อัปเดตล่าสุด 2020-05-05 12:09:34

ตอนที่ 14 บทที่ 15 ในวันที่ฝนตก

            เจเจเกลียดฝนตก

มันไม่ควรเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับคนที่อาศัยอยู่ในประเทศนี้เลยด้วยซ้ำ ฝนเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ เหมือนกับชา หรือซอสเสจโรลจากร้านขนมปังชื่อดัง แต่เจเจก็ยังเกลียดฝน โดยเฉพาะในวันที่มีนัดสำคัญ

            เธอยืนมองฝนที่เทกระหน่ำลงมาผ่านหน้าต่างของห้องนอน หน้าตู้เสื้อผ้ามีชุดที่เตรียมสำหรับใส่ในวันนี้แขวนอยู่

            เธอมีนัดกับสก็อต แต่เธอออกจากบ้านไม่ได้

“ฝนตกหนักเกินกว่าที่ฉันจะออกไปไหนได้ นี่มันอะไรกันเนี่ย ฉันนึกว่าตอนหน้าร้อนที่ผ่านมาจะเป็นพายุฝนที่แย่แล้วนะ นี่มันแทบไม่ต่างกันเลย”

เจเจพิมพ์ข้อความยาวเหยียดหาสก็อต เธออยากร้องไห้ออกมาให้รู้แล้วรู้รอด อุตส่าห์รอคอยวันนี้แทบตาย

“ไม่เป็นไรนะครับ ฝนตกแบบนี้คงไปสวนสาธารณะไม่ได้อยู่แล้ว ไว้คราวหน้าก็ได้ ช่วงนี้อากาศแย่ขึ้นทุกวัน ๆ ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยนะครับ”

“ค่ะ” เธอถอนหายใจ

“อย่าทำเสียงเศร้าสิครับ”

หญิงสาวถึงกับหน้าแดง ผู้ชายคนนี้เป็นใคร แล้วเอาสก็อต เทอร์เนอร์ไปไว้ไหน

ตั้งแต่สองวันก่อนที่เธอเริ่มส่งข้อความหาเขา จนกลายเป็นส่วนหนึ่งในกิจวัตรประจำวันไป เจเจก็จะได้เห็นข้อความหวาน ๆ แบบนี้โผล่มาเป็นระยะ ๆ คอยสร้างความปั่นป่วนในจิตใจ

“แล้วแบบนี้คุณจะเปลี่ยนแผนไปทำอะไรดี” หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนบนที่นอน เห็นอีกฝ่ายยังไม่ตอบกลับมาเสียทีก็ลองแหย่ “ต้องเล่นเกมแน่ ๆ เลย”

“คำตอบของผมอาจเป็นปฏิปักษ์ต่อตนเอง”

เจเจหัวเราะร่วน

“ไม่มีเกมไหนที่ฉันเล่นด้วยได้เลยเหรอ” ช่างกล้าหาญนักนะ เจเจ

เธอมองจุดสามจุดที่ปรากฏขึ้นบนจอระหว่างที่เขากำลังพิมพ์

“ถ้าคุณมีเครื่องเล่นอีกเครื่อง เราก็สามารถเล่นด้วยกันได้หลายเกมเลยครับ ผมมักซื้อเกมที่เป็นมัลติเพลย์เยอร์อยู่แล้ว นาน ๆ ทีจะซื้อเกมเนื้อเรื่องแบบเล่นคนเดียว”

คำตอบที่ได้ต่างจากสิ่งที่คิดไว้ สงสัยสก็อต เทอร์เนอร์คนเดิมจะกลับมาแล้ว อีกอย่างมันคงเร็วเกินไป ถ้าจู่ ๆ เขาจะชวนเธอไปเล่นเกมที่บ้าน

“แล้ววันนี้คุณจะทำอะไรเหรอครับ ดูซีรีส์”

