อัปเดตล่าสุด 2020-05-20 10:02:43

ตอนที่ 1 บทที่ 1.1

รุ่งอรุณในตำหนักหยางเสียนเงียบสงบไร้สิ่งรบกวน มีเพียงเสียงนกร้องหาอาหารยามเช้าดังแว่วมาเป็นบางคราว สายลมต้นฤดูหนาวพัดโชยดังหวิววู่เป็นระยะ ม่านสีขาวพลิ้วไวเมื่อลมพัดกรูผ่านรอยแยกของหน้าต่างเข้ามาภายใน บนเตียงใหญ่ร่างบอบบางของหลี่จิวฮวาซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม นางนอนขดตัวสองแขนโอบกอดตัวเอง พลางกระเถิบหนีคนข้างตัวอย่างแผ่วเบาและระมัดระวังอย่างที่สุด

               นางผ่อนลมหายใจอย่างแผ่วเบาเมื่อมาถึงขอบเตียงอีกฝั่งหนึ่ง คิดจะลงจากเตียง คว้าเสื้อผ้าที่หล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาสวม หากยังไม่ทันทำอย่างใจคิด วงแขนล่ำสันพลันตามติด คว้าเอวคอดดึงรั้งให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิม...ในอ้อมกอดที่อุ่นจัดจนแทบหลอมละลายของฉีอ๋องผู้เป็นสามี

               “จิวฮวา...” เขาเรียกชื่อนาง สุ้มเสียงอ่อนโยนจนหัวใจเจ็บปวด

               นางบอกตัวเอง ตอกย้ำให้ฝังลึกลงในหัวใจว่าสิ่งที่ได้ยินและสัมผัสเป็นสิ่งหลอกลวง เป็นคำล่อหลอกที่ไม่มีความจริงอยู่แม้แต่น้อย

               “คิดหนีไปที่ใด”

               ลมหายใจร้อนๆ ลามเลียอยู่ข้างหูและลำคอ หลี่จิวฮวาร้อนวูบวาบไปทั้งตัว รู้สึกราวกับถูกเขาโลมไล้ด้วยมือและริมฝีปาก ความทรงจำเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาผุดพร่างจนใจกลางเรือนกายปวดร้าว

               หลี่จิวฮวาสูดหายใจลึก ขยับตัวอย่างอึดอัด นางแกะมือที่กอดรัดเอวตัวเองอย่างยากลำบาก เขาไม่ยอมปล่อยแต่กลับรัดนางแน่นกว่าเดิม

               “เจ้าหนีไม่พ้นแล้ว”

               หวงโม่โฉวพลิกตัวนางให้หันมา ก่อนทาบทับริมฝีปากลงบนกลีบปากที่เผยออ้าน้อยๆ กลืนกินริมฝีปากของนาง ขบเม้มแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเอาแต่ใจ หลี่จิวฮวาทุบกำปั้นลงบนอกเขาดังปั้กๆ แต่คนตัวโตไม่สะทกสะท้าน นางคับแค้นใจ ฉวยโอกาสชั่วอึดใจหนึ่ง กัดแรงๆ ลงบนปากของเขา

               “โอ๊ะ...” เขาอุทานเพียงแค่นั้น ไม่ส่งเสียงร้องใดๆ ทำเพียงดึงนางออกห่างตัว สองมือกุมต้นแขนนางไว้บีบแน่น

               “หลี่-จิว-ฮวา” เขาเรียกนางเน้นหนักทีละคำ มือข้างหนึ่งยกแตะริมฝีปาก ก้มมองเห็นโลหิตแดงฉาน กรามทั้งสองพลันขบกันแน่นจนเป็นสันนูน ยามเงยหน้ามองนาง ดวงตาของเขาประหนึ่งมีไฟลุกโชน

               “เจ้ากล้า...” คำพูดชะงักงันเมื่อมือเรียวบางแตะลงบนริมฝีปากของเขา

               มือน้อยๆ ของภรรยาลบเลือนโทสะของหวงโม่โฉวจนแทบสลายสิ้นในพริบตา

               “นี่...” นางพูดเสียงสั่น แววตาสลดลง แสดงความเสียใจไม่เสแสร้ง “ข้าไม่ได้ตั้งใจจนทำให้ท่านเลือดออก”

