยิ้มของภาณุเดช ด้วยรู้ว่าอีกฝ่ายกล้านินทาคนรักเพียงลับหลัง

               สองเพื่อนสนิทผลัดกันเทผลัดกันดื่ม เรื่องเก่าแต่หนหลังถูกนำมาเล่าด้วยห้วงคะนึง จนลืมสิ้นซึ่งเวลาและภารกิจในวันรุ่งขึ้น

 

 

               ตื่นหลังเวลาที่ตั้งใจไปร่วมชั่วโมง พิเชษฐ์กระวีกระวาดอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเตรียมพร้อม โดยไม่ลืมปลุกภาณุเดชที่ยังคงเมาค้างนอนกรนเสียงดังจนผนังสะเทือน

               ทั้งคู่เช็คเอาท์และต่างขับรถของกันไปยังอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ฤดูนี้มิใช่ฤดูท่องเที่ยวหรือเทศกาลวันหยุดยาว ผู้คนที่มาเที่ยวชมธรรมชาติยังไม่เยอะมากนัก ฝนตกพรำสร้างความชุ่มชื้น แต่ก็ชวนหงุดหงิดรำคาญใจไม่น้อยสำหรับผู้ปรารถนาฟ้าสดใสอย่างช่างภาพหนุ่ม

               จากลานจอดรถ ชายหนุ่มทั้งสองดูแผนที่ พบว่าระยะทางไปสู่น้ำตกที่ใหญ่ที่สุดในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ อยู่ห่างออกไปเพียง 1 กิโลเมตรเท่านั้น ทั้งคู่เดินตามทางเดินธรรมชาติที่ปกคลุมด้วยแมกไม้เขียวขจี พื้นดินชุ่มฉ่ำบางตำแหน่งนิ่มลื่น ยากแก่การเดินเหินด้วยความเร็วตามปกติ ต้องค่อยคลำทางพลางยึดจับต้นไม้ เพื่อมิให้หกล้มหรือไถลลื่น

               สิ้นสุดทางเดิน เป็นสะพานไม้ทอดยาวออกไปในพงพณา ราวเส้นทางสู่ดินแดนพิศวงที่ชวนให้นึกถึงนิยายผจญภัยอย่างเพชรพระอุมา ร้อยป่า หรือล่องไพร ถัดไปอีกนิดเป็นบันไดที่ทอดตัวคดโค้งลงไปด้านล่าง สู่ชั้นน้ำตกที่ต่ำที่สุด ทว่ายังคงวิจิตรด้วยภาพมหัศจรรย์ของธรรมชาติ

               ผาขนาดใหญ่เว้นช่องกลางเอาไว้เป็นทางไหลของมวลน้ำมหาศาล ที่กระหน่ำซัดสาดลงมาจากความสูงกว่า 50 เมตร สายน้ำสาดกระเซ็นซัดไปทั่วทุกทิศทาง สร้างความชุ่มชื่นแก่ธรรมชาติ

               ยิ่งช่วงน้ำหลากอย่างฤดูฝนนี้ ยิ่งมีน้ำมากจนพื้นที่ด้านล่างบางส่วนถูกปิดเอาไว้เพราะกลัวเหตุอุทกภัยดังเช่นน้ำป่าไหลหลาก

               ด้วยสายตาเฉียบคมราวอินทรี พิเชษฐ์จึงบันทึกภาพความงามเอาไว้ และชายหนุ่มมั่นใจ ว่าภาพที่ได้นั้นต้องสวยงามราวกับของจริง

               “รูปแบบนี้มีตั้งเยอะ ถ้ามึงอยากได้ภาพที่ยังไม่เคยมีใครถ่าย ทำไมไม่ลองขึ้นไปชั้นบนดูวะ”

               ภาณุเดชในชุดเดินป่าอย่างเพียบพร้อมเสื้อผ้าและอุปกรณ์ วักน้ำล้างหน้าก่อนกล่าวคำถามกึ่งท้าทาย

               “ถ้าเขาเปิดให้ขึ้นไป กูก็ขึ้นไปแล้ว”

               อีกฝ่ายหัวเราะ ลุกยืนพลางตบบ่าเพื่อนสนิท “สมัยเรียน ประตูรั้วโรงเรียนก็ไม่ได้เปิดให้พวกเราออก แต่เราก็ปีนกำแพงหนีเรียนกันได้นี่หว่า”

               ราวประโยคนี้กระตุ้นกิเลสบางอย่าง ที่ถูกกดทับเอาไว้ด้วยผิดชอบชั่วดี

               น้ำตกเหวนรกนั้นชั้นบนเป็นป่าธรรมชาติที่เปี่ยมด้วยความอุดมสมบูรณ์ ดารดาษด้วยสัตว์ป่าน้อยใหญ่ เป็นอันตรายต่อนักท่องเที่ยวจึงมีการปิดเอาไว้มิให้ใครขึ้นไปทำร้ายหรือรุกรานธรรมชาติ

               แต่เขาไม่ได้มีเจตนาร้ายที่ว่าเสียหน่อย กระทั่งน้ำตกชั้นล่างสุดเมื่อถูกถ่ายด้วยฝีมือของตน ยังสวยงามราวจับธรรมชาติยัดใส่เอาไว้ในกล้องเช่นนี้ แล้วหากเขาได้มองเห็นภาพวิจิตรที่ยังไม่มีผู้ใดเคยถ่ายได้มาก่อน

               ภาพนั้นจะมีมูลค่าเท่าใดกัน...

 

(1) รวิชญ์ เดอ โคราช หนึ่งในสามบูทิคโฮเทลที่ รวิชญ์ เป็นเจ้าของ จากนิยายเรื่อง Check In พำนักพักตาย โดย สุริยาทิศ จากโพรเจกต์ When You Follow Me

 

..............................................

 

#ตอนต่อไป : กลางพงไพรที่พิเชษฐ์และภาณุเดชเพิกเฉยต่อป้าย 'ห้ามเข้า' ดั้นด้นขึ้นไป เพื่อจุดหมายคือชั้นบนสุดของน้ำตกเหวนรก

ทั้งคู่อาจได้พบกับ 'นรก' สมชื่อน้ำตกก็ได้...


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น