สก็อตเดาได้ง่ายอย่างไร เจเจก็คงคาดเดาได้ง่ายอย่างนั้น

“ยอมรับผิดแต่โดยดีค่ะ ในเมื่อออกจากบ้านไม่ได้ก็คงต้องหาอะไรดูแทน”

“ผมได้ลองดูซีรีส์เรื่อง นักฆ่า แล้วนะ เขาเล่นเก่งมากจริง ๆ”

เจเจถึงกับเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง “เขา” ที่ว่าเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแมทธิว ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวเหมือนโดนจับได้ว่าแอบโดดเรียนไปดูหนัง รอบห้องนอนก็มีสิ่งของเกี่ยวกับแมทธิวเต็มไปหมด แถมวันนี้ยังใส่ชุดนอนลายที่เกี่ยวข้องกับงานของแมทธิวอีก เหมือนโดนอีกฝ่ายจับได้ต่อหน้าต่อหน้าเสียอย่างงั้น

มันต้องเป็นเพราะเธอชอบตั้งสเตตัสเกี่ยวกับแมทธิวแน่ ๆ

“ตอบอะไรกลับไปดีเนี่ย” เธอได้แต่มองจอโทรศัพท์ “เห็นเราโพสต์ถึงแมทธิวบ่อย ๆ เลยตามไปดูซีรีส์ของเขาอย่างนั้นเหรอ”

หญิงสาวยิ้มหวานแล้วพิมพ์ข้อความต่อ

“ดูถึงไหนแล้วล่ะคะ”

“ตอนสุดท้ายของซีซันแรก”

“งั้นฉันก็ไม่ควรสปอยล์สินะคะ รีบตามมาซีซัน เร็ว ๆ ค่ะ ไม่ต้องเล่นเกมแล้ว ดูซีรีส์เดี๋ยวนี้!” พอกดส่งไปแล้วเธอก็ถึงกับตาโต “เจเจ ส่งอะไรไปน่ะ เขาจะรู้ไหมว่าล้อเล่น”

“ขนาดนั้นเลยนะ” คนอ่านเดาน้ำเสียงอีกฝ่ายไม่ถูกเลย เจเจอยากทึ้งผมตัวเอง จะลบข้อความก็ไม่ช่วยอะไรในเมื่ออีกฝ่ายยังเห็นอยู่ดี “ดูต่อเนื่องเดี๋ยวจบเร็ว”

“โอ้...นี่เราทำให้สก็อตติดซีรีส์แล้วสินะ” เธอเงยหน้ามองภาพถ่ายคู่ระหว่างเธอกับแมทธิวบนโต๊ะทำงาน “คุณนี่เยี่ยมจริง ๆ”

ข้อความจากสก็อตยังขึ้นต่อ

“กินอาหารเช้าหรือยัง”

“ยังค่ะ ว่าจะไปชงกาแฟพอดี” พิมพ์จบเธอก็ลุกจากที่นอน ออกไปที่ครัวเพื่อต้มน้ำทันที ได้แต่คิดในใจว่าเงินเดือนออกเมื่อไรจะซื้อเครื่องทำกาแฟ แม้ว่านั่นจะเป็นเรื่องที่คิดตั้งแต่ได้รับเงินเดือนเดือนแรกก็ตาม

ระหว่างที่รอน้ำเดือด เจเจก็ส่งข้อความหาสก็อตต่อ

“คุณล่ะ”

“ยังเหมือนกัน ตั้งใจว่าจะออกไปหาอะไรกินพร้อมคุณ”

เจเจกำสมาร์ทโฟนในมือแน่น ได้แต่หวีดร้องอยู่ในใจ หญิงสาวไม่เข้าใจเลยว่าทำไมข้อความของเขาถึงทำให้เธอตื่นเต้นได้ตลอดแบบนี้

“เมื่อไรฝนจะหยุดตก ฉันจะได้ออกไปข้างนอก” เธอหันไปพูดกับหน้าต่าง และได้เห็นฟ้าแลบเป็นคำตอบ ลมด้านนอกกรรโชกแรงจนหอบเอาใบไม้ร่วงบนพื้นลอยขึ้นมา “มันต้องหนาวมากแน่”