               “อืม” หวงโม่โฉวพึมพำในลำคอ ก่อนดึงตัวนางมาจูบอีก โลหิตของซึมเข้ามาในปากนาง กลิ่นคาวเลือดอบอวล รสชาติขมและเฝื่อนลิ้น หากอึดใจต่อมากลับหวานหอม ยิ่งดิ่มกินก็ยิ่งกระหาย

หลี่จิวฮวาหายใจแรง ประสาททั้งห้าตื่นตัว รู้สึกถึงบางสิ่งร้อนวูบวาบอยู่ในช่องท้อง และรับรู้ได้ว่ากำลังภายในเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

หลี่จิวฮวาส่งเสียงอืมอย่างพึงพอใจ นางแหงนเงยรับจุมพิต ดูดกลืนโลหิตอันเข้มข้นของเขาสู่ลำคอ ความรู้สึกนี้คลับคล้ายความกระหาย และเสมือนตอนที่นางใกล้จะกลายร่าง

เลือดของเขาช่างวิเศษ...ทั้งหอมหวานและทำให้ลุ่มหลง...ยิ่งดื่มกินเลือดของเขา นางก็ยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้

หลี่จิวฮวากลั้นใจตั่งสติ เบี่ยงศีรษะหนีจูบของเขา แล้วส่งพลังไปที่ฝ่ามมือ ผลักอกเขาด้วยเรี่ยวแรงที่มีอยู่

เขาผงะหงาย ปล่อยนางเป็นอิสระ ทว่าเพียงชั่วครู่เดียวเขาก็ดึงนางไปกอดอีกครั้ง

“หยุด! หยุดก่อน” นางตวาดแล้วใช้มือปิดปากเขาอย่างรวดเร็ว “ท่านต้องห้ามเลือด”

หวงโม่โฉวไม่หวงแหนโลหิตของตนเองแม้แต่น้อย เขาดึงมือนางออก แล้วยื่นหน้าเข้ามาจะจูบอีก  

“ท่านอ๋อง!” นางส่งเสียงห้ามปราม ทำแววตาขึงขัง “ท่านต้องห้ามเลือด”

เขาเลิกคิ้ว มองนางแน่วนิ่ง ก่อนคลี่ยิ้มมุมปาก

“ใช้ปากห้ามเลือดก็ได้เช่นกัน”

หลี่จิวฮวาเบิกตาโตเมื่อเห็นเขาทำท่าจะจูบนางอีกครั้ง มือข้างหนึ่งถูกเขายึดไว้ นางจึงใช้มืออีกข้างปิดปากตนเองcmo

“ท่านอ๋อง! ท่านไม่รู้หรือว่าเลือดของท่านหอมหวานเพียงใด หากท่านจะดึงดันจะจูบข้าอีก ข้าคงได้ดื่มเลือดท่านจนหมดตัวแน่!”

คนเป็นสามีส่งเสียงหัวเราะเบาๆ นางปิดปากอยู่ เขาก็จูบนางที่หลังมือแทน

“ชื่นใจจริง” เขามองนางด้วยแววตาที่อ่อนโยนกว่าเดิมหลายส่วน “ภรรยาเป็นห่วงข้าเพียงนี้ หากข้าตายก็คงตายตาหลับแล้ว”

คนฟังหรี่ตา พ่นเสียงออกมาอย่างโมโห

“ท่านอยากตายนักหรือไง”

               “ตายด้วยน้ำมือเจ้าอย่างไรก็ดีกว่าตายด้วยน้ำมือคนอื่น”

               หลี่จิวฮวาตีเผียะเข้าที่แก้มของเขา “อย่าพูดเช่นนี้อีก ท่านจะตายด้วยน้ำมือข้าได้อย่างไร ข้าไม่มีวันฆ่าท่าน ชาตินี้...อย่างไรก็ฆ่าท่านไม่ได้”

               หากเป็นผู้อื่น ตบแก้มฉีอ๋องเช่นนี้ อาจโดนตัดหัวประจานไปแล้ว แต่เพราะเป็นชายา ตบเพียงเบาๆ เสมือนมดเจ็บเพียงเล็กน้อย หวงโม่โฉวไม่เพียงไม่โกรธแต่กลับอบอุ่นในหัวใจอย่างประหลาด

               เขาคว้ามือนางไว้แล้วประทับจุมพิตบนฝ่ามือโดยไม่กล่าวคำใด


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น