อัปเดตล่าสุด 2020-11-05 09:19:03

ตอนที่ 28 บทส่งท้าย : บททำนายแห่งไพ่ทาโรต์

บทส่งท้าย : บททำนายแห่งไพ่ทาโรต์

 

               ฉันลืมตาขึ้นช้า ๆ ความรู้สึกกลับคืนมาพร้อมกับความทรงจำ ทันทีที่นึกออก ฉันรีบหันซ้ายขวาเพื่อดูว่าโลกยังปลอดภัยและรอดพ้นจากดาวเคราะห์ที่พุ่งชนโลกหรือไม่

               ทว่ารอบตัวกลับไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่?

               หรือนี่คือโลกที่ถูกทำลายจนสิ้น!?

               ฉันพยายามรวบรวมสติ จากนั้นจึงค่อย ๆ พิจารณาอีกครั้งจนสามารถรับรู้ได้ว่าที่ ๆ ฉันกำลังอยู่ในตอนนี้...ในวินาทีนี้

หาใช่โลกเดิมไม่…อย่างน้อยก็มิใช่โลกที่ฉัน ‘ธเรษตรี’ เคยอยู่ เคยสัมผัส

สภาพแวดล้อมหาได้มีสิ่งใด นอกเสียจากทุ่งหญ้าอันเวิ้งว้าง ท้องฟ้านภากว้าง ทั้งยังมีแสงสว่างแม้ไร้ซึ่งตะวันจันทรา ทั้งหมดนี้ดูเผิน ๆ แล้วว่างเปล่าและเปลี่ยวเหงา

หากแต่ฉันกลับไม่รู้สึกเงียบเหงาหรือเศร้ากังวล

ความสงบ ความปิติกลับท่วมทวีอยู่ในใจ

 

ฉันก้าวเดินไปข้างหน้าช้า ๆ ราวกับขาทั้งสองรู้หน้าที่ว่าควรนำพาเจ้านายของมันไปยังแห่งหนใด มันเดินเป็นจังหวะ และถึงแม้จะไกล แต่ก็ไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ถึงตอนนี้ฉันพึ่งสังเกตเห็นว่าในมือถือสำรับไพ่ทาโรต์มาด้วย

ฉันเดินเรื่อยมาจวบจนบรรลุถึงประตูบานหนึ่ง

ประตูบานนั้นมีเพียงแค่ประตูจริง ๆ ไม่มีแม้อาคารที่อยู่ด้านหลัง เป็นประตูเปล่า ๆ ที่ตั้งวางทิ้งไว้กลางทุ่งหญ้าเขียวขจีแห่งนี้

...บานประตูนั้นถูกปิดอยู่

ด้วยความใคร่รู้ฉันจึงเอื้อมมือไปจับลูกบิดของมัน และในพริบตานั้น ฉันจึงรู้ความหมายของบานประตูนี้

มันคือประตูสู่ความว่างเปล่า!

ประตูที่เป็นต้นกำเนิดของทุกสรรพสิ่ง และที่สำคัญ ทุกดวงวิญญาณในโลก ล้วนแล้วแต่โหยหาที่จะกลับสู่ด้านในของบานประตูนี้...เพียงแต่กิเลสหนาบางจากการได้สัมผัสโลกแห่งอบายภูมิ ทำให้เหล่าดวงวิญญาณลืมจุดมุ่งหมายเสียสิ้น

สรรพสัตว์ผู้หลงทางจึงมิอาจคืนกลับสู่ทุ่งหญ้าอันเป็นที่ตั้งของประตูบานนี้

นั่นเพราะผู้ที่จะมาที่นี่ได้นั้น จักต้องเป็นผู้ที่ละแล้วซึ่งทุกสิ่ง เป็นผู้ที่ชำระล้างซึ่งกิเลสมัวเมาในใจตน

กิเลสดำมืดที่ยากจะขจัดหากไม่ยอมรับที่จะแก้ไข

ฉันมาที่ทุ่งหญ้านี้ได้ด้วยเพราะสัมผัสถึงสีดำที่แฝงเร้นในดวงวิญญาณ ความเจ็บปวดจากการโดนเหยียดหยามดูถูกเมื่อครั้งชื่อ ‘โนอาห์’ ความโศกเศร้าอาฆาตแค้นในยามที่ชื่อ ‘ธเรษตรี’ และเมื่อฉันยอมรับการคงอยู่ของกิเลสในใจ ฉันจึงสามารถดูแลรักษามันได้...ฉันเยียวยาจนความมืด จนกิเลสแห่งห้วงทุกข์หมดสิ้นมลายไป

ด้วยเหตุนี้หน้าที่ของฉัน…หน้าที่แห่งการพิพากษาจึงหมดลง

ฉันสลับไพ่ทาโรต์ที่อยู่ในมือ นี่จะเป็นการทำนายครั้งสุดท้ายก่อนจะก้าวไปอีกฟากของประตู ฉันเลือกออกมาใบหนึ่งด้วยมือซ้ายก่อนที่จะทิ้งไพ่ที่เหลือไว้ตรงพื้นหญ้านั้น นั่นเพราะต่อจากนี้ ฉันคงไม่มีโอกาสได้ใช้มันอีกแล้ว

ฉันพลิกหน้าไพ่ขึ้นมาดู...มันเป็นภาพกงล้อที่เวียนวน

ไพ่กงล้อชะตากรรม (Wheel of Fortune)  

ฉันวางไพ่กงล้อแห่งโชคชะตาไว้ที่พื้น เคียงข้างไพ่ใบอื่น ๆ อนาคตที่ทำนายหมายถึงการเดินทางที่กำลังจะเกิดขึ้น และมันจะเป็นการเดินทางครั้งสุดท้ายของฉัน

 

โลกมนุษย์ โลกแห่งอบายภูมิจะยังคงดำเนินต่อไป จวบจนกว่าเหล่าดวงวิญญาณจะสามารถค้นหาหนทางแห่งความหลุดพ้น…หนทางสู่ทุ่งหญ้าเขียวขจีอันจะนำสู่ประตูแห่งความว่างเปล่าบานนี้

ฉันหมดหน้าที่แล้ว...

ฉันไม่อาจที่จะกลับไปช่วยเหลือเหล่ามนุษย์ที่ต่อแต่นี้จะต้องพึ่งตัวเอง

ส่วนจะมีผู้พิพากษาคนอื่นในยามวิกฤติ ยามที่มนุษย์มีจิตใจตกต่ำหรือไม่นั้น ฉันคงไม่อาจรู้ได้ ทว่าฉันหวังไว้แต่เพียงเศษเสี้ยวแห่งจิตใจ...อณูแห่งความคิด อณูธาตุแห่งความหวัง ข้อความที่ฉันสื่อไปตามสายลมโชยนั้น...

ฉันหวังว่าคงมีมนุษย์ไม่มากก็น้อยที่ได้รับรู้

เวลาของฉันกำลังจะหมดลงเมื่อเปิดประตูบานนี้ ประตูแห่งความว่างเปล่าที่ทุกดวงวิญญาณต่างเฝ้ารอ

ฉันไม่ต้องกลับมาเวียนว่ายตายเกิดบนโลกหรืออบายภูมิไหน ๆ อีกต่อไป…ลาก่อน ฉันจะเฝ้า

รอทุกดวงวิญญาณอยู่ทางด้านหลังของบานประตู

               ประตูแห่งความหลุดพ้น…จุดหมายของเหล่าดวงวิญญาณผู้หลงทาง

 

 

 

 

 

 

 

- อวสาน -

 


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น