เจเจชงกาแฟมานั่งดื่มบนโซฟาพร้อมเปิดฮีตเตอร์ให้ความอบอุ่น

“พุธหน้าฝนจะตกอีกไหมนะ” หญิงสาวส่งข้อความหาสก็อต

“ตามพยากรณ์อากาศ วันศุกร์ก็ไม่มีฝนแล้วครับ แต่อะไรก็ไม่แน่ไม่นอน”

จริงอย่างที่เขาว่า ในหนึ่งวันที่นี่สามารถมีทั้งฝน ทั้งแดด ทั้งลม และความหนาว หญิงสาวถอนหายใจให้กับสภาพอากาศที่ไม่เอื้ออำนวยให้เธอกับสก็อต

“หรือนี่เป็นลางบอกเหตุ” เธอครุ่นคิดแต่ก็รีบปัดตกไปทันที “จะบ้าเหรอ มีที่ไหน พุธหน้าก็ได้ พุธหน้ายังมี”

เจเจล้างแก้วกาแฟแล้วรีบไปล้างหน้า แปรงฟัน เธอเก็บชุดที่เตรียมไว้กลับใส่ตู้ตามเดิม แล้วหยิบชุดลำลองออกมาสวมใส่ เสียงถอนหายใจตามมาอีกครั้ง โดยมีเสียงฝนเป็นดนตรีประกอบฉาก

 

สก็อตนั่งมองฝนตกผ่านหน้าต่างห้องนั่งเล่นจากในครัว บนโต๊ะอาหารมีขนมปังปิ้งกับชาร้อนที่กลายมาเป็นมื้อเช้าในยามสาย ท้องฟ้าด้านนอกมืดครึมทำเอาบรรยากาศในบ้านมัวหมองไปด้วย

ชายหนุ่มเตรียมแผนสำหรับวันนี้เสียดิบดี เดินเล่นในสวน เดินเล่นในพิพิธภัณฑ์ หาอะไรกินที่ร้านอาหารแถวนั้น แต่ทุกอย่างพังลงเพราะสภาพอากาศ 

“ไม่นึกเลยว่าวันหยุดจะทำฉันเบื่อได้” ข้อความจากเจเจปรากฏขึ้น “นอกจากเล่นเกมแล้ว ปกติคุณทำอะไรในวันหยุดเหรอ”

“นอน” เขาส่งคำตอบไปได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดมาก เจเจส่งสติ๊กเกอร์รูปไก่หัวเราะกลับมาให้ สก็อตเลยพิมพ์ต่อ “บางทีก็ทำความสะอาดบ้าน ออกไปซื้อของ”

ชายหนุ่มละเรื่องเล่นเกมไว้เพราะมันเป็นคำตอบที่ชัดเจนอยู่แล้ว

“ไม่ต่างกันเท่าไร” เธอตอบกลับ “ถ้าไม่เหนื่อยเกินไป คุณน่าจะหาโอกาสนั่งรถบัสไม่ก็รถไฟไปเที่ยวเมืองใกล้ ๆ”

“มีที่ไหนบ้างเหรอครับ” อันที่จริงตอนมาอยู่ใหม่ ๆ เขาก็ตั้งใจว่าวันหยุดจะไปเที่ยว เพราะไม่เคยอยู่โซนเหนือมาก่อน แต่เมื่อถึงเวลาก็ขี้เกียจเกินกว่าจะออกจากบ้าน บางทีถ้าอีกฝ่ายไปด้วย...ชายหนุ่มรีบสะบัดใบหน้า

“เยอะเลยค่ะ!” สก็อตอมยิ้มเพราะสามารถได้ยินน้ำเสียงตื่นเต้นจากเธอ “หลัก ๆ ก็นิวคาสเซิล ซันเดอร์แลนด์ ดาร์ลิงตัน เดอแรม ฮาร์ทลีพูล ยอร์ก ลีดส์ นอร์ธเทลเลอร์ตัน ฮาโรเกต”

“ทุกที่ไปได้ภายในหนึ่งวัน?”

“ใช่ค่ะ ไปกลับได้เลย จริง ๆ ไกลกว่านี้ก็ไปได้นะคะ แต่ไปทั้งทีก็น่าจะอยู่เที่ยวหลายวันหน่อย เพื่อนฉันเคยไปกลับลอนดอนภายในหนึ่งวันด้วยค่ะ ทรหดมาก”

พอเธอพูดถึงลอนดอน หน้าของเจเรมี่ก็ลอยเข้าหัวสมองมาทันที

“คุณเคยไปลอนดอนหรือเปล่าครับ”

“สองสามครั้งค่ะ ตอนคุณพ่อย้ายไปทำงานในลอนดอน แล้วก็ตอนลงไปหาแมทธิว ค่าใช้จ่ายสูงเหลือเกิน" ชายหนุ่มเข้าใจได้ทันทีว่าหมายถึงค่ารถไฟ ขนาดทำงานแล้วก็ใช่ว่าจะไปลอนดอนได้บ่อยครั้ง เจเจส่งข้อความมาเพิ่ม “ฉันไปนิวคาสเซิลบ่อย ที่นั่นมีร้านชานมไข่มุกอร่อยค่ะ”

ชายหนุ่มระบายยิ้ม สิ่งที่จะทำให้เจเจมีความสุข นอกจากแมทธิวแล้วก็คงเป็นของกินอร่อย ๆ หรือเขาควรขอสูตรทำขนมจากน้องสาวดีนะ 

สก็อตออกจากแอปฯ แชทไปยังแอปฯ ส่งข้อความบนสมาร์ทโฟน เลื่อนหาชื่อของน้องสาว

“ขอสูตรทำขนมหน่อย”

???”

ข้อความจากน้องสาวตอบกลับมาแทบทันที

เธอคงคิดว่ามันแปลกน่าดูที่จู่ ๆ เขาจะขอสูตรทำขนม ชายหนุ่มลูบใบหน้าของตัวเอง น่าจะคิดให้ดีก่อนส่งข้อความ

“ไม่คิดจะตอบแล้วเหรอ” เขาบ่นใส่โทรศัพท์แล้ววางไว้บนโต๊ะอาหาร ก่อนจะขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องนอน ตอนที่ลงมาด้านล่างอีกที โทรศัพท์ของเขาก็มีข้อความจากเจเจขึ้นมาแทน เขาย้ายไปนั่งคุยที่ห้องนั่งเล่น เสียงฝนตกยังคงดังอย่างต่อเนื่อง เม็ดฝนถี่ไม่มีทีท่าจะเบาลงแต่อย่างใด

“อาหารโปรด?”

“พิซซ่า”

“อากาศแบบนี้น่าสั่งพิซซ่ามากินเหลือเกิน แต่ฉันกินคนเดียวไม่เคยหมด เอาไปอุ่นใหม่ก็ไม่อร่อยเท่าเดิม”

แค่อ่านข้อความ สก็อตก็ได้กลิ่นหอมของชีสและซอสแล้ว

“พิซซ่าต้องกินร้อน ๆ แล้วอาหารโปรดของคุณล่ะ”

“ให้เลือกอย่างเดียวมันยากมากเลยค่ะ ซูชิล่ะมั้ง”

            ชายหนุ่มไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอใช้เวลานานกว่าจะตอบ ในเมื่อเธอเปิดประเด็นเรื่องของชอบมาแล้ว นี่เป็นโอกาสดีที่จะถามถึงขนมที่เธอชอบ

            “แล้วของหวานล่ะครับ”

            “บราวนีย์!” คำตอบส่งกลับมาอย่างไว สก็อตสลับไปถามน้องสาวทันทีว่าทำบราวนีย์เป็นไหม เธอยังเมินข้อความจากเขาอยู่ หากคิดในแง่ดีคงกำลังติดเรียน “สโคนก็ชอบนะคะ ฉันชอบอาฟเตอร์นูน ที”

            “ตรงข้ามห้างอัลเบิร์ตมีร้านชากาแฟ อาฟเตอร์นูนทีของเขาอร่อยนะ น้องสาวผมบอกมา” เขาอยากชวนเธอแต่พอนึกถึงตารางงานตัวเองแล้วก็ต้องถอดใจ

            “แพร์เคยพูดถึงร้านนั้นเหมือนกัน เชื่อไหมว่าอยู่มาตั้งนานฉันยังไม่เคยไปกินร้านนั้นเลย”

            “พรุ่งนี้ผมเลิกงานบ่ายสอง”

            “พรุ่งนี้ฉันเข้างานตอนบ่ายสองค่ะ” เจเจส่งสติ๊กเกอร์รูปเด็กร้องไห้ตามมา

            สก็อตทำได้แค่หัวเราะให้กับความจริงข้อนี้

            “ผมสั่งพิซซ่าแป๊บนะครับ”

            ชายหนุ่มอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นสติ๊กเกอร์รูปแมวร้องไห้จากอีกฝ่าย เขาส่งสติ๊กเกอร์รูปสุนัขกอดกันไปให้

            “ฉันเจอข้อดีของฝนตกละ” เจเจส่งข้อความต่อ “เรามีเวลาได้แชทกัน”

            “เห็นหน้ากันไม่ดีกว่าเหรอครับ” จู่ ๆ เขาก็รู้สึกร้อนขึ้นมา

            “ก็จริงนะคะ แต่ได้คุยกันแบบนี้ฉันก็ดีใจค่ะ”

            ถ้าจะถามถึงข้อดีของการคุยโดยไม่เห็นหน้า สิ่งเดียวที่สก็อตนึกออกคือการที่เธอจะไม่ได้เห็นปฏิกิริยาตอนที่เขาทำตัวไม่ถูก หรือตอนที่รู้สึกร้อนวูบไปทั้งหน้าเหมือนอย่างตอนนี้

            สก็อตกำลังพิมพ์คำถามแต่อีกฝ่ายก็ส่งมาก่อน เขาตกใจที่พบว่าเป็นเรื่องเดียวกัน

            “ฉันส่งข้อความหาคุณบ่อย ๆ ได้ใช่ไหมคะ อาจจะไม่ถึงกับทุกวัน แต่ อืมมม...” เธอเติมอิโมติคอนคนทำหน้าคิดต่อท้าย

            เขาอยากตอบว่าทุกวันก็ได้ แต่ก็อยากรักษามาดตัวเองไว้ก่อนเลยตอบแบบกลาง ๆ กลับไป

            “ได้ครับ ไม่มีปัญหา”

            “ฉันควรปล่อยคุณไปดูซีรีส์ เอ๊ะ หรือเล่นเกมนะ”

            “ดูซีรีส์ครับ กินพิซซ่าไป ดูซีรีส์ไป” เขาแหย่ และเธอก็ส่งตัวการ์ตูนร้องไห้มาอีกครั้ง

            “ฝากแมทธิวด้วยนะคะ”

            เขาส่งอิโมติคอนคนขยิบตาให้เธอ จากที่แค่อยากรู้ว่าดาราคนนี้ดีอย่างไร กลายเป็นเขาเริ่มชื่นชอบการแสดงของอีกฝ่ายขึ้นมา ถ้าเขาดูจบเมื่อไร คงมีเรื่องให้คุยกับเจเจเพิ่มขึ้น

            เสียงเรียกเข้าดังขึ้น พร้อมหมายเลขโทรศัพท์ที่ตนไม่รู้จักปรากฏขึ้นบนหน้าจอ หัวใจของเขาเหมือนตกไปที่ตาตุ่ม ทำไมทุกครั้งที่เขามีความสุข เชอร์ริลจะหาทางแทรกแซงมาทำลายความรู้สึกดี ๆ แบบนี้ด้วย

            เขารับสายเพื่อจะได้รู้สักทีว่าเธอต้องการอะไรจากเขา

            “ครับ” ชายหนุ่มรับสายเสียงห้วน

            “ครับ พิซซ่ามาส่งนะครับ กำลังจะถึงหน้าบ้านแล้ว”

            “อ้อ ครับ” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปทันที สก็อตเห็นรถยนต์เลื่อนมาจอดที่หน้าบ้าน “เห็นแล้วครับ”

            เขาวางสายแล้วเดินไปเปิดประตู ชายหนุ่มกางร่มออกไปรับพนักงานส่งพิซซ่า ขอบคุณเขาไปหลายทีที่ขับรถมาส่งทั้งที่ฝนตกแบบนี้ ถึงจะซากว่าเดิมแต่ท่าทางจะตกไปทั้งวัน

            แค่ออกนอกบ้านแป๊บเดียว ทั้งแขนและขาก็เปียกปอน แถมยังหนาวจนสั่น เขาวางถาดพิซซ่ากับขวดน้ำอัดลมบนโต๊ะอาหาร มุมปากยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

            สก็อตเปิดฝาพิซซ่าแล้วถ่ายรูปด้วยสมาร์ทโฟน ส่งไปให้เจเจ

            “ทามมายยยต้องงงงทำร้ายยยยกันนนด้วยยยย”

            ที่แกล้งก็เพราะน่ารักยังไงล่ะ

            ชายหนุ่มถึงกับหุบยิ้มกับความคิดที่แทรกเข้ามา เขาชอบปฏิกิริยาตอบโต้จากเธอ ชอบความรู้สึกที่ตัวเองได้รับ มันไม่ใช่เรื่องใหม่ที่เขาพบว่าตัวเองมีความรู้สึกที่ดีต่อเจเจ ความรู้สึกนี้มีมาพักนึงแล้วและนับวันก็ยิ่งมากขึ้น

            “ป่วยหรือไงถึงได้พูดอะไรแปลก ๆ” ข้อความจากน้องสาวเด้งขึ้นมาบนจอ ตัดอารมณ์ความรู้สึกของสก็อตไปจนสิ้น เขาแอบต่อว่าเธอในใจ

ชายหนุ่มส่งอิโมติคอนคนหัวเราะทั้งน้ำตาให้เจเจแล้วพิมพ์ข้อความตอบน้องสาว

“แค่อยากกินบราวนีย์”

“ซื้อเองไม่ง่ายกว่าเหรอ อย่างพี่เนี่ยนะอยากทำขนม จะทำให้ใคร”

เขาน่าจะหาสูตรบราวนีย์จากออนไลน์มากกว่าถามน้องสาว เจอแบบนี้แล้วมีหวังโดนสัมภาษณ์ไม่เลิกแน่ 

“กินเผื่อด้วยนะคะ” สก็อตชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นว่านั่นเป็นข้อความจากเจเจ เขาอมยิ้ม อยากจะชวนเธอมากินด้วยกัน

ถ้าชวนมาที่บ้าน เธอจะเข้าใจผิดหรือเปล่านะ

ทันทีที่ความคิดของเขาเริ่มเข้าสู่เรื่องละเอียดอ่อน สก็อตก็รีบส่ายหน้าให้ตัวเอง เขาตอบข้อความกลับด้วยรูปยกนิ้ว

เสียงข้อความดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากน้องสาวของเขาพร้อมสูตรทำบราวนีย์

“จะมัดใจสาวด้วยขนมเหรอ น่ารักจริงพี่ชายฉัน”

ชายหนุ่มกลอกตา คิดผิดจริง ๆ ที่ถามน้องตัวเอง


แสดงความคิดเห็น
แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม


ความคิดเห